рубрика: вести
30.08.2010
Архиепископот г.г. Јован зеде учество на погребот на Августинос Кандиотис, бивш Митрополит на Флорина
На возраст од 104 години, на 28 Август 2010 г., се упокои во Господа, бившиот Митрополит на Флорина Августинос Кандиотис.
На погребната служба отслужена на 30 Август 2010 г., зеде учество и Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован.
Видео снимката од погребната служба може да се погледне на интернет страницата „Ромфеа“: http://www.romfea.gr/component/content/article/13/5706-2010-08-30-12-53-43
рубрика: вести
29.08.2010
На празникот Отсечение на главата на Св. Јован Кристител, според Григоријанскиот календар, Архиепископот г.г. Јован служеше во храмот „Света Богородица Објавена“, во Неа Михањона на Халикидики
На празникот Отсечение на главата на Св. Јован Крстител, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, служеше и проповедаше во храмот „Света Богородица Објавена“, во Неа Михањона на Халикидики.
рубрика: вести
28.08.2010
Прослава на Успението Богородично
Успението Богородично беше прославено во сите богослужбени места на Православната Охридска Архиепископија.
Неговото Преосвештенство Епископот полошко-кумановски и Местобљустител дебарско-кичевски г. Јоаким служеше Литургија во параклисот посветен на Успението Богородично во Охрид, а Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко богослужеше во Штип.
Во манастирот „Успение Богородично“, покрај Скопје, со благослов на Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, на Вечерната богослужба началствуваше Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко, во сослужение на повеќе свештенослужители. Епископот г. Марко на крајот од богослужбата со пригодни зборови ги поздрави собраните верници.
Следниот ден на Литургијата началствуваше Неговото Преосвештенство Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид во сослужение на Високопреподобниот Архимандрит Епифаниј од атинската Архиепископија.
Епископот г. Давид беседеше после прочитаното Евангелие, најпрвин на собраниот народ пренесувајќи им го благословот на Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, којшто и денес го отстрадува постигнатото единство на Црквата во нашата татковина, бивајќи гонет на верска основа од расколничкиот синод на МПЦ во содејство со властите, коишто не ги почитуваат основните слободи на дел од своите граѓани.
За прославата на Успението Богородично, Архимандитот Епифаниј од братската Елада, донесе дел од ризата на Пресвета Богородица пред којашто верните се поклонија.
Празникот на Успението на Пресвета Богородица исто така беше прославен и во манастирот „Успение на Пресвета Богородица“ во с. Лагово, Прилеп.
рубрика: вести
28.08.2010
Нов број на билтенот на параклисот „Св. Нектариј Егински“
Излезе од печат новиот број на билтенот на параклисот „Св. Нектариј Егински“ од Скопје чијашто насловна тема е Успението Богородично. Освен богословските текстови и актуелните настани од животот на параклисот, во овој број преку текстот „Колкава е цената на убиството на нероденото бебе?“, се третира и проблемот на абортусот.
Во продолжение пренесуваме дел од содржините на овој број на билтенот.
рубрика: библиотека\литургика
Епископ Атанасиј Јевтиќ
Слово за славното Успение Богородично
Правилно и вистинито ја нарекуваме Светата Марија Богородица,
зашто тоа име ја сочинува сета тајна на Домостројот на спасението.
Св. Јован Дамаскин
(за Православната вера 3, 12)
Преславното Успение и чудесното претставување (преселување) на Мајката Господова го исповеда и проповеда свети Јован Дамаскин следејќи го „древното и вистинско предание“ на Црквата Ерусалимска. Тој во своите Беседи на Успение ги опишува подробно многуте чудесни настани коишто се имаат случено на денот на Успението на Мајката Божја (како што тоа би можел да го види и самиот читател при читањето на беседите, особено неговата трета Беседа на Успение).Ние тука нема да се задржуваме во изнесувањето на тие подробности и случувања.
Несомнежен е фактот, според светиот Дамаскин, дека Светата Богомајка умрела со смрт човечка. Иако Таа, вели Дамаскин, е „Извор на Животот“, сепак и Таа „преку смртта го приведува животот“ на небо. И уште: Таа која „при раѓањето на Христа ги надмина границите на нашата природа, сега сепак потпаѓа според законите на таа природа, и Нејзиното пречисто тело е подложно на смртта“. И уште: Светата Дева како „ќерка на стариот Адам“, во време на смртта „потпаѓа под одговорноста на својот отец“, и Нејзината света душа „природно се разделува од непорочното тело, а телото пак, се предава на законитиот погреб.“ Во однос на „погребот“, т. е. погребувањето на телото на Пречистата Богомајка во земјата, Дамаскин вели дека тоа се случува за „она што е составено од земја, повторно да се врати в земја“, и таму во земјата да ја соблече од себе „трошноста и пропадливоста“, т. е. да се преобрази во светло и продуховено тело на бесмртноста.
Но и покрај сето тоа што го говори свети Дамаскин за таквата природна, човечка смрт на Пресветата Богородица, тој истовремено исповеда и говори, заедно со светиот Андреј Критски, дека смртта на Богородица била во исто време и „над нас“, т. е. над природата, натприродна. Ова, пак, чудо на таквата Нејзина смрт се случило затоа што е „бескрајно силна добрината на богоначалната слабост“ на Нејзиниот Син, Господ Христос која ја „обновила природата“ и „сè направи да биде ново“ (Откр. 21, 5), т. е. сите нешта ги постави на еден нов начин на егзистенција и вечен живот. Се разбира, парадоксално е, и навидум, противречно да се говори за „богоначалната слабост“ Божја (зашто „слабост“ Божја или „немоќ“ Божја, во јазикот на богословската апофатика, всушност го означува она истото што е и „богоначалната семоќност“ Божја), но токму таа „слабост“ Божја е онаа којашто го спаси светот и човекот. Зашто „слабоста Божја“ е апофатичкиот израз со којшто Светите Отци го нарекуваат спасителниот Христов кеносис (истоштение) за нас, т. е. Христовото доброволно понижување и смирение за нас и заради нас, Неговото снисходливо воплотување, страдање и воскресение заради нашето спасение.
Како доказ на вистинитоста на самиот факт на спасението, и обесмртувањето на човекот после Христовата смрт и воскресение, ни сведочат сите Негови Светители, како живи членови на Вечноживеештиот Христос, а пред сите нив самата Христова „Животоначална Мајка“, како што вели светиот Дамаскин. Зашто смртта на „Животоначалната Мајка“ на нашиот Господ толку го надминува самиот поим на „смртта“, што тој поим повеќе не се ни нарекува „смрт“, туку „успение“ „божествено преставување“ или „преселување при Бога“ и „населување кај Бога“. А ако всушност и се нарече смртта на Мајката Божја со поимот „смрт“, тогаш тоа пред сè е живоносна смрт“, како што вели самиот Дамаскин, т. е. смрт која носи живот, смрт којашто во суштина е „почеток на новото битие“ и новиот живот, на вечното битие и вечниот живот.
Затоа и вели Светиот богослов: „Денеска ризницата на животот и морето на благодатта се прикрива со животворна смрт, и Онаа која Го родила Уништителот на смртта, бестрашно ѝ пристапува на смртта, ако воопшто доликува да го наречеме „смрт“ Нејзиното сесвето и живоносно преселување во другиот живот. Зашто, зарем може да биде подложна на смртта Онаа која Го родила Синот — на сите вистинскиот Живот?“ Зашто како може, вели понатаму Дамаскин, да ја проголта смртта Онаа којашто е Мајка на Ипостасниот Живот; Онаа Која е исполнета со силата и енергијата на Духот Свети... и Којашто го роди Очевото благоволение — Ипостаста Бога Логосот, Кој со Себе ги исполнува сите и сè? Како Неа како таква може пеколот да ја прими во себе? Како можат да се осмелат трулежноста и пропадливоста макар само и да се приближат до Нејзиното живоносно тело? Секако, сето тоа е потполно туѓо на Нејзината богоносна душа и тело. Зашто смртта се уплаши уште и при самиот поглед на Неа, зашто од оној момент кога таа иста смрт го беше нападнала Нејзиниот Син, смртта го извлече за себе само горчливото искуство на поразот и од тоа се „умудри“; всушност: смртта е усмртена со Христовото воскресение. А последица на тоа е и Богородичното преселување во слава на небесата, при Синот Нејзин и Бог — Спасителот наш Богочовекот Христос.
Ете така, сета тајна на Пресветата Богородица се сведува, на крајот на краиштата, на Тајната Христова, таа сеопфатна и сеспасоносна Богочовечка тајна — „од сè најновата, и секогаш единствена нова (тајна) под сонцето“.
рубрика: вести
24.08.2010
Домашните средства за информирање јавуваат за претставувањето на МПЦ како расколничка организација на руските црковни сајтови
Дел од македонските средства за информирање објавија дека МПЦ на руските црковни сајтови е претставена како расколничка организација. Домашната јавност полека го сознава она што за целиот православен свет одамна е јасно, а тоа е фактот дека МПЦ денес е расколничка организација, којашто во 1967 год., отпаднала од Источната Православна Црква.
Имено, „Инпрес“, на 21-ви Август, објави вест со илустрација преземена од руските црковни сајтови, насловена како „лицата на расколот“, на којашто на ударно место стои фотографијата на поглаварот на МПЦ, Стефан, како прво „лице на расколот“.
„Инпрес“ уште пренесува дека православните руски црковни сајтови гледаат на МПЦ како на расколничка и самопрогласена црква.
http://www.inpress.com.mk/default.asp?ItemID=BEEA525A039A2F4199B1EED7E4573C65
http://www.anti-raskol.ru/grup/182
http://drevo-info.ru/articles/1156.html
рубрика: вести
23.08.2010
Патријарх Московски и на цела Русија г.г. Кирил: Најстрашно е да се умре во раскол.
„Нема потреба да се размислува. Најстрашно е да се умре во раскол. Најстрашно е некој да се лиши од Божјата благодат. Неопходно е да се премине од расколот во Црквата, да се примат Таинствата, и сето тоа што било според надворешниот вид примено во расколот, да се исполни со вистинскиот дар на Светиот Дух, Којшто им се дава на луѓето во Црквата“, рече Патријархот Московски и на цела Русија г.г. Кирил, говорејќи за неопходноста на надминувањето на црковниот раскол.
„Покајанието на расколниците, без коешто е страшно да се умре, не значи „јавно камшикување“, особено затоа што многумина се нашле во раскол „не по своја волја“, туку напротив, покајанието претставува главна духовна сила преку којашто секој станува подобар“, истакна Претстојателот на Руската Православна Црква.
„Кога детето ќе дојде кај родителите и ќе им каже дека направило нешто лошо и неправилно, зарем заради тоа ќе се влошат односите во семејството? Црквата е заедница на исцелението, во којашто сите добиваат исцеление“ – појасни тој.
Патријархот Кирил исто така изрази надеж дека процесот на соединувањето на луѓето со канонската Црква ќе доведе до целосно исчезнување на расколот, не само во Украина „туку и на многу други места“, алудирајќи и на расколничката МПЦ и на сите други слични расколи.
Црквата секогаш наоѓала во себе сили да ги воспостави единството и благодатниот живот преку молитвата и покајанието“ – додаде Патријархот московски и на цела Русија г.г. Кирил.
Извор: http://www.ruskline.ru/news_rl/2010/07/28/patriarh_kirill_samoe_strashnoe_umeret_v_raskole/
рубрика: вести
22.08.2010
Монашење во полошко-кумановската Епископија
На 21-ви Август, на воскресното бдение, коешто се одржа во параклисот „Покров на Пресвета Богородица“, во Куманово, Епископот полошко-кумановски и Местобљустител дебарско-кичевски г. Јоаким во мала схима замонаши две искушенички давајќи им ги имиња на преподобните Пелагија и Теодора.
На бдението беше присутен и Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко, како и верници од Куманово, Скопје, Штип и Кавадарци. На бдението беа дојдени и дел од монахињите од манастирот „Свети Пантелејмон“ од Врање, Р. Србија.
На крајот со пригодна беседа кон новопотстрижаните монахињи и кон верниот народ се обрати Епископот домаќин г. Јоаким, истакнувајќи ги измешаните чувства на тага поради повторното прогонство на нашиот Архиепископ охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, прогонство коешто го врши власта во содејство со схизматичките епископи, но од друга страна и на радост, бидејќи Црквата Христова токму преку страдањата созрева и дава плодови, како што е тоа случај и со нашата помесна Црква.
рубрика: организација\Епископија брегалничка
ПРАВОСЛАВНА ОХРИДСКА АРХИЕПИСКОПИЈА
ПРАВОСЛАВЕН ЕПИСКОП БРЕГАЛНИЧКИ
До:
eпископот брегалнички г. Иларион,
кој пребива во раскол
Ваше Преосвештенство,
Поттикнати и загрижени од најновите случувања околу бајачите и гатачите во брегалничката Епископија, пренесени преку електронските и пишаните медиуми во нашава држава, почувствувавме потреба да ви го упатиме ова писмо.
Ниското ниво на духовна свест кај народот во оваа Епископија, па и пошироко, нè наведе да размислуваме како дошло до ваквата состојба? Чудно е бидејќи, како што и самите знаете, на оваа територија благата вест за Христа Спасителот се проповедала уште во првиот век. Маченичката крв на првите Христијани од овие простори уште од почетокот го трасирала патот кон Царството Небесно. Чистата вера во Едниот Бог Света Троица секогаш се покажала како победоносно оружје во борбата со погрешните учења.
Меѓутоа, во поновата историја Црквата памети еден тежок период кога после Втората светска војна во повеќето држави каде што Православието беше доминантна религија, меѓу кои и во нашава држава, завладеа социјалистичкиот режим. Наместо вера во Бога се пропагираше вера во политичкиот лидер. Таму каде што Црквата ќе се спротивставеше, тоа го плаќаше со маченичка крв. Но, не беа спремни сите да го жртвуваат својот живот во одбрана на христијанските вредности. Многумина заведени од удобниот живот што го нудеше режимот, му свртеа грб на Бога. Тоа придонесе многу луѓе да се оттргнат од Црквата и полека но сигурно духовноста кај луѓето да опаѓа.
Последиците од духовната пустош што зад себе ја остави оваа диктатура ги чувствуваме и до денес. Ослабената позиција на Црквата во општеството придонесе народот својот порив за Бога да го задоволува надвор од благодатното подрачје на Црквата. Во една таква изолирана состојба не им беше тешко на некои да ја промовираат својата изопачена побожност измешана со паганство како критериум за верување во Бога, често манипулирајќи со напуштените храмови и манастири, а неретко и со градење на сопствени храмови, само декларативно православни, каде што себе си се промовираат за духовни водачи на народот. Па така се изродија разни самопрогласени духовници коишто од најразлични причини, најчесто материјални, бајат и гатаат злоупотребувајќи ги и храмовите и иконите, за да привлечат што повеќе луѓе поигрувајќи си со нивните животи.
Најновиот пример со момчето Далибор кое го злоупотребува храмот бавејќи се со баење, како и сличните дејствија на некои други во Штип и околните градови, се само примери за загрижувачката раширеност на ваквите појави. Непослушноста кон Црквата и презирањето на апостолското предание таквите ги гетоизира, и без некоја посебна осуда тие веќе самите се изопштиле од Благодатта Божја. Секако дека оваа појава е раширена насекаде во светот, но најсилна е онаму кадешто Црквата е слаба.
Во нашава Епископија состојбата на тој план е повеќе од алармантна. Нови бајачи и гатачи се почесто се промовираат, привлекувајќи народ во своите гета, а вие и другите владици на МПЦ тешко изнаоѓате метод да ги убедите луѓето дека таквиот пат е погрешен. А, како и да му кажете на народот дека бајачите и гатачите се непослушни на Црквата кога и самите пребивате во раскол и непослушност кон Едната Света Соборна и Апостолска Црква?
Самиот начин на формирање на МПЦ во времето кога насекаде Православната Црква била гонета од социјалистичкиот режим, фрла сомнеж врз искреноста во намерите за создавање на една здрава помесна Православна Црква. Сомнежите се покажале како оправдани кога после неколку години од формирањето на МПЦ, поточно во 1967 г., тогашните eпископи во содејство со власта насилно и против секаков канонски поредок се одделиле од единството на Црквата и така постанале гетоизирана група надвор од благодатното подрачје на Црквата Христова. Сеедно дали таа група е повеќе или помалку организирана, сепак, одделувајќи се од единството на Црквата таа група претставувала, а и до денес претсавува, само гето.
Зарем не наликува и МПЦ на една бајачница одделувајќи го народот од Едното Тело Христово и манипулирајќи со недоволно упатениот народ без разлика што е поорганизирана заедница од индивидуалните бајачи и гатачи? Вашата борба против бајачите е оправдана, но во вашата ситуација на изолираност од другите Православни Цркви прилега на борба помеѓу две гетоизирани групи заинтересирани за ист бизнис.
Некои од бајачите носат и мантии, па и крстови, и надворешно човек тешко може да ги разликува од свештените лица. Но, она што Црквата ја разликува од овие аномални појави е токму единството во Едното Тело Христово. Тоа единство ѝ недостига на МПЦ веќе безмалку половина век. Сите тие години поминати во раскол и непокајание не придонесуваат ништо за решавање на вака крупните проблеми, па затоа и ситуацијата со бајачите соодветствува на примерот што го дава МПЦ. Расколот раѓа раскол и непослушноста непослушност, додека покајанието го преобразува човека за живот вечен.
На крајот ни останува само да се надеваме дека вие како и другите епископи во МПЦ и верниците кои пребиваат во раскол ќе ја сфатите погубноста на таквото живеење и ќе посакате да излезете од гетото за да ги почувствувате плодовите на покајанието во прегратката Божја која неуморно ве чека. Само така ќе покажете со пример што е Црква, а што гетоизирана група на бајачи.
ЕПИСКОП
+Брегалнички и местобљустител битолски Марко
рубрика: вести
15.08.2010
На празникот Успение на Пресвета Богородица, Архиепископот Јован служеше и проповедаше во храмот „Успение на Пресвета Богородица“, во Синдос – Солун
На празникот Успение на Пресвета Богородица, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, служеше и проповедаше во храмот „Успение на Пресвета Богородица во Синдос“ – Солун.
рубрика: вести
14.08.2010
На Вечерната на празникот Успение на Пресвета Богородица, Архиепископот Јован началствуваше во храмот „Успение на Пресвета Богородица“, во Ореокастро – Солун
На Вечерната на празникот Успение на Пресвета Богородица, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован началствуваше и проповедаше во храмот „Успение на Пресвета Богородица“, во Ореокастро – Солун.
рубрика: свет архиерејски синод\соопштенија
13.08.2010
„Лобирање“ Томе Филе и пратећа питања
Информативна служба Епархије бачке доноси текст одговора Његовог Преосвештенства Епископа бачког г. др Иринеја на питања г-ђе Бранкице Ристић, новинарке Курира и Гласа Јавности, и г-ђе Викторије Трифуновић, новинарке Танјуга, о наводном лобирању адвоката Томе Филе у корист такозване Македонске Православне Цркве.
Питања:
Господин Тома Фила најавио је да је формирао лоби групу са македонским амбасадором у Србији која би помогла превазилажењу проблема који постоје између СПЦ-а и македонске цркве.
У том смислу молимо Вас да нам одговорите на следећа питања:
- Да ли је било неких разговора на ову тему између две цркве.
- Уколико јесте, да ли је дошло до неких помака и у ком правцу се догађаји развијају?
- Да ли је наш Патријарх упознат са намерама господина Филе?
Одговори:
1. О наводном формирању „лоби-групе" од стране г. Томе Филе, чији би циљ, опет наводно, требало да буде „посредовање" између вођства црквеног раскола у Републици Македонији и Српске Православне Цркве не знам ништа осим онога што произилази из неодређених и двосмислених медијских вести које прочитах, а које је у међувремену сãм г. Фила демантовао. Једно је сигурно: да је г. Фила, иначе угледни и с правом признати београдски адвокат, заиста намеравао да „лобира" у једном црквеном спору, била би то крајње необична, а уз то сасвим нереална намера. Јер, питања црквеног устројства, ма каква била, а поготову она болна, комплексна, недохватна за профану правно-политичку логику и праксу, не решавају се никаквим и ничијим лобирањем него само и искључиво изнутра, из дубине, из духа и слова еклисиолошко-канонских норми и на темељу многовековног духовно-благодатног искуства саме Цркве, непогрешиво израженог у одлукама њених васељенских и помесних сабора, као и у примеру и учењу њених Отаца и Учитеља.
Српска Црква се из принципијелних разлога никада до сада није користила услугама лоби-група и политички мотивисаних организација (при чему апстрахујем лобирање извесног Џејмса Џатраса у Америци, вршено у своје време по налогу владике Артемија, али без знања и одобрења Светог Синода или Сабора), а ако је веровати скорашњим медијским вестима, ни црквено вођство у Скопљу, које је у расколу са Српском Православном Црквом, није тражило било какве лобистичке услуге г. Филе.
Помињете „разговоре између две Цркве". Није ми јасно шта под тим подразумевате. Ако мислите на званичне разговоре о конкретној проблематици тражења путева и начина за превазилажење црквеног раскола, таквих разговора нема већ годинама, откако је у Скопљу олако одбачен Нишки споразум, претходно постигнут дугогодишњим дијалогом двеју овлашћених комисија. Ако пак мислите на спонтане, неформалне и приватне сусрете, чисто људске, без помињања теме раскола или уз овлашни осврт на њу, таквих сусрета је понекад било, на разним местима и у различитим околностима, али, колико знам, не много.
2. Помака нема. Наш Сабор је прихватио и одобрио Нишки споразум, а Синод у Скопљу није. Ми смо за решење које произилази из православне еклисиологије и вековног канонског поретка Православне Цркве, а наши саговорници су замишљали да се из стања раскола - које су, истини за вољу, створили њихови претходници - може, неком врстом волшебног „дијалектичког скока", прескочити право у стање аутокефалности.
Ипак, верујем да никад није доцкан за нови почетак и за пут јединства у вери, нади и љубави уместо беспућа раздора.
3. О овом се Његова Светост Патријарх већ лично изјаснио и одредио, те нема потребе да ја ту било шта додајем или тумачим.
На крају, жао ми је и Вашег, и Патријарховог, и мог времена и труда посвећеног очигледној „новинарској патки". Корисно је само то што се подсећамо на значај и светињу јединства Цркве, без којега нема никаквог другог јединства на нашем простору, маколико то звучало као претеривање људима без историјске укорењености и духовне далековидости.
Епископ бачки
Г. др Иринеј
Преземено од: spc.rs
рубрика: вести
01.08.2010
Хиротонија на ѓаконот Јордан Марков
На празникот на перподобната Макрина, во параклисот „Свети Николај Чудотворец“, во Штип, беше отслужена света Литургија на која, по благоизволение на домаќинот Преосвештениот Епископ брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко, началствуваше Преосвештениот Епископ стобиски и Местобљустител струмички г. Давид, во сослужение на свештенослужители од Охридската Архиепископија, Московската и Пеќската Патријаршија.
После прочитаното Евангелие, со беседа се обрати Епископот г. Давид, којшто на верните им го пренесе благословот од Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован.
На Литургијата, Епископот г. Марко го ракоположи во ѓаконски чин, ипоѓаконот Јордан Марков.
Во својата пристапна беседа ѓаконот Јордан Марков му се заблагодари на Епископот г. Марко на довербата што му е укажана со ракополагањето во ѓаконски чин, истовремено изразувајќи ја неговата заложба дека во ова време, кога нашата Црква сведочи за соборноста во опкружение на расколот, ќе се потруди преку благолепието на ѓаконската служба да биде брз помошник и соработник на својот Епископ.
Епископот г. Марко го поучи новоракоположениот ѓакон, укажувајќи му на сериозноста на времето и условите во коишто живее нашата Црква, та соодветно на посочените околности да биде совесен и ревносен служител Божји.
рубрика: вести
29.07.2010
Чествување на светиот в-мч. Пантелејмон и светите Седмочисленици, според грегоријанскиот календар, во Видинската Митрополија, Р. Бугарија
На покана на Неговото Преосвештенство Епископот велички г. Сиониј, а со благослов на Неговото Високопреосвештенство Митрополитот видински г. Дометијан, Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко учествуваше во чествувањето на празникот на светиот в-мч. Пантелејмон и светите Седмочисленици во Видинската Митрополија, Р. Бугарија.
На празничната вечерна во храмот „Св. В-мч. Пантелејмон“, со благослов на Митрополитот домаќин, чиноначалствуваше Епископот г. Марко. Со пригодно слово за празникот кон верниот народ на крајот од вечерната се обратија Митрополитот г. Дометијан и Епископот г. Марко.
Следниот ден, на Архиерејската Литургија во митрополитскиот храм „Св. Николај Мирликијски“ чиноначалствуваше Митрополитот г. Дометијан во сослужение со Епископот г. Марко и помошниот Епископ г. Сиониј како и свештенослужители од Бугарија, од Македонија и од Србија.
По повод празникот беседеше Епископот г. Сиониј, а потоа со поздравно слово се обрати Митрополитот домаќин г. Дометијан. На крајот, Епископот г. Марко, отпоздравувајќи, им ги пренесе поздравите и благословот од Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополитот скопски г.г. Јован.
За време на посетата на Видинската Митрополија, Епископот г. Марко заедно со Епископите ги посети Добридолскиот и Раковичкиот манастир.
рубрика: свет архиерејски синод\преписка
Писмо до Јавниот обвинител на Р. Македонија
Протокол бр. 260 од 26 Јули 2010 год.
До: Јавниот обвинител на Р. Македонија
Предмет: Информација за предизвикување на верска омраза, поттик за насилство и територијална претензија кон друга држава
Почитуван Јавен обвинител на Р. Македонија,
веруваме дека и по службена должност сте запознати со соопштението на здружението „Светски македонски конгрес“ (СМК), по повод потврдувањето на затворската пресуда за Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован од страна на Апелациониот суд на Р. Македонија, објавено во средствата за информирање, од кадешто ние, како прилог, Ви ја доставуваме информацијата што ја пренесе Инпрес, на 21 Јули 2010 година. Директно затекнати од говорот на омраза, а особено во заштита на сигурноста на Неговото Блаженство Архиепископот Јован и на сите граѓани припадници на нашата помесна православна, христијанска Црква, ја упатуваме до Вас оваа информација за која, како што посочивме, приложуваме и соодветен доказ.
На 21 Јули, оваа година, во споменатата изјава пренесена од Инпрес, СМК, во неговото соопштение, вели: „Изјавата на ѓаволската секта на Вранишковски, која поттикнува и разгорува национална, расна и верска омраза, раздор и нетрпеливост, дека тој ќе “го носел и овој крст“ е пародија, затоа што тој од крстот се откажа кога се ороди со српската расколничка црква...“! Покрај верската омраза, изјавата на СМК недвосмислено пројавува и територијална претензија кон друга држава, особено при следнава содржина: „македонскиот манастир „Свети Отец Прохор Пчињски“ кој е сопственост на Македонската црква, еднострано е анектиран од Србија 1947 год. од територијата на Македонија, а тоа Македонците не го забораваат“.
Г-дин Јавен обвинител на Р. Македонија,
истовремено Ви предочуваме дека Европската комисија против расизам и нетолеранција во својот последен извештај за Р. Македонија, објавен на 15 Јуни 2010, нагласи дека медиумите треба да се оградуваат од изјави кои ќе шират нетолеранција. Во случајов наместо оградување имаме информации кои претставуваат нагласување на изјави што шират верска омраза и нетрпеливост.
Не треба да потсетуваме, затоа што свежи се сеќавањата, дека Јавното обвинителство од Битола поднесе кривична пријава против Архиепископот Јован во 2004 г., за кривично дело „распалување национална и верска омраза”, а потоа тој беше и осуден на двеиполгодишна затворска казна, само затоа што недокажано беше прифатено од судот оти во црковен календар напишал дека: „Македонската православна црква е последниот бастион на комунизмот”.
Архиепископот Јован со ниту една изјава не повикал на насилство, но сепак доби кривична пријава, беше осуден и затворен, а во горенаведениот случај, пак, имаме јасен повик на омраза и омаловажување по верска основа, не само врз Архиепископот Јован, туку преку него и врз целата Црква што тој ја претставува, а не гледаме дека Јавното обвинителство реагирало. Пред извесно време испративме иницијатива до Јавното обвинителство (бр. 85 од 09 Февруари 2010 год.), за покренување кривична постапка против г. Јанко Бачев за поттикнување верска омраза и насилство, на којашто до денес немаме добиено одговор. Конечно, што треба да се случи за Јавното обвинителство да ги заштити граѓаните припадници на нашата Црква од омразата и јавните повици на линч, и пред меѓународната заедница да ја поправи искривената слика за македонскиот правосуден систем!
Затоа слободни сме со прилогот што го испраќаме да ја дополниме Вашата информација, после што очекуваме соодветно да реагирате, имајќи предвид дека изјавата на СМК поттикнува верска омраза, како и територијална претензија кон друга држава, ползувајќи речник некарактеристичен за цивилизираните општества, кон коишто, засега декларативно, нашата држава стреми.
Патем, Ве известуваме дека оваа информација што ја испраќаме до Вас и евентуалниот Ваш одговор ќе бидат доставени до повеќе познати меѓународни институции, коишто се занимаваат со човековите права и верските слободи.
Со почит,
ЕПИСКОП
стобиски и Местобљустител струмички Давид
рубрика: архиепископ\соопштенија
20.07.2010
СООПШТЕНИЕ
во врска со потврдата на затворската казна на Архиепископот охридски г.г. Јован од страна на Апелациониот суд во Скопје
Со оглед на долгогодишниот прогон на Охридската Архиепископија во Р. Македонија, кој до денес не е запрен, со оглед на континуираното нарушување на верските и граѓанските права со кои постана распознатлива нашата татковина во светот, со оглед на двократното одбивање да се признае Охридската Архиепископија како верска заедница во Р. Македонија, за упатените беше јасно дека Апелациониот суд во Скопје ќе го потврди осудителното решение на првостепениот суд во Велес во однос на обвинението, кое расколничката МПЦ го покрена против Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован. После двете ослободителни пресуди за истото дело, во процес кој трае полни седум години, Архиепископот Јован е осуден на затворска казна од две години и шест месеци за кривично дело „затајување”, и да ѝ врати на расколничката МПЦ сума од двесте и четириесет илјади евра.
Земја која нема слобода на вероисповест, не може да има слободно и независно судство. Констатациите кои редовно ги искажуваат претставниците на САД и ЕУ, во врска со исполитизираното и подмитливо судство во Р. Македонија во голема мера се основани врз односот што власта и судството го имаат кон членовите на Охридската Архиепископија, а особено кон нејзиниот Архиепископ. Веќе нема човек, не само надвор од нашата држава кадешто многу порано се дозна вистината, туку и во самата Р. Македонија, којшто не знае дека гонењата на Архиепископот Јован и членовите на Охридската Архиепископија имаат само политички, а не и кривичен карактер. Сите пропаганди кои континуирано се спроведуваат од страна на власта за да се унижи угледот на Архиепскопот Јован и на самата Охридска Архиепископија во суштина имаа спротивен ефект, и тие ги мотивираа граѓаните на нашата држава само повеќе да се заинтересираат за проблемот и побрзо да сфатат дека главната вина на Архиепископот Јован е што воспостави единство со Српската Православна Црква и го реши долгогодишниот проблем на расколот на Црквата во Р. Македонија.
Архиепископот Јован е на патување надвор од Р. Македонија, каде ја прими веста за потврдата на затворската казна од страна на Апелациониот суд, и со Божја помош има намера да го носи и овој крст, ако е тоа неопходно за единството на Црквата, за напредок на Охридската Архиепископија и за подигање на свеста на народот, но ќе се моли и ќе прави сè, како што Христос се молеше пред неговиот крст, да го „одмине оваа чаша”.
Од Канцеларијата на Архиепископијата охридска и Митрополија скопска
рубрика: вести
18.07.2010
Архиепископот г.г. Јован, Епископите, свештенослужителите, монасите и верниот народ ги пречекаа моштите на светиот Еразмо Охридски
Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, на 18 Јули, во Ставропигијалниот манастир „Свети Јован Златоуст“, Битола, заедно со Епископите брегалничкиот г. Марко, стобискиот г. Давид, свештенослужители, монаштво и верен народ, со свечена литија ги пречекаа моштите на светиот свештеномаченик Еразмо Охридски, светител којшто после цели 17 векови се враќа во земјата во којашто го проповедаше Христијанството.
Светите мошти на светиот Еразмо, во манастирот ги донесе архимандритот Епифаниј Димитриу во чијашто придружба беа и архимандритите Амфилохиј и Антониј. После прочитаната повелба, светите мошти на свештеномаченикот Еразмо охридски, архимандритот Епифаниј му ги предаде на Архиепископот охридски г.г. Јован на траен благослов за Охридската Архиепископија.
Неговото Блаженство Архиепископот г.г. Јован началствуваше на светата Литургија во сослужение на Епископите г. Марко, г. Давид и на свештенослужители од атинската и охридската Архиепископија.
За светата Литургија и за поклонение на моштите на светиот Еразмо Охридски беа дојдени мноштво верници. Заради државниот прогон на верска основа поради којшто Охридската Архиепископија е дискриминирана во однос на градењето свои богослужбени храмови, кадешто ќе може да ги собере сите луѓе, Литургијата и овојпат беше служена под отворено небо.
Во продолжение го пренесуваме Поздравното слово на Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован при пречекот на моштите на светиот Еразмо охридски.
Сними го Поздравното слово
рубрика: архиепископ\омилии
Поздравно слово
при дочекот на светите мошти на Св. свешт.-мч. Еразмо Лихнидски
Ваши Преосвештенства, Епископе брегалнички г. Марко и стобиски г. Давид, Ваше Високопреподобие Архимандрите Епифаниј, чесни отци, Високопореподобни старици, преподобни монаси и монахињи, народе Божји собран на служба Божја,
Нè почести денес милоста Божја и се зарадува срцето наше заради благодатта со која Господ нè удостои, да ги примиме на траен благослов во нашата најсвета Архиепскопија светите мошти на свештениот Божји eрарх Еразмо кој маченички загина, за верата Христова, за љубовта кон Црквата, за надежта во Царството Божјо.
Во светите мошти на светителите на Црква присутна е благодатта Божја, таа благодат ги прави нив нераспадливи, и да бидат извор на исцеленија, духовни, душевни и телесни. Благодатта Божја која е енергија Божја се дава на верните заради помош на патот кон Царството Божјо, но и за осветување, и за восовршување. Без Божјата благодат човек е немоќен ниту да го започне патот на подвигот во верата, ниту да се бори со страстите, ниту да постане совршен. За жал, многумина во светот во којшто живееме, ниту ја познале Божјата благодат, ниту бараат Господ да им ја дарува, па дури не сметаат дека им е потребна за нивни напредок во животот.
Ние, пак, што сме обележани со името Христово, свесни сме дека без Божјата благодат не почнува ниту едно добро дело, па дури ниту една добра помисла. Сè што во животот правиме добро за причина ја има благодатта Божја која ни се дава за џабе, бесплатно, наше е само да ја распознаеме, да ја примиме со благодарност и да ја употребиме според волјата Божја. На таков начин создаваме дела што се трајни, дела со кои нема да се посрамиме пред Господа.
Токму таа благодат Божја ја распознаваме денес во овој свештен чин на дочек на светите мошти на Божјиот угодник, свештеномаченикот Христов, Еразмо, Епископот Охридски, Епископот кој во некогашната Лихнида покрсти дваесет илјади души, и со молитва ги сруши идолите многубожечки, кој со верата во Христа се спротистави на прелеста демонска, и со благодатта примена од Бога се соочи со мачителите, за конечно да се удостои со венецот на славата со кој Господ ги овенчува неговите избраници.
Како Епископ на ова словесно стадо Христово, јас денес стојам со еден свештен трепет, во страв дали му направивме достоен дочек на Божјиот ерарх Еразмо? Нему кој со својот подвиг и неговото сведоштво на верата нè задолжи сите нас, неговите следбеници, но особено мене како Епископ што го наследил во неговата служба во оваа охридоименувана Црква. Треперам пред сознанието дека тој е овде со нас, по многувековно телесно отсуство од неговата Лихнида и нашиот Охрид. Особено треперам зашто не ќе можам да го избегнам одговорот на прашањето зошто некои чии претци токму тој ги вовел во верата Христова, сега се во раскол со Црквата, живеат надвор од благочестието, се гушат во прелеста на етнофилетизмот. Како да ги претставам пред светиот Еразмо оние кои пребиваат во раскол, а притоа да не ги осудам, како да му кажам дека крвта што тој ја пролеа за верата ниту ги поттикнува, ниту ги обврзува расколниците во нашата таковина да бидат во единство со него?
Како да му кажеме дека во земјата во која тој меѓу првите крштеваше и проповедаше на тогашните незнабошци во Македонија, сега после многу векови од неговата смрт, расколот пустоши речиси толку, ако не и повеќе од она што пустошеше идолската прелест во негово време? Како да му кажеме дека има луѓе меѓу расколничката ерархија, кои не само што немаат никаква грижа за единството на Црквата, туку прават сè што е во нивна моќ, расколот никогаш да не се излечи? Ќе може ли овој Божји човек, кој ниту живот свој не го жалеше да го даде за верата да разбере дека некои кои денес се нарекуваат ерарси на просторите на кои тој некогаш крштеваше, а пребиваат во раскол со целата Црква Божја, повеќе го милуваат раскошот отколку аскезата, богатството на светот, отколку сиромаштвото со Христа, и не се срамат не само царевото, туку и Божјото да го дадат на власта?
Но, вашата постојаност во верата, Ваши Преосвештенства, чесни отци и народе Божји, ме храбри и ме поддржува во овај момент кога давам отчет пред овде и телесно присутниот мој претходник во службата епископска, свештеноерархот Еразмо. Нема да се пофалам со себе