Pravoslavna Ohridska Arhiepiskopija
 

Вести


 

Синаксар


 

Издаваштво


Прашања, одговори
и коментари


 

Врски


 

Видео и аудио записи


 

Архиепископ


Свет
Архиерејски
Синод


 

Историја


 

Организација
и адреси


 

Библиотека




English Version

Современите Прогони на Православната Црква: Македонскиот раскол

Митрополитот црногорско-приморски г. Амфилохиј: Никој од МПЦ не бара да стане српска или грчка црква, туку од расколот да се врати во канонска состојба


RSS  rss
FaceBook  FaceBook
Twitter  Twitter
YouTube  YouTube


рубрика: архиепископ\интервјуа

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован телефонски разговараше со информативната служба на Радио Светигора за актуелната состојба на Православната Црква во Р. Македонија.

Разговорот, во продолжение, го пренесуваме во целост.


Сними го разговорот

Разговор на Архиепископот Јован за Радио Светигора



Извор: http://www.svetigora.com/node/17100


рубрика: вести

05.07.2015

Во петтата недела по Педесетница, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.


рубрика: вести

03.07.2015

На денот на преподобен Наум Охридски, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.


рубрика: вести

28.06.2015

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, на празникот на светиот благоверен кнез и маченик косовски Лазар (Видовден) и светиот пророк Амос, богослужеше во манастирот „Успение Богородично“, во Скопје.

На Архиепископот Јован му сослужуваше Неговото Преосвештенство Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид, како и свештенослужители од Охридската Архиепископија и Рашко-призренската Епископија.

После прочитаното Евангелие беседеше Архиепископот г.г. Јован. На крајот од божествената Евхаристија, Епископот г. Давид упати поздравно обраќање кон Архиепископот г.г. Јован, којшто потоа, обраќајќи се пред насобраниот верен народ изговори вдахновена беседа.

После завршувањето на богослужбата, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован беседеше со верниот народ, којшто  живо се интересираше за годините поминати во затвор, како и за величествениот пречек на Архиепископот г.г. Јован од страна на Руската Православна Црква.


рубрика: архиепископ\интервјуа

→ Русский

21.06.2015

Во денешното издание на белградскиот весник „Политика“ објавено е интервју со Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, коешто подолу го пренесуваме во целост.

ЈОВАН, архиепископ охридски и митрополит скопски

Моја слобода у затвору

Јелена Чалија

Највише учимо од онога што смо преживели, без обзира на то да ли нам је живот задао бол или донео радост. – Пред тајном живота најозбиљнији су они који прихватају да је живот радосна туга, каже архиепископ Јован, дугогодишњи затвореник скопског затвора Идризово

„Зашто нас издаде, попе?” Ово питање поставио је полицијски службеник у затвору Идризово у Скопљу архиепископу охридском Јовану (Вранишковском), стављајући му до знања колико цени његов црквени чин и шта мисли о његовој мисији, коју архиепископ Јован сматра животном. А то је да се врати у јединство са осталим православним црквама.

Архиепископ Јован рукоположен је као један од најмлађих владика канонски непризнате Македонске православне цркве (МПЦ), касније је постао митрополит велешко-повардарски. Откако је 2002. године једини од македонских архијереја прихватио позив патријарха Павла да ступи у канонско јединство са Српском православном црквом почели су судски процеси против њега. Судило му се за самовлашће, распиривање верске и националне мржње, проневеру новца. Ипак, државни службеник га не пита ни за једно ни за друго ни за треће. Он га отворено пита: Што издаде, попе, македонштину?

Читајући даље детаље ове епизоде из књиге архиепископа Јована „Слобода у затвору”, која је ових дана доживела своје друго издање, стиче се утисак да македонски полицајац није много заинтересован да чује образложење. А архиепископ Јован одговара да није издао „македонштину” тиме што је начинио потез за који је дубоко уверен да враћа православну цркву у Македонији у канонске оквире и у јединство са осталим православним црквама. Због те своје мисије, постао је један од ретких, ако не и једини архијереј у Европи 21. века који је затваран због својих верских уверења. Није тајна да му је нуђено да напусти Македонију у замену за одбацивање свих оптужби против њега. То довољно говори и о снази тих оптужби, али и одлучности архиепископа Јована да остане у својој земљи и при својој одлуци. Почетком фебруара, архиепископ Јован пуштен је на условну слободу после више од две године проведене у затвору.

– Још из мојих студентских дана доживљавао сам бол и велику тугу што је Црква у мојој отаџбини у расколу са другим помесним црквама у свету. Када сам већ био изабран за епископа МПЦ, која је у расколу, у мојој приступној беседи, на дан хиротоније, обећао сам да ћу све учинити да се раскол Цркве у Републици Македонији исцели. Тако, моје опредељење за јединство са Црквом није било ни непознато, нити пак недоследно – каже у интервјуу за „Политику” охридски архиепископ Јован.

Да ли су вам тешко падале оптужбе македонског суда против вас?

Када бих рекао да ми није тешко падало био бих неискрен. Ипак, изгледа да сам брзо схватио да је то неопходна жртва да би се јединство успоставило на црквеној, а не на некој другој основи. Јединство у Цркви, од почетка њеног постојања, успоставља се на жртвама. Прво, на жртви самога Христа који је првомученик, а затим и на жртвама многих мученика и исповедника црквеног етоса.

Какви су ваши сусрети с Македонцима данас? Да ли вас и даље питају „што нас издаде”?

Само људи неупућени у Цркву, али и они који су били тенденциозни из политичких разлога постављали су таква питања у облику констатација и тврдњи, никако са жељом да се успостави дијалог и да на то добију одговоре. По мојој процени, која није искључено да је пристрасна, јер се ипак ради о личној процени, после издржавања моје затворске казне људи у Македонији скоро и да не постављају таква питања. Моја доследност свих ових година као да им је одговорила на све те дилеме. Време које сам провео у затвору као да им је одговорило. Људима је једноставно довољно што су видели да ја немам никакве добити од једног таквог евентуалног издајства. Не само што немам никакве личне користи, већ напротив, трпим одређену штету. Па до одговора некако сами стижу, да се не ради ни о каквом издајству, или о недостатку патриотизма, већ да се једноставно ради о остваривању могућности решавања једног вишедеценијског проблема.

Како је изгледао један ваш затворски дан приликом последњег боравка у Идризову?

Када се говори о затворском поретку, људи обично очекују да чују како је тамо бар оквирно успостављен неки ред и дисциплина. Већина људи претпоставља да се затворски живот одвија као у филмовима западне продукције. Али, у затвору Идризову, код Скопља, не само што није тако већ бих рекао да је сасвим супротно. У кућном реду је прописано време устајања, али нико не устаје у то време. Једноставно, затвореници могу да спавају по читав дан јер немају шта друго да раде. Већ неколико година затворени су сви производни капацитети у затвору који су били саграђени још у социјалистичкој Југославији. Од 1.700 затвореника, колико их је било у затвору, радило је само тридесетак њих, само они коју су спремали и делили храну. За друге затворенике није било посла. Па је зато и за затворску управу било боље да они спавају што дуже, него да су будни и да праве проблеме. Ја сам се трудио да се организујем у том хаосу, али не знам колико сам у томе успевао. Ипак, трудио сам се да устајем раније јер је тада било мирније и тише па сам могао да читам и понешто да напишем. За све књиге које сам читао требало је тражити одобрење од стране затворске управе. За књиге на страним језицима одобрење се чекало дуже. Ипак, најдуже сам чекао да ми врате копију припреме за друго допуњено издање књиге „Слобода у затвору”. Док сам био у притвору, врло дуго, више од годину дана и шест месеци, имали смо излазак из притворске ћелије једном дневно по четрдесет минута, док је у затвору то време за шетњу било мало дуже, али никада више од два часа. Што се тиче новина, због недостатка новца у затвору већ неколико година уназад престали су да их купују, а читали смо једино оне новине које су некоме затворенику доносили у посету.

Са ким сте делили затворску ћелију?

Био сам у ћелији с 39 других затвореника. Просторија је заиста била велика, али само присуство толиког броја људи између четири зида, без обзира на величину просторије, представља велики терет за свакога ко је тамо затворен. Ако претпоставимо да свако говори само пет минута дневно то је укупно 200 минута, односно око 3 и по часа говора у току дана. Да не помињемо да се галама не прави само од причања. У тој просторији, у којој је било четрдесет затвореника, било је више од 10 телевизора. Често је сваки телевизор био подешен на различити канал. Е, па онда можете претпоставити и како се могла гледати телевизија.

Какав је био однос затвореника према вама?

Знате шта, ја сам већ стари затвореник, нисам у затвору од прекјуче. Ако се израчуна укупно време које сам провео у затвору и притвору од 2005. године па до 2015. то је не мање од 5 година. Тако да ми је стаж давао неку предност. Шалим се наравно, али искрено од стране затвореника нисам имао никаквих проблема. Они су се врло пристојно опходили према мени. Једино сам имао понекад проблема са затворским стражарима који су добијали наређења да ме провоцирају. Али ни то није било претерано и неподношљиво. Затвори у Македонији су однедавно под надзором многих европских институција за људска права, па не може ни управа, а ни затворски стражари да се опходе потпуно аутаркично, као што је то било раније. Са друге стране, било је много затвореника који су захтевали да разговарају са мном. Није било могућности да се организују богослужења, затвореници да се причешћују и исповедају, али за разговоре је било могућности и ја сам се томе радовао.

Да ли сте у затвору могли да практикујете своју веру?

Не, само делимично. И поред тога што су уставом и законима у Републици Македонији загарантована верска права сваком појединцу, па и затвореницима, у затворима не постоје услови за практиковање верских права. У затворима нема ни посебних прилагођених просторија за практиковање тих права, да не говоримо о томе да до сада нема ни цркве ни богослужбеног места за практиковање других религија. Сада, кад је већ то прошло могу и да откријем да су ми тајно носили причешће да бих се причестио у затвору. Једино што сам могао то је да се помолим, али претходно сам вам већ говорио какви су били услови и за то. Нажалост, тако је било и ја то не могу улепшати.

Колико смо разумели из саопштења ваше сабраће из Православне охридске архиепископије, Идризово је пренасељен затвор, затвореника је много више него што просторни капацитети то дозвољавају. Има ли у том „мравињаку” места за осаму?

Практично нема места за осаму. У затвору који има капацитет за 700 људи, тренутно је било њих 1.700. У соби у којој сам ја боравио било је троспратних кревета. Тешко је да се попнеш и да сиђеш са другог спрата кревета, а тек са трећег? Но, спавати на трећем спрату кревета ипак је било привилегија, у односу на оне затворенике који нису ни имали кревет. Многи су спавали на поду. У таквим условима нити се може постићи смисао казне, јер казна није само да неко живи у мизерији, али у таквим условима нема ни ресоцијализације. Понављам и држим се тога да је затвор у Републици Македонији бесмисао свих бесмисла. Из тако постављеног затвора штету има сама држава, друштво као целина, многе породице, а наравно и сами затвореници. Затвор у принципу треба да покаже моћ државе, али у случају Македоније тиме се показује само слабост и немоћ.

Да ли бисте Идризово и све што вам се дешавало тамо најрадије заборавили или, ипак, има нечега што је вредно сећања, макар у виду опомене?

Сматрам да хришћани не треба да се труде да заборављају. Они треба да се труде једино да опросте. Потискивање оног ружног што се догодило и већ постало историја највише желе они људи који не поимају живот као борбу. Историја је најбоља учитељица. Највише учимо од онога што смо преживели, без обзира да ли нам је живот задао бол или донео радост. У ствари читав живот је нешто између радости и туге. Сматрам да су пред тајном живота најозбиљнији, али и најодговорнији они људи који прихватају да је живот – радосна туга. Зато сматрам да је вредна сећања та затворска туга, свакако не ради саме туге, већ ради радости која је прати. Они који су победили затвор знају о којој радости говорим.

Извор: http://www.politika.rs/rubrike/Razgovor-nedelje/Moja-sloboda-u-zatvoru.sr.html


рубрика: архиепископ\интервјуа

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован даде интервју за православниот интернет портал „Пемптусиа“. Интервјуто може да се погледне на видео снимката.


рубрика: вести

14.06.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во втората недела по Педесетница служеше и проповедаше во храмот посветен на Воскресението Христово во Виена.

На крајот од Литургијата, од настојателот на храмот, протопрезвитерот Драго Вујуќ, Архиепископот Јован доби Библија во кожен повез.


рубрика: вести

13.06.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован со доксологија беше пречекан во катедралниот храм на епархијата Австриско-швајцарска на Српската Православна Црква посветен на Свети Сава во Виена.

Поздравен говор упатен кон Архиепископот Јован одржа Епископот австриско-швајцарски г. Андреј, а на говорот отпоздрави Архиепископот охридски г.г. Јован.

Потоа беше одржана и вечерна богослужба.


рубрика: вести

07.06.2015

Во неделата посветена на Сите Светители, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски служеше и проповедаше во параклисот посветен на Св. Максим Исповедник, во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.


рубрика: архиепископ\интервјуа

02.06.2015

За дневниот весник „Слободен Печат“ бр. 482, новинарот и уредник на весникот, Бранко Героски, направи интервју со Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован кое беше пренесено и на интернет порталот „Плусинфо“.

Во продолжение го објавуваме текстот на интервјуто во целост.

Бранко Героски

Владиката Јован, поглавар на Православната охридска архиепископија, по долго време поминато зад решетки, со неформален статус на политички затвореник, во февруари годинава беше пуштен на слобода, во речиси драматични околности. Во Идризово го напиша есејот „Слобода во затворот“, но во јавноста се зборуваше дека во затворот е изложен на малтретирање и закани и дека неговата здравствена состојба е влошена.

• Владико Јован, знам дека е непријатно да Ве потсетувам на затворските денови, но сепак би сакал од Вас да слушнам што точно се случуваше во затворот во Идризово. Има ли вистина во приказните дека Вашиот живот беше загрозен и дека се спремаше Ваша ликвидација, како што напишавте во едно писмо до Управата за извршување санкции?

- Барем засега не се чувствувам непријатно кога се сеќавам, или кога треба да раскажувам за деновите поминати во затвор. Тие се дел од мене, дел од мојот живот и веројатно така ќе остане засекогаш. Затворот има смисла само ако ги исполнува целите заради кои некој бива затворен, а тоа се воглавно две: да се изврши праведна казна и втората, можеби поважна и од првата, оној кој се затвора да се ресоцијализира. Но, ако затворот не исполни барем една од овие две цели, тогаш е бесмислен.

Јас токму така го доживеав затворот Идризово, во кој бев затворен - како бесмисла над сите бесмисли во нашава држава. Во мојот случај немаше ниту праведна казна, прво затоа што немаше праведно судење, туку политичко, а тоа се гледа токму сега откако Врховниот суд го врати предметот на повторно судење во Основниот суд, но немаше ниту ресоцијализација. Ресоцијализација немаше зашто таа ја нема за ниту еден од над илјада и петстотините затвореници во затворот Идризово. Сметам дека не треба да се премолчи оти таму нема доволно храна, а и онаа што ја има е мизерна, па затоа им се дозволува на затворениците од дома да си носат храна во неограничени количини. За постелнина, перница, или прибор за јадење: лажица и вилушка и да не зборуваме.

Кога бев во затвор за претходната казна во 2005 година, понекогаш на затворениците им даваа сапун или паста за заби. Последниов пат, во трите години колку бев во затвор, ниту еднаш не беше поделено сапун, паста за заби или тоалетна хартија. Да не зборувам за тоа дека затворениците немаат затвореничка облека туку треба некој од надвор да им донесе облека. Затворот не купува веќе ниту дневен печат за затворениците, а условите во кои живеат се срамни дури и да се прераскажат.

Мене, да речеме, ме беа сместиле во соба со 40 други затвореници. Секој по еднаш во денот да кивне или да се накашла, па тоа веќе голема врева, а ако се знае дека во таа соба имаше барем десетина телевизори, ако се знае дека не ретко се случуваше секој телевизор да е вклучен на различен канал, па вие претпоставете каков е тоа хаос. Но, од друга страна, среќа е што не бев во соба каде има глувци, тавтабити, лебарки и вошки. Така, можам да речам дека уште бев и привилегиран. За работа да не правиме ни муабет. Од околу 1.600 затвореници, работно ангажирани се само околу педесетина. Под вакви услови јасно е дека ресоцијализација е невозможна.

Затоа сметам, тврдам и нема да престанам тоа да го сведочам насекаде до каде ќе стигнам, дека затворот во Македонија е бесмисла над сите бесмисли. Тоа е само изгубено време и пропаднат дел од животот за затвореникот кому не му се дава никаква шанса ниту да се покае ниту да постане продуктивен за општеството. Што се однесува до мене, воопшто не е тајна дека имав непрестани притисоци да се откажам од патот на единството на Црквата. Бев единствен затвореник во Идризово што и покрај тоа што ги исполнував сите услови да ми го променат затворскиот третман и да добијам третман со кој ќе можам да се ползувам со угодноста „домашно отсуство“, таквиот третман никогаш не ми го доделија. Тоа, нормално, кај мене предизвика негодување и бев принуден да испратам писмо до Управата за извршување на санкции, можеби не толку поради неправдата што ми се правеше, таа не беше ни прва, а знам дека нема да биде ни последна, колку заради неизвесноста што ја имав од таквиот притисок. Ги исполнувате сите услови, а тие не ве пуштаат на домашно отсуство, па си помислувате дека зад тоа стои нешто уште полошо. Во есејот што го споменавте, а кој го напишав во затворот, јас токму и пишувам за тоа дека речиси сите затвореници ги знаат местата каде биле погребувани политичките затвореници во социјалистичка Југославија. Па си велиш, ова лудо наше совремие не е многу поразлично од она во таа Југославија.

Не сум јаболко на раздорот

• Врховниот суд на Република Македонија ја укина пресудата од 2013 година, со која бевте осудени на казна затвор од 3 години, поради наводни финансиски малверзации. Предметот е вратен на повторно судење. Обвинет сте за проневера на 250.000 евра на МПЦ, кои наводно сте ги испрале со купување недвижности и друг имот. Што ќе кажете при повторното судење во Ваша одбрана?

- Мислам дека надвор од Македонија нема човек што не знае дека бев неправедно осуден на тригодишна затворска казна. Но, дури и во Македонија, и покрај медиумскиот мрак и тенденцијата на повеќето медиуми да бидат или пристрасни или игнорантски поставени кон моите судски спорови, сметам дека веќе во голема мера се расчу за моето неправедно судење и неправедна затворска казна. Тоа што го кажав при првото судење ќе го повторам и при второто. Еднаш потрошени пари (говорам за споменатите 250.000 евра), за кои бев осуден со правосилна пресуда дека ненаменски сум ги потрошил, и за тоа веќе издржав затворска казна, не сум можел на никој начин да ги „перам“, не заради нешто друго, туку затоа што ги немало, односно биле потрошени. За време на мојот престој во Русија, некои на кои им кажував за тоа зошто бев осуден, смислија интересна досетка. Знаете, велат, зошто судијата ве осуди на затворска казна? Зашто не сте му ја кажале тајната како може еднаш потрошени пари повторно да се потрошат.

• Наспроти најавите дека заминувате на лекување и опоравок, после седум робии, Вие бевте прилично активни по излегувањето на слобода. Навистина, бевте на лекување во Санкт Петербург, но се чини дека се трудевте да го надоместите пропуштеното време за промоција на Православната охридска архиепископија. Или грешам?

- Го ползувам просторот што ми го отстапувате во вашиот весник да се заблагодарам на Неговата Светост, патријархот Московски и на цела Русија г.г. Кирил, но и на сите други што се погрижија мојот престој во Русија да ме опорави после долгиот затвор. Ги извршив сите неопходно медицински контроли, открив здравствени проблеми што не сум знаел и дека ги имам. Не само заради затворот, јас бев немарен за сопственото здравје и тогаш кога бев на слобода. Некако како да ми недостасуваше време да обрнам внимание на здравјето. Прв пат во животот во Русија имав прилика да направам систематски прегледи на сите делови од телото и главата, да ми биде воспоставена конзилијарна дијагноза и да добивам соодветен медицински третман за проблемите. Но, непречено на тоа, секако дека имав можност да богослужам, да проповедам, а помалку и да патувам. Што се однесува, пак, до Охридската архиепископија (ПОА), мислам дека и неа и нејзиниот претстоител најдобро ги испромовираа неправедните судски постапки кои се водеа против мене и уште 18 други лица од Архиепископијата. Нема некаде во светот каде не се расчу за таквата политичка хајка. На полза на Охридската архиепископија, но за жал на штета на нашата татковина.

• Српската православна црква одобри да продолжи дијалогот за решавање на црковниот спор со МПЦ. Тоа е добра вест. Според очекувањата, иницијативата е обусловена со престанок на секаков натамошен прогон на ПОА од страна на македонските световни власти. На удар се и 18 приврзаници на ПОА, од кои двајца се епископи. Очекувате ли тој услов конечно да се исполни? Ве прашувам, зашто малку и самиот сум сомничав. Имено, минатата година, српскиот владика Амфилохие во интервју за „Слободен печат“ испрати позитивни сигнали, од МПЦ стаса соодветна реакција и кога се чинеше дека работата ќе тргне, јаболко на раздорот повторно бевте Вие.

- Кој ги следи непристрасно црковните случувања, знае дека Српската православна црква (СПЦ) никогаш до сега не покажала колебливост кон предусловот да престанат сите гонења кон претстоителот на Охридската архиепископија и нејзините членови за да може да започне нов дијалог за статусот на МПЦ која е во раскол. Друго е тоа што во Македонија нема такви непристрасни аналитичари и во недостиг на такви, двајца новинари, едниот од една телевизиска куќа, а другиот од еден дневен весник, се самопромовираат како експерти од областа на црковните збиднувања. И едниот и другиот никогаш не побарале информација, или проверка на информациите од страна на ПОА, а често коментираат за црковните прилики во Македонија. Ако не во потполност, тогаш секако дека во голема мера таквата непрофесионална новинарска пропаганда создава искривена слика за црковната реалност. Пристрасно, нереално, тенденциозно е да се сака Архиепископот Јован да се прикаже како јаболко на раздорот, посебно ако се знае каква почит тој ужива меѓу православните надвор од Македонија. Со поднесување на жртва, преку неправедно страдање и затворање, се градат мостови, се постанува спона за единство, но не и причина за неединство и раскол.

• Имам впечаток дека сега горе-долу е позната и формулата, ако така можам да се изразам, по која ќе се решава спорот меѓу МПЦ и СПЦ: враќање на македонската црква во канонско единство со СПЦ, прогласување статус на автономија на МПЦ и признавање од страна на другите сестрински православни цркви под името кое веќе е фактички променето (МПЦ - Охридска архиепископија). Пропуштам што ли некои важни прашања кои би можеле да бидат непремостива пречка во преговорите?

- СПЦ се обвинува дека не е волна на МПЦ, која е во раскол, да ѝ даде автокефалија. Тоа е едноставно невистина, и по тоа ќе видите колку се неинформирани и надвор од реалноста самопрогласените црковни аналитичари во Македонија, кои ги немаат ниту најосновните елементи за градење на своите анализи. СПЦ, едноставно, не е во можност сама да даде автокефалија без согласност со други православни Цркви. Но, дури и под услов утре сите православни Цркви да се сложат да ѝ дадат на МПЦ, која е во раскол, автокефален статус, тоа ќе биде неефективно, бидејќи засега нема согласност меѓу православните Цркви кој ја прогласува автокефалијата, и како се потпишува томосот. Го знам ова прашање најнепосредно, бидејќи учествував на подготвителната конференција за Големиот сеправославен собор која се одржа во Шамбези, а токму за прашањето на доделување на автокефалниот статус на Црквите. На последната подготвителна конференција, која се одржа пред два месеца, јас не бев присутен, бев во Русија, но известен сум од учесниците дека се согласиле темата за доделување на автокефален статус да не излегува пред Големиот сеправославен собор кој се планира да се одржи догодина, и тоа од причина што за неа нема консензуално решение помеѓу Црквите. До пред неколку децении автокефален статус доделуваше само Константинополската патријаршија, а потоа другите Цркви порано или подоцна тоа го прифаќаа. Така, бидејќи доделувањето на автокефален статус се усвои како тема за Големиот сеправославен собор, до сеправославно решение на таа тема никој не може да доделува автокефалија, па ниту Константинополската патријаршија. Како стојат работите, сигурно е дека на претстојниот Голем сеправославен собор нема да биде поставено на дневен ред прашањето за доделувањето на автокефалија, па затоа постои страв дека тоа прашање може уште долго време да остане нерешено.

Што се однесува на поставеното прашање, сметам дека автономниот статус, или наречете го ако сакате самостоен, или самоуправен статус, е максимумот што МПЦ која е во раскол во моментов може да го добие. Ништо повеќе од она што веќе одамна го доби ПОА. И тоа би траело до оној момент додека православните Цркви не прифатат со консензус на кој начин ќе се доделува автокефален статус во иднина.

Тенденциозност и заблуди

  Освен што Вашата лична слобода е conditio sine qua non за преговорите, ќе имате ли Вие некаква друга ролја во дијалогот меѓу МПЦ и СПЦ? Ако добро разбравме, владиката Давид ќе биде во комисијата на СПЦ задолжена за преговорите. Може ли ПОА да одигра позитивна улога или ќе биде тројански коњ во процесот?

- Условот да бидам на слобода за да можат да отпочнат преговорите не го наметна СПЦ , туку Православната охридска архиепископија. СПЦ само ја прифати одлуката на Синодот на ПОА дека за отпочнување на било какви преговори со МПЦ, која е во раскол, потребно е да се исполнат елементарните претпоставки за одржување на тие преговори, а тоа е преговарачите да бидат слободни, да не бидат во затвор. Тоа од причина што СПЦ, од после издавањето на Томосот за автономија на ПОА, кон нашата Архиепископија се однесува како кон автономна Црква, која се прашува и која дава мислење како за суштинските решенија во самата СПЦ, така и прашањата за меѓуцрковните односи воопшто. СПЦ беше недвосмислена и јасна сиве овие години наназад, дека било кои нови преговори со МПЦ, која е во раскол, се невозможни без учество на претставници од ПОА. Таа на тоа остана доследна, но и ние во Охридската архиепископија покажавме и докажавме дека го заслужуваме тоа.

Што се однесува на тоа дали ПОА ќе игра позитивна улога, или ќе биде тројански коњ во процесот, сметам дека дури и најголемите скептици меѓу јерарсите во православната Црква, особено после нашите затворања и прогонства, се уверија дека единствениот пат за решавање на долгодеценискиот црковен спор на расколот беше оној кој го изоди Православната охридска архиепископија. Денес ПОА е почитувана не само заради нејзиниот континуитет со древната Охридска архиепископија, туку и заради етосот на сведочење на вистината кој го покажавме пред целиот свет. Нејзиниот првојерарх, Архиепископот охридски и Митрополит скопски, под таа титула е познат на сите меридијани. Во оваа ера на дигитални медиуми, меѓу православните јерарси можеби има некој со кој лично не сум имал можност да се запознам, но сигурно нема таков што не слушнал за затворот на Охридскиот Архиепископ Јован. Тоа е огромен духовен капитал кој ја прави Охридската архиепископија авторитетна Црква. А како таква, таа може да има само конструктивна улога во решавањето на расколот со еден дел од јерархијата во Македонија.

  Владико Јован, веројатно знаете дека во Македонија немате многу пријатели и дека се ретки оние кои воопшто го изговараат Вашето црковно име (за мноштвото медиуми Вие сте само Вранишковски). Тоа е така делумно и поради пропагандата која вели дека Вашата активност и позициите на ПОА и на СПЦ во црковниот спор, всушност, се антимакедонски и дека во основа се вперени кон негирање на македонската самобитност. Се надевам дека сте свесни дека ако тоа се покаже точно, во мене ќе го имате најлутиот противник...

- Омаловажувањето на мојата личност, кое систематски го спроведуваат некои средства за информирање во Македонија, ги покажува нив како недостојни за професијата со која се занимаваат. Нема мене да ми падне капата ако некој тенденциозен и злонамерен новинар нема да ме ословува со мојата полна титула, бидејќи тој ниту ми ја дал титулата, ниту може да ми ја одземе. Англиската кралица, некој од злоба и заради понижување, може да ја нарекува принцезата Елизабета, или само Елизабета, без ниту една титула, но со тоа таа нема да престане да биде англиска кралица. Мојата титула е општо прифатена во православната Црква, а преку тоа општо прифатена и во политичките, научните и културните кругови во светот. И сега дали некој ќе ме ословува со полната титула и ќе биде пристоен и нормален, или ќе ме споменува само по презимето Вранишкоски, тоа е избор на неговата волја, но истовремено и сведоштво на неговата културна и интелектуална надградба. Јас сум навистина Вранишкоски, и тука нема нешто погрешно, но грешката што ја прават оние што ме ословуваат како Вранишкоски е во тоа што не знаат, или ако знаат тоа го игнорираат, дека луѓето што имаат црковни и општествени титули се ословуваат според титулите, а не само по личните имиња и презимиња. Вие, пак, што се занимавате со медиуми, знаете дека и лошата реклама сепак е реклама. Денес ако ги отчукате на интернет имињата: Архиепископ Јован, Охридски Јован, Митрополит Јован, или пак едноставно ако отчукате: Вранишкоски Јован, ќе ви излезат толкав број на статии колку што нема за претседателот на нашата држава.

Сепак, да се вратам и да ви одговорам на прашањето. Зарем некој би бил спремен за поднесе такви прогонства, судења, затварања, а да не говорам за омаловажувањата што ги доживeав последниве 13 години, доколку тоа не го прави за народот кој му е поверен и за татковината во која што живее? За жал, во нашата татковина, сѐ уште идеолошки се пристапува не само кон црковното прашање, туку и кон националното. Кон црковното прашање, и по падот на комунизмот, се продолжи да се постапува идеолошки, зашто некој во времето на кризата на севкупниот идентитет што настапи речиси кај сите народи по распаѓањето на СФРЈ, успеа да ги заведе тајните служби во Македонија кои генерално ја водат и внатрешната и надворешната политика на земјава. Измамата со која тие беа прелажани, а веројатно со истата измама беа прелажани и многу други граѓани во Македонија, е дека Црквата низ вековите наназад го чувала македонскиот идентитет. Тие (тајните служби) без речиси никаква анализа, а да не говорам за научна проверка, таа измама ја прифатија за вистина, и тоа здраво за готово, и денеска имаме ситуација секој кој е против МПЦ да се прогласува и за државен непријател. Тоа е работа која е надвор од умот, но тие служби, не само кај нас, на таков догматски начин работат и во други, многу посилни држави од нашата.

Сега се потребни години и децении тие да ги променат своите ставови и да сфатат дека не си непријател на народот, а ниту на државата, ако си против МПЦ. Држава што штити монополи од било кој вид, па нека е тоа и на верски план, таа никогаш неможе да биде демократска, а за жал, Македонија не беше демократска ниту во времето на Црвенковски, ниту пак е во сегашноста. Нас нè гонат веќе полни 13 години. Тринаесет години се доволни секој да си ги покаже намерите и целите. Мислите ако некој имаше најмал доказ за наше противдржавно дејствување, до сега не ќе бевме барем десет пати осудени? Па тие не судат во наместени судски процеси и око не им трепнува, велите ќе нè поштедеа да имаат барем и најмал доказ за тоа дека дејствуваме противдржавно?

  Медиумите во Македонија велат дека се претставувате како „српски егзарх“ и дека не го признавате македонскиот идентитет. Ако навистина го спорите македонскиот идентитет - па дури и од комотната позиција на заговорник на фриволната теза дека „поделбата по национална припадност е од редот на незначајните поделби за кои не треба вонреден напор за да се надминат “ - не би можел да разберам како воопшто очекувате разбирање и поддршка од Македонците. Патем речено, во едно Ваше поново интервју велите дека во Македонија, кога сакаат да Ве навредат, ве нарекуваат Србин, Грк, Бугарин... Еве, јас не сакам да Ве навредам и познато ми е Вашето уверување дека црковната припадност за Вас е многу поважна од националната. Па сепак, би сакал од Вас недвосмислено да ми одговорите и на тоа неважно прашање – што сте, всушност, Вие по националност?

- Не, јас ниту се претставувам за „српски егзарх”, а ниту сум српски егзарх, ниту пак некогаш сум бил. Мојата титула е „Архиепископ охридски и Митрополит скопски”. Во еден краток период од половината на 2002 година до мај 2005 година носев титула „Егзарх на српскиот патријарх за Р. Македонија”. Но, од издавањето на томосот за автономија на Православната охридска архиепископија, во мај 2005 година, мојата титула е „Архиепископ охридски и Митрополит скопски”. За жал, кај нас секој може да пишува за црковните теми, без оглед на тоа дали има елементарни познавања за тоа или е потполно неписмен не само во терминолошка, туку и еклисиолошка смисла. Пред извесно време давав едно интервју за еден весник во Тајван и ме прашаа: Зошто некои од медиумите во вашата земја ве нарекуваат „егзарх„, кога вие не сте егзарх, туку архиепископ? Што можев друго да им одговорам, освен тоа дека некои новинари во мојата земја, кои се занимаваат со црковна проблематика, не знаат ни толку колку што знае еден тајвански новинар за таа проблематика.

Што се однесува, пак, до прашањето за националната припадност, јас не се прикажувам привидно, или извештачено, или насилно, дека сум национално незаинтересиран. Тоа е мој повик од времето на преумувањето, кое се случи во мојата рана младост. Можеби тоа што највеќе ме привлече во христијанството е автентичното толкување на зборовите на апостол Павле: „Каде нема веќе ни Елини ни Јудејци, ни обрезани, ни необрезани, ни варварин, ни скит, ни роб, ни слободен, туку сè и во сè е Христос“. И сега, кога мислам дека сум слободен барем од повеќето видови ропства, а ропство меѓу другото е и она што се наметнува како биолошка нужност (националната припадност), некој повторно сака да ме пороби и да ме стави во уште построг затвор од оној во Идризово и да ме направи роб на нацијата, било која и да е таа. На тоа пркосам и остро се спротивставувам. Како епископ на Црквата Божја, прво самиот треба да се трудам барем доброволно да не западнам под нечие ропство, а потоа и другите да ги поттикнувам кон красотата на животот ослободен од сите ропства.

Мене никој не ме прашал дали сакам да се родам во Македонија. Тоа е нужност која јас неможам да ја променам по сопствена волја. Можам да бирам да живеам во таа моја татковина или да се отселам. Но, јас волно избирам да останам и покрај сите непријатности што ги доживувам, а за кои мислам дека ќе признаете оти не се мали. За многу помали непријатности доживеани во сопствената татковина, од оние што сум ги доживеал јас, луѓето ја проколнуваат сопствената родина и се иселуваат од неа. Прашање големо е кој е поголем патриот, оној кој при секој втор збор ја објавува својата национална припадност, а притоа или се отселил од Македонија, или тоа би го направил при прва можна прилика со надеж дека во странство ќе има подобар живот, или пак оној кој смета дека националната припадност му е бреме, ропство кое го стега од сите страни, ама сепак не ја напушта својата татковина зашто е убеден дека Божја волја било тој да се роди токму во таа земја и меѓу тој народ и таму да се бори против ропствата од секаков вид, меѓу кои без исклучок е и ропството на националниот идентитет. Затоа сметам дека е безначајно дали ќе се изјаснам како Елин или Евреин.

Двете цркви во Македонија треба да се спојат

•  Под претпоставка дека спорот меѓу МПЦ и СПЦ ќе биде решен на задоволство на двете страни, ќе настане една чудна ситуација: во Македонија ќе постојат две помесни цркви, Православната охридска архиепископија чиј поглавар сте Вие и МПЦ-ОА, која е нашата „официјална“ црква. Можно ли е во иднина да дојде до обединување на двете македонски цркви во една и единствена?

- Кога би се стигнало до црковно и канонски издржано решение, не е возможно во Македонија да има две православни Цркви. Сега ситуацијата е таква затоа што постои една канонска и призната православна Црква, а тоа е Охридската архиепископија, и една неканонска, но сепак православна Црква што е во раскол, а тоа е МПЦ. Можното решение неопходно ќе треба да го вклучи и решението на спојување на овие две Цркви, доколку би се сакало тоа да биде одрживо.

Гандиевиот начин на борба со тоталитаризмот е најдобар

•  Би сакал да ве потсетам дека во 2009 година му напишавте писмо на премиерот Никола Груевски, во кое побаравте да се заложи да престане прогонот што почна во времето на Бранко Црвенковски. Од тогаш до денес поминаа 6 години, а Вие, како и сите ние во Македонија, глава не кренавте. Љубопитен сум дали ја следите политичката ситуација во Македонија и што мислите за актуелната криза?

- Некој се чувстува задоволен кога има доволно да нарача салата и ракија во кафеана. За друг е тоа мизерија и има желба да лета со параглајдер. Сите ние се разликуваме еден од друг според волјата, но и начинот на кој ја остваруваме слободата и желбата. Јас не би рекол дека сите ние во Македонија глава не сме кренале. Главно потешко поминуваат само тие што сакаат да одат кон врвот Монт Еверест. Другите што се задоволни животот да го минуваат во подножјето, воопшто и немаат проблем со спуштениот врат. Но, тие се мнозинството и затоа надгласуваат. И тука нема дилеми дека тие постојано ќе бидат побројни.

Сепак, демократскиот начин на владеење кој барем декларативно го одбравме како општествен поредок во нашата татковина, не подразбира само владеење на мнозинството, туку и владеење на правото. Е, тоа е она што не го обезбеди ниту Црвенковски, а уште помалку Груевски. Владеењето на правото прави баланс меѓу мнозинството и малцинството.Тоа овозможува мнозинството да биде задоволно затоа што не владее неправедно, поттикнувајќи осветољубивост, а малцинството, пак, да нема причина за незадоволство и покрај тоа што не е на власт и не може од позиција на власт да влијае на спроведувањето на правото. Мене ми се чини дека поголем проблем за нашата татковина е тоа што ние сиве овие 25 години транзиционен период не успеавме да создадеме институционална држава, туку продолживме да живееме во авторитарен режим, дали е тоа на Црвенковски и Груевски, иста фирма е.

Замислете во нашава земја да има развиени институции кои на основ на анализи и преку сфери на интерес, ќе ја убедат и власта и народот дека ние трпиме ненадоместива штета секоја минута кога Црквата ја поминува во раскол со другите Цркви, кога нашата татковина не може да најде заеднички јазик со соседните држави, кога остануваме предолго на прагот на Европската Унија. Но, тоа тогаш би било демократија, а ова што ни се случува последниве 25 години е нешто слично на оние претходни 45 години кои ги нарекуваме тоталитаризам.

Има два начина за слободоумните да се борат со тоталитаризмот. Едниот е со револуција и тој носи човечки загуби, па затоа е неприфатлив, барем за мене, а другиот е сличен на Гандиевиот и тој според мене е најдобар начин за борба со тоталитаристичките режими. Сведочењето на вистината со трпение е најголем доказ за неа. Вистината не е надмена, таа не се наметнува. Таа само превосходи и тоа токму со својата ненаметливост.


рубрика: вести

31.05.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован на празникот Слегување на Светиот Дух на апостолите, служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Свети Јован Златоуст во Битола.

По Литургијата, Архиепископот Јован началствуваше и со Вечерната богослужба и ги читаше коленопреклоните молитви.

По завршувањето на Вечерната богослужба беседеше со верниот народ кој живо се интересираше за неговиот престој во Русија, Грција и Србија.


рубрика: свет архиерејски синод\соопштенија

Саопштење за јавност са редовног заседања одржаног у Београду
од 14. до 29. маја 2015. године

Редовно заседање Светог Архијерејског Сабора Српске Православне Цркве одржано је, под председништвом Његове Светости Патријарха српског г. Иринеја, од 14. до 29. маја 2015. године у Патријаршији српској у Београду. У раду Сабора учествовали су сви епархијски архијереји Српске Православне Цркве осим митрополита дабробосанског г. Николаја. По први пут после заседања 2011. године на Сабору је био и архиепископ охридски и митрополит скопски г. Јован, ослобођен пре неколико месеци из скопског затвора Идризово великим заузимањем Његове Светости Патријарха московског г. Кирила и Руске Православне Цркве уопште, уз садејство Српске Православне Цркве у мери у којој је то било могућно.

Сабор је свој рад започео саборним служењем свете архијерејске Литургије у Саборном храму Светог Архангела Михаила у Београду. Литургију је служио и на њој беседио Патријарх српски г. Иринеј уз саслужење седамнаесторице архијерејâ и молитвено присуство још толико њих. У склопу евхаристијског чинопоследовања извршен је и традиционални чин призива Светога Духа за успешан ток и исход овогодишњег Сабора. Потом је Патријарх на почетку прве саборске седнице, у уводном обраћању сабраним архијерејима, указао на најважнија питања живота и мисије Српске Православне Цркве у овом историјском тренутку, у данима великих искушења и изазова и код нас и у свету, али и великих могућности за духовни препород и напредак.

Најбогоугоднија и стога најважнија саборска одлука јесте одлука о установљавању нових празника у календару Српске Православне Цркве. Наиме, сабору светих једногласно су прибројани, тојест канонизовани су и прослављени, свети мученици пребиловачки (њихов спомен ће се славити 24. јула по старом, односно 6. августа по новом календару), затим свети Мардарије (Ускоковић), епископ америчко-канадски (његов празник ће бити сваког 29. новембра, односно 12. децембра), и преподобни Севастијан Џексонски (Дабовић, спомен 17/30. новембра).

Сабор је одлучио да се на нивоу Српске Православне Цркве, а не само на локалном или регионалном нивоу, достојно прослави велики јубилеј - хиљаду година од мученичке смрти светог Јована Владимира, највећег српског владара из преднемањићког периода (1016-2016). Разне духовне и културне манифестације почеће већ ове године, а завршна свечаност биће, ако Бог дâ, идуће године.

Сабор је прихватио извештаје о учешћу делегације Српске Православне Цркве у раду свеправославних предсаборских конференција и свеправославне комисије за ревизију текстова припремљених за Свети и Велики Сабор Православне Цркве, који се планира за идућу годину, и начелно одобрио став који је иста заступала по кључним питањима о којима ће се одлучивати на том свеправославном Сабору. Коначну формулацију тога става поверила је посебној комисији, у коју улазе и чланови споменуте делегације.

Примљен је и извештај о радовима на унутрашњем уређењу Спомен-храма Светог Саве на Врачару и донете начелне одлуке о даљем току тих радова, нарочито о програму израде мозаикâ и фрескописању у најтешњој сарадњи са Руском Православном Црквом и надлежним органима Русије.

Пошто је испуњен услов за обнављање дијалога са представницима „Македонске Православне Цркве“, - а то је било ослобођење неправедно утамниченог архиепископа охридског г. Јована, - Сабор је одлучио да позитивно одговори на предлог архиепископа г. Стефана о наставку дијалога у циљу превазилажења црквеног раскола и васпостављања канонског поретка у Републици Македонији. Српску Православну Цркву у дијалогу ће представљати митрополит црногорско-приморски г. Амфилохије и епископи бачки г. Иринеј и захумско-херцеговачки г. Григорије, а уз њих ће, као представник канонске Охридске Архиепископије, бити и епископ стобијски г. Давид.

Сабор је одлучио да прихвати још један дијалог - дијалог са Римокатоличком Црквом, односно са Хрватском бискупском конференцијом, поводом намере Римокатоличке Цркве да канонизује контроверзнога кардинала Алојзија Степинца, надбискупа загребачког за време Другог светског рата и званичног викара оружаних снага такозване НДХ. У ту сврху Свети Синод ће, по налогу Сабора, образовати одговарајућу комисију. Разговараће се о Степинчевој улози у том трагичном раздобљу, и то у контексту српско-хрватских односа у 20. веку.

За председника сталне саборске Комисије за дијалог са Хрватском бискупском конференцијом именован је митрополит загребачко-љубљански г. Порфирије, а за председника Одбора за Јасеновац - епископ славонски г. Јован, док је за питања изучавања јасеновачких логора смрти у Градини, на босанској страни, и даље надлежан епископ бањалучки г. Јефрем.

Као и сваке године, посебна пажња је посвећена невољама наше Цркве и нашег народа на Косову и Метохији и донете су одлуке о путевима и начинима да се те невоље ублаже, кад већ не могу бити отклоњене, са посебним, по Бог зна који пут поновљеним, апелом да се прогнанима и расељенима омогући повратак и опстанак на прадедовским огњиштима. Са једнаком бригом и одговорношћу сагледане су, такође, тешкоће и искушења са којима се Црква и српски народ сусрећу у Црној Гори, Хрватској, Босни и Херцеговини и другде услед притисака, неправди и дискриминације, као и у самој Србији услед повремених неканонских упада клирикâ суседних помесних Цркава на подручје наших епархија у Источној Србији.

Не мање пажње посвећено је, кaо и ранијих година, питањима црквене просвете и школства, верске наставе, научно-просветних установа, као што су Библиотека, Архив и Музеј Српске Православне Цркве, научне делатности, информативне службе и слично.

Изражена је захвалност Сабора Влади Србије и свим надлежним државним надлештвима у Србији, у првом реду Управи за сарадњу са Црквама и верским заједницама при Министарству правде, за свестрано разумевање и подршку, нарочито за ону на Косову и Метохији. Иста таква захвалност припада и Републици Српској – њеној Влади и народу.

Посебна пажња посвећена је кризи брака и породице, чији врхунац је све већи број абортусâ, што је еуфемизам за чедоморство, разводâ, породичног насиља и других појава које разарају брак и породицу. Изражена је велика забринутост због исељавања, „одлива мозгова ”, опште небриге за младе, за село, за социјално угрожене, и тако даље.

Разматрано је и питање верске службе у Војсци Србије и предложене мере за њено побољшање. Саслушани су и прихваћени извештаји о раду Светог Синода, епархијских архијереја, епархијских управних одбора, добротворне фондације „Човекољубље”, поклоничке агенције „Доброчинство” и других установа Српске Православне Цркве.

Начелно је одлучено да се размотри могућност деловања представника Српске Православне Цркве у Бриселу ради контаката и промовисања њених интереса пред институцијама Европске уније, у сарадњи са представништвима неких других Православних Цркава, а по потреби и са представништвом Ватикана као државе.

Досадашња Епархија средњеевропска преименована је у Епархију франкфуртску и све Немачке, са седиштем у Франкфурту.

Монах Артемије, вођа познате расколничке групације, враћен је у ред световњакâ под својим крштеним именом Марко и трајно искључен из црквене заједнице, уз позив њему и Негославу Николићу, његовом лажном „хорепископу Николају”, да се покају и врате Мајци Цркви, која ће их, ако то учине, са радошћу примити у свој загрљај.

Епископи канадски г. Георгије и милешевски г. Филарет разрешени су од управљања повереним им епархијама и стављени Сабору на располагање.

Врховни суд Новог Јужног Велса у Аустралији донео је пресуду у корист Митрополије аустралијско-новозеландске Српске Православне Цркве, а против самозване расколничке „Слободне Српске Цркве”, што је Сабор са радошћу поздравио.

Одређени су чланови Светог Архијерејског Синода. Поред митрополита црногорско-приморског г. Амфилохија и епископа шабачког г. Лаврентија, чији мандат још траје, продужен је мандат епископу рашко-призренском г. Теодосију, а за новога члана изабран је епископ бачки г. Иринеј.

Епископ бачки Иринеј,
портпарол Светог Архијерејског Сабора


рубрика: свет архиерејски синод\одлуки

→ Русский

27.05.2015

Со цел да се изнајде канонски исправно и во духот на црковното предание прифатливо решение за статусот на таканаречената македонска православна црква, начелно да се одобри продолжение на дијалогот помеѓу претставниците на Српската Православна Црква и оваа „црква“ во раскол.

Ова под услов пред конечното регулирање на ова прашање да биде постигнато позитивно решение на новиот судски процес кој е покренат против Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски Господин Јован, како и против 18 други припадници на автономната Православна Охридска Архиепископија, меѓу кои се двајца епископи.

Со цел водење на разговорите, да се формира нова Комисија на Светиот Архиерејски Собор за дијалог со претставниците на таканаречената македонска православна црква, и за нејзин претседател да се именува Неговото Високопреосвештенство Митрополитот црногорско-приморски Господин Амфилохиј, а за членови: Неговото Преосвештенство Епископот бачки Господин Иринеј, Неговото Преосвештенство Епископот захумско-херцеговачки Господин Григориј и Неговото Преосвештенство викарниот Епископ стобиски на автономната Православна Охридска Архиепископија Господин Давид, додека за нејзин секретар да се постави протојерејот мр Гајо Гајиќ, хонорарен службеник на Светиот Архиерејски Синод.

Со ова се ставаат вон сила сите досега донесени одлуки со кои беа одредени составите на поранешните комисии за водење на спомнатиот дијалог.


рубрика: архиепископ\осврти

→ Русский

Најнапред да му се заблагодарам на организаторот за овој симпосион со импозантен број на учесници, кој ме покани и ме претстави како специјален гостин на симпосионот. Почестен сум повеќекратно, како од Неговото Високопреосвештенство: митрополитот на Глифада г. Павле, така и од игуменот на братството на познатиот светогорски манастир Ватопед - архимандритот Ефрем.

Во наше време Црквата е пред голем предизвик зашто се соочува со таков технолошки и цивилизациски развој каков што никогаш досега немало во историјата на човештвото. Технологијата толку брзо се развива, што е практично невозможно да се следи секоја технолошка новост.

Несомнено дека таквиот брз развој се должи на откривањето на цифрениот запис и неговата примена во цифрената технологија. Цифрениот запис можеби и не е некоја многу голема новина за човештвото. Тој е познат неколку илјади години наназад, но пренесувањето на информација преку комбинации на нули и единици, секако дека е новост на нашата современост. Всушност, примената на тој изум го овозможи екстремниот технолошки развој на современоста.

Одовде па натаму, веќе се појавуваат неколку прашања што сметам дека се непосредно врзани со темава на овој симпосион. Дали развојот на цифрената технологија води по неопходност и кон развој на духовноста? Дали можеби тој развој е во потполна спротивност со духовниот развој? Дали средствата кои ја применуваат цифрената технологија се полезни или се штетни за духовниот развој? Тоа се неколку од низата дилеми кои денес се отвораат пред теологијата, а следствено и пред Црквата и нејзината пастирска служба. Токму затоа за пофалба е напорот на организаторите на овој симпосион да ги соберат на едно место луѓето кои имаат што да кажат за овие прашања. Одговорите на ваквите и слични прашања не би требало да се остават на случајност, напротив тие треба детално да се проучат, сеопфатно да се разгледаат и да се направи обид што повеќе елементи да се восогласат, зашто неаргументираното спротивставување на примената на средствата што користат цифрена технологија едновремено би значело и спротивставување на развојот на цивилизациските дострели, каков што несомнено е развојот на цифрената технологија. Тоа би можело да ја стави Црквата на маргините на општествениот развој, што не верувам дека некој би го посакувал - освен непријателите на Црквата.

Пред да се пристапи кон одговарање на било која од горенаведените дилеми, секој што сака да не биде порекнат од иднината, потребно е со должно внимание да ги проучи основите на кои е поставена цифрената технологија. Токму во основата на таа технологија е цифрениот јазик кој се прави како комбинација од нули и единици. Чудно, но вистинито. Со комбинирање од нули и единици може да се изразат сите постоечки јазици во светот, сета музичка и ликовна уметност, па дури и составот на материјата. Очигледно дека се работи за еден сеопфатен јазик кој има веројатно посилна изразна моќ од сите други јазици на човештвото заедно.

Прашањaта кои некако се наметнуваат се: ако тој јазик е толку изразно моќен, дали можеби е тој јазикот со кој Бог ги образува своите логоси, и дали човекот има способност да го научи тој јазик, па и самиот да може да се изразува со еден така моќен и сеопфатен јазик како што е цифрениот?

На првото прашање би ми било многу тешко да си одговорам. На секој теолог му е јасно дека Бог е нестворен, и нему не може да му се припишат ниту едно од својствата и карактеристиките на створеното. Но, прашањето што дополнително може да се постави е: Дали цифрата е нешто што е створено или нестворено? Ако за Бога велиме дека е еден, но во три лица, тогаш очигледно е дека бројот е изразување на количината и на нествореното. Но, тоа е перцепција за нествореното од страна на створените. Ние створените, на нестворениот Бог му препишуваме бројност. А дали Бог сам за себе го употребува истиот начин на броење како што тоа го правиме ние створените? Е тука веќе, барем јас немам конкретен одговор. Каков одговор и да дадам, тој ќе биде само по аналогија. Но, и кој одговор да се прифати, потврдниот или одречниот, и едниот и другиот ги задоволуваат оние претпоставки кои ги поставивме на почетокот, а се однесуваат на разликите меѓу створеното и нествореното.

Имено, ако Бог го употребува истиот начин на броење којшто го употребуваме ние - створените битија, тогаш јасно е дека не му е непознат цифрениот јазик, и можно е доколку Бог сака, да го употребува тој јазик на еден или друг начин. Ако пак Бог не го употребува истиот начин на броење којшто го употребуваме ние, тогаш одговорот е само еден: Бог има уште помоќен јазик за изразување. Мене, поприфатливо ми е ова второво, дека Бог употребува јазик за формирање и изразување на своите логоси што е уште помоќен во изразната способност и од цифрениот јазик.

Но, која варијанта и да се прифати, нас всушност ни оди во прилог на фактот дека цифрениот јазик е најмоќното изразно средство што барем до овој час му е достапно на нестворените битија.

Претходно кажаното сметам дека беше неопходно за да дадеме втемелен одговор на прашањата што ги поставивме погоре. Според нашето мислење, развојот на цифрената технологија води и кон развој на духовноста, но не по неопходност. Тоа значи дека може, но не мора да води. Но, така е во потполност и со другите средства што ги ползува човекот. Со книгата, со сликата, со музиката. Сите тие можат да бидат многу полезни за развојот на духовноста на човекот, но секако не по неопходност. Во еден личен компјутер, кој го употребуваат мнозинството од нас може да се соберат, не една книга, не две, туку многу библиотеки со книги и тие секогаш да му бидат достапни на оној кој има пристап до нив - токму преку цифрениот јазик што го употребува компјутерот. Во еден компјутер може да се сместат многу слики, фотографии и музички дела, но уште повеќе од тоа, со еден вмрежан компјутер преку интернет во секој момент на достап ни е речиси сè што е досега напишано, насликано или создадено како музика.

Сепак, иако сето гореречено може да ни биде достапно во секој момент, ние не стануваме подуховни по автоматизам. Дури не стануваме ни попаметни, ни помудри, а камоли подуховни. Духовноста потрепствува претходно очистување, кое не може да се изврши по неопходност, преку дејство на компјутер или со помош на цифрената технологија. Ако некој сака да биде провокативен и да тврди дека е можно во иднина да се стигне дотаму човек преку цифрената технологија, по механички пат, духовно да се очистува - јас ќе се спротивставам конзервативно, не затоа што не верувам дека цифрената технологија ќе има голем развој во иднина, туку затоа што не верувам дека ќе биде возможно, со примена на цифрената технологија на сите луѓе и тоа целосно, да им се одземе најголемиот дар што го добиле од Бога, а тоа е слободата.

Верата и духовното прочистување се дарови на слободата која човекот ја добил како најскапоцен дар Божји. Цифрената технологија може да ја потпомогне верата, или духовното прочистување, но никако не може по неопходност да нè направи верници или атеисти, да нè прочисти духовно без наш личен подвиг, или пак духовно да нè оскверни без наша согласност. Цифрената технологија е само средство, и ако така ја прифатиме, тогаш ќе можеме и правилно да ја употребуваме. Таа не е цел, но средство со кое постигнуваме некоја цел, која може да биде возвишена и духовна, или напротив ништожна и разградителна.

На втората дилема што ја поставивме погоре: дали можеби развојот на цифрената технологија е во потполна спротивност со духовниот развој? Ќе одговориме по аналогија на претходно кажаното. Ако не прифаќаме дека развојот на цифрената технологија по неопходност ги прави луѓето подуховни, неприфатливо е и спротивното: дека развојот на цифрената технологија по неопходност е спротивна на духовниот развој. Како што секое средство што го применува човекот може да се примени на добро или зло, исто така и средствата што ползуваат цифрена технологија можат да се применат за добри или лоши цели.

Така, доколку правилно се постават нештата, на третата дилема што во почетокот ја поставивме (дали средствата кои ја применуваат цифрената технологија се полезни или штетни за духовниот развој?),
можеме да дадеме единствено двозначен одговор: можат да бидат полезни, но можат да бидат и штетни. Можат да бидат полезни затоа што многу ни ја олеснуваат комуникацијата. Со тоа нè зближуваат едни со други, ни помагаат во содејственоста и нè прават да чувствуваме помала отуѓеност. Средствата што применуваат цифрена технологија ги прават достапни сите информации што постојат, речиси секому. Тоа секако не е најважно за духовноста, но не е и без никакво значење. Преку можноста на лесен и брз достап на информациите, човек може многу поедноставно да се запознава со началата на верата, а тоа секако помага во неговото одуховување. Учењето на верата преку цифрената технологија станува достапно и во географски средини каде до пред примената на цифрената технологија тоа било неможно.

Лесната достапност до информациите што се обезбедува преку цифрената технологија може да придонесат до развој на интелектуалното ниво на човекот. Интелектуалното знаење секако дека не го одуховува човекот по неопходност, но тоа е многу полезна претпоставка за духовниот развој. Верата и духовноста, особено кај христијаните е логосна, а тоа значи логична. Така логиката може да биде добар темел за духовноста.

Неправилната употреба на цифрената технологија секако дека би можела да биде и штетна. И тоа многукратно. Цифрената технологија многумина ги направила зависни од неа, а тоа значи дека ги поробила. Ако човек потпадне под нечие ропство принудно и без негова согласност, за тоа речиси и да не сноси вина. Но, ако доброволно потпадне под нечија зависност, па нека е тоа и под зависноста на цифрената технологија, тогаш тој самиот е виновен. А цифрената технологија со својот огромен потенцијал што го поседува ја има таа моќ да се наметнува. Ако човекот не направи одбранбен механизам и да се заштити од нејзината наметливост, многу лесно може да биде поробен. Последиците од таквото ропство се огромни, не само по духовното здравје, но и по телесното.

Втората опасност демне од понудата на лажни информации, следствено на тоа и од понудата на квази духовност. Човек неупатен, или нерасудителен, многу лесно може да залута во странпатица.

Сепак, без разлика дали цифрената технологија има повеќе полезни или повеќе штетни карактеристики, таа веќе одамна стана неодминлива карактеристика на човековиот развој. Како се развиваат нештата, во многу блиска иднина цифрената технологија ќе стане средство без кое животот ќе биде или многу отежнат или дури и невозможен. Затоа, она што сметам дека е важно за современата теологија, следствено и за духовноста, е да се откриваат полезните својства на цифрената технологија, да се препорачуваат и истите да се надградуваат. Но барем исто толку важно, ако не и поважно, е да се откриваат и штетните последици од цифрената технологија, истите да се озлогласуваат и да се укажува на нивата противпоставеност на духовниот развој.

Пред крајот замолувам да имате трпение да чуете и нешто што го преживеавме последниве години на моите гонења, судења и затварања. Целите на властите во земјата во која пастироначалствувам првично не беа да ме затворат, зашто знаеја дека со тоа ќе предизвикаат меѓународна осуда, туку сакаа да ме изолираат. Но, бидејќи не успеаја во тоа да ме изолираат, решија да ме судат и затвараат. Не успеаја да ме изолираат само затоа што Црквата на која ѝ претстојам многу рано започна да се ползува со предностите што ги дава цифрената технологија. Што би се случило да немавме можност преку интернет да ја објавуваме вистината, во моментов тешко би ми било дури и да замислам. Но, сигурен сум дека властите во земјата каде пастироначалстувам во многу ќе успееја во поставената цел да ме изолираат. Сите медиуми во мојата татковина беа здружени во целта: прво да нè тепаат со невистините што ги објавуваат против нас, а потоа да не ни даваат ниту да плачеме, со тоа што ќе нè изолираат и нема да ни даваат простор ниту да одговориме на невистините што ги изнесуваат за нас. Еве веќе полни 13 години живееме со ограничена слобода. Единствен простор каде што имаме малку слобода е литургискиот и цифрениот простор. Засега само овој вториов се покажа како потполно слободен. Првиот, литургискиот, не само што ни е мал и несоодветен - вие знаете дека ние имаме можност да служиме само во приватни станови, подруми, магацини, а најчесто во летниот период и под отворено небо, туку дури и него се обидоа да ни го узурпираат. Се случи и тоа што верувам дека ви е познато, еднаш полицијата дојде да ме апси токму во време и на место кога служев Литургија. Отпорот што го покажавме сметам дека ви е познат. Им рековме само мртов можат да нè изнесат пред да ја завршиме Литуријата. Литургијата ја завршивме, а како што гледате, јас сè уште сум жив.

Благодарам на вашата трпеливост.

Архиепископ охридски и Митрополит скопски Јован


рубрика: вести

22.05.2015

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, на 22 Мај 2015 год., одржа вдахновено предавање на тема "Сите едно да бидеме", на Теолошкиот факултет при Универзитетот во Белград.

Предавањето на Архиепископот Јован предизвика голем интерес, а присутните во исполнетата сала имаа можност по пат на ѕмѕ пораки да поставуваат прашања на коишто Архиепископот Јован, во продолжение на предавањето, ги изнесе своите одговори.


рубрика: вести

21.05.2015

На празникот Вознесение Христово, Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован началствуваше на светата Архиерејска Литургија во манастирот Високи Дечани, на Косово и Метохија.

На Архиепископот охридски Јован му сослужуваше Неговото Преосвештенство Епископот рашко-призренски г. Теодосиј, како и повеќе свештенослужители.

После прочитаното Евангелие, Архиепископот охридски Јован се обрати пред монашкото братство и насобраниот народ со вдахновена беседа.

После Литургијата беше совршена и свечена литија, а потоа беше приредена и трпеза за сите присутни.


рубрика: вести

21.05.2015

Празникот на Вознесението Христово, кој е слава на градот Белград, денес беше празнуван торжествено и со особено црковно благолепие.

Во храмот посветен на Вознесението Христово, во Белград, на светата Архиерејска Литургија началствуваше Неговата Светост Патријархот Српски г.г. Иринеј во сослужение на повеќе Архиереји: Неговото Високопреосвештенство Митрополитот црногорско-приморски г. Амфилохиј и Преосвештените Епископи, бихачко-петровачкиот г. Атанасиј, захумско-херцеговачкиот г. Григориј, полошко-кумановскиот г. Јоаким, австралиско-новозеландскиот г. Иринеј, брегалничкиот г. Марко, австриско-швајцарскиот г. Андреј и стобискиот г. Давид.

После Литургијата беше совршена величествена литија низ улиците на Белград.


рубрика: вести

20.05.2015

Додека трае редовното заседание на Светиот Архиерејски Собор на Српската Православна Црква, во чија работа учествува и Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, од печат излезе второто и дополнето издание на неговата книга „Слобода у затвору“.

Првото издание на оваа книга беше објавено во 2007 година и предизвика голем интерес меѓу читателската публика, па беше набргу распродаден целиот тираж.

Сегашното второ издание е дополнето со текстови и сведоштва на Архиепископот Јован поврзани со најновото и последно негово затворање. Ова издание веќе е преведено на руски и на други јазици.

Во продолжение го пренесуваме предговорот на второто издание на книгата „Слобода у затвору“ којшто го напиша Неговото Преосвештенство Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид.



рубрика: организација\Струмичка Епископија

„Архиепископ охридски Јован је, и поред свих злостављања и затварања, до краја остао веран Светом Предању Православне Цркве“, пише у Томосу о Аутономији, који је најсветија Пећка Патријаршија издала Православној Охридској Архиепископији. Овде поменуто Свето Предање нас учи да Бог постоји слободан као заједница; и још нас учи да слободну заједницу људи са Богом, у Цркви, ни врата пакла, врата смрти неће надвладати.

Због очувања саборности и јединства Цркве, Његово Блаженство Архиепископ охридски и Митрополит скопски г.г. Јован је, у задњих десет година, утамничен већ седам пута! Припадници раскола настављају прогон. Прошле 2013. године, Архиепископ охридски Јован је осуђен и по осми пут. Осуђен је на нове три године затвора. Са њим су осуђени на две године затвора условно и два Епископа, свештеници, монахиње и верници Охридске Архиепископије, само зато што су хтели да помогну и организују живот канонске Цркве у Републици Македонији.

Суштинско питање које се сада намеће јесте: да ли је могуће затворити слободну љубав? Свакако да то није могуће. Питање слободе, питање слободне љубави увек подразумева одговорност, јер ако у слободи нема одговорности, онда та слобода постаје – насиље према другима. Слобода без одговорности јесте лажна слобода, попут оне до танчина прецизно описане у овој књизи код философа на нарко-тржишту. Том лажном слободом расколници, без икакве одговорности пред Богом, тиранишу Цркву, тоталитаристички желећи да народу ускрате заједницу са Саборном Црквом. Зато и говоримо да је утамничени Архиепископ охридски Јован решио проблем раскола у Р. Македонији. Данас свако ко не жели да буде у расколу, има ту могућност да учествује у Саборној Литургији. Логично, због тога и постоји сав тај поменути прогон.

За време боравка у затвору, Архиепископ охридски Јован је написао књигу која има упечатљив наслов Слобода у затвору! Прво издање је распродато већ прве године штампања. Прогон Архиепископа охридског Јована се одужио и није било прилике да се књига поново одштампа. Данас се у рукама читалаца налази друго, допуњено издање. Нови материјал, нови текстови су произашли управо из тог настављеног прогона. У тренутку док пишемо овај предговор, Архиепископ охридски Јован се налази две године и шест месеци у затвору, и из овог периода произилази његова Друга окружна посланица из затвора. У допуњеном издању се налазе још и најновија обраћања Архиепископа охридског Јована пословичним македонским судовима, обраћања која имају своју правну, теолошку и књижевну димензију.

Сама суштина поруке која провејава из теологије ове књиге, најкраће речено је – слобода од смрти! Проблемом смрти се не баве политичке партије, владе, хуманитарне организације, амбасаде широм света. Оне на изборима не обећавају победу над смрћу. Слобода у затвору, Архиепископа охридског Јована, управо то обећава. Превазилажење смрти је могуће само у Саборној Цркви, и то не због тога што Црква има средства спасења, јер Црква спасава не толико оним што има, већ оним што јесте.

У поглављу Очева пасха, Архиепископ охридски Јован пише да Црква и јединство Цркве представљају јединство са самом Светом Тројицом, јединство које треба да се одстрада. То страдање, које и сада док пишемо овај предговор, Архиепископ подноси утамничен у затвореном одељењу скопског затвора Идризово (тридесет затвореника у једној соби, са једним тоалетом), актуелизовање је мученичког етоса у XXI веку! Његово страдање је актуелизовање подвига у свакодневном животу, који увек подразумева корелацију, који подразумева подвижнички однос према Богу. Зато, начин живота на који позива теологија саборности и јединства је, према речима светог Николаја охридског и жичког, управо – неговање бесмртности!

Када се дешавају такве неправде логично је поставити питање: где је Бог љубави и мира? Због чега се све ово дешава? Ово је скандал. Али то је људска логика, а Божја логика је потпуно другачија. Он није рекао да ће послати неколико вукова у велико стадо, него обрнуто, да ће кротке, мирне људе, личности које имају одговорност за Цркву, да ће управо такве људе послати међу вукове.

Тако слобода Архиепископа охридског Јована, парадоксално, не лежи у удаљавању од страдања, него у прихватању страдања! Сведочимо о његовим речима, које смо чули кад смо имали могућност да га видимо у затвору или на суђењима. Говорио је: „Ми не тражимо страдања, али када дођу, ту смо да их до краја, по цену живота, издржимо, јер је сада нама као помесној Цркви дошао ред за то!” Одатле произилази и његова слобода у затвору, јер као што говори старац Емилијан Симонопетријски, када човек престане да жели да се ослободи страдања, тада ће видети да је слободан. Затварање Архиепископа, суђење Епископима, свештеномонасима, монахињама, рушење цркава, и тако даље, показује да у недоглед транзициона, македонска државно-расколничка политика, слободу подразумева једино као ослобођење од другог, и да нема капацитета да схвати да је то најсуровији вид самољубља.

Ко није слободан у себи, мртав је човек. Пре свега, није човек онај који није слободан, јер није људски живети без слободе. Архиепископ охридски Јован је постао заробљеник Божје љубави. Сви чланови канонске Цркве у Р. Македонији сведочимо да је са Архиепископом охридским Јованом завладао Христос, и да је он своју слободу дао Богу. А Бог узвраћа освећењем. Управо то значе речи Апостола Павла: „Не живим ја, већ Христос живи у мени“. Сматрамо да ова књига показује пут, који сваки хришћанин треба да пређе, да би могао рећи: живи Христос у мени, а то значи – да му је Христос постао све.

Живећи слободу у затвору, Архиепископ охридски Јован указује да је и те како могуће да човек буде заробљен ван затвора. Имамо у виду епилог поглавља Осмо крило, где Архиепископ Јован прецизним потезима четкице, веома успешно слика затвор, као огледало савременог македонског друштва.

Ова књига још показује да је саможртвена љубав – пут јединства, и зато она представља молитву Архиепископа охридског Јована да сви једно буду, јер посвећеност његове службе је да буде чувар канонског јединства нераскидиво повезаног са Литургијом, која изражава јединство Цркве Божје. У поглављу Велики патриота, Архиепископ охридски Јован пише: „Потребан је евхаристијски живот да би се продрло у смисао јединства, које је у Цркви постигнуто“. Зато је јасно да искључивост расколничке МПЦ укида љубав, јер за њих постоји нешто важније од учествовања у заједничкој Евхаристији, а према Светом Максиму Исповеднику, само савршена љубав у Евхаристији Цркве побуђује да подједнако буде љубљен сваки човек. Став је и Архиепископа охридског Јована да се  један народ потврђује као народ, само ако није изолован, већ у заједници са другим народима.

На крају, ова књига даје оно што је најпотребније уморном, савременом човеку, а то је – радост.

„Када дође време да примиш Христа, веруј да ти ни затворска капија неће бити препрека. Причешће је смисао живота. Само немој престати да се крећеш према Христу, Он ће ти засигурно изаћи у сусрет, чак и пре него што пређеш пола пута”, очински и са васкршњом радошћу Архиепископ охридски Јован саветује осуђеника на доживотну робију, а спремног, да после тих речи, у затвору Идризово остави старог, како би се обукао у новог човека.

После ових редова свако треба да се пита: „Нисам радостан? Онда треба да схватим да немам Бога. Треба да будем радостан чак и у случају да сам грешан. Јер Бог се настањује у радосном човеку”.

Свети Порфирије Кавсокаливит каже да уколико стигнемо до ступња на којем осећамо радост, љубав и служење Богу без икаквог страха, а то нам демонстрира књига коју држимо у рукама, онда можемо да покажемо на делу горе поменуте речи: „А живим не више ја, него живи у мени Христос“.

Слобода у затвору Његовог Блаженства Архиепископа охридског и Митрополита скопског г.г. Јована је живо сведочанство да нам сада ништа не смета да уђемо у ову тајну.

Епископ стобијски и Местобљуститељ струмички Давид


рубрика: вести

17.05.2015

Со благослов на Неговата Светост Патријархот српски г.г. Иринеј, г.г. Јован денес, на 17 Мај 2015 началствуваше на светата архијерејска Литургија во Спомен – храмот на светиот Сава, на Врачар, во Белград.

На Архиепископот охридски г.г. Јован му сослужуваа преосвештените Епископи бихачко-петровачки г. Атанасиј, брегалничкиот г. Марко, стобискиот г. Давид и вомировениот захумско-херцеговачки г. Атанасиј.

После прочитаното Евангелие на насобраниот народ со вдахновена беседа му се обрати Неговото Блаженство Архиепископот охридски г.г. Јован.

По завршувањето на Светата Литургија насобраниот народ пристапи да земе благослов од Архиепископот охридски г.г. Јован изразувајќи му ја радоста заради ослободувањето од затворот и заради неговото сведочење на соборноста на Црквата.

Во продолжение приложуваме аудио запис од беседата на Архиепископот Јован.


Сними ја беседата

рубрика: вести

10.05.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован учествуваше во многуархиерејската Литургија која се служеше во храмот „Св. Богородица Објавена“ во Глифада, Атина.

На Литургијата началствуваше претставникот од Константинополската Патријаршија, Митрополитот на Кесаму и Селини г. Амфилохиј.

На Литургијата проповедаше Архиепископот Јован.

Во многуархиерејската Литургија зедоа учество и многу од учесниците на конференцијата „Цифровите средства за информирање и пастирската грижа“.


рубрика: вести

09.05.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во својство на почесен гостин, последен говореше на меѓународната конференција: „Цифровите средства за информирање и пастирската грижа” што се одржа од 5-9 Мај 2015г. во Атина.

Учесниците на конференцијата го посетија и новиот музеј на Акропол.


рубрика: вести

08.05.2015

Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко, го прослави својот именден, споменот на светиот Апостол и Евангелист Марко.

Во параклисот „Свети Николај Мирликијски“, во Штип, беше отслужена света Архиерејска Литургија на која началствуваше Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко.

На Литургијата сослужуваше Неговото Преосвештенство Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид, како и свештенослужители од Охридската Архиепископија.

После прочитаното Евангелие беседеше Епископот г. Давид, воедно честитајќи му го именденот на Епископот г. Марко. На крајот од Литургијата, со свое слово отпоздрави Епископот брегалнички .

После Литургијата, за сите кои со своето присуство ја зголемија радоста на прославата на светиот Апостол и Евангелист Марко, Епископот г. Марко приреди трпеза.


рубрика: вести

07.05.2015

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован како почесен гостин учествува на меѓународната конференција: „Цифровите средства за информирање и пастирската грижа“ што се одржува од 07-09 Мај 2015 год. во Атина.

Конференцијата се организира под покровителство на Архиепископот константинополски и Вселенски Патријарх Вартоломеј, а со директно залагање на светогорскиот манастир Ватопед.

Митрополитот на Глифада г. Павле во чија Митрополија се одржува конференцијата го претстави Архиепископот Јован како современ маченик во Православната Црква. Неговото Блаженство, Архиепископот Јован ќе говори како последен учесник во последниот работен ден (9 Мај), со што практично ќе ја затвори конференцијата.


рубрика: вести

03.05.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, во Неделата на раслабениот служеше Литургија во Воскресенскиот Новодевички манастир во Санкт Петербург.

На крајот од Литургијата ја предводеше литијата околу храмот, а потоа и заблагодари на игуменијата на манастирот Високопреподобната Софија и нејзиното сестринство за сите благодејства што му ги направија во текот на неговиот престој во Санкт Петербург. Во знак на сеќавање на неговиот престој во манастирот, Архиепископот Јован на игуменијата Софија ѝ подари игуменски крст, а таа возврати со икона од Свети Климент и други подароци од манастирската шивачница.

Игуменијата Софија, на настојателката на Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола, Магдалина која последниве денови од престојот на Архиепископот Јован се наоѓа во Санкт Петербург, ѝ подари игуменски крст.


рубрика: вести

26.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски Јован учествуваше во литургиското славење на именденот на Митрополитот санктпетербуршки и ладожки Варсонуфиј.

Литургијата и честитањето беа во Казанскиот катедрален храм на митрополијата.


рубрика: вести

21.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во седиштето на Одделот за надворешни црковни врски на Руската Православна Црква во Даниловскиот манастир во Москва, се сретна со претседателот на Одделот, Митрополитот волоколамски г. Иларион.

По размената на подароци, Архиепископот Јован во присуство на Епископот моравички Антониј, претставник на српскиот Патријарх во Москва со Митрополитот волоколамски Иларион разговараа на повеќе теми.

© православна охридска архиепископија 2004-2015
http://spc.rs - Српска Православна Црква Orthodox Christianity.ru www.kolivart.com - интернет каталог на манастирот Успение Богородично
wap презентација - www.poa-info.org/wap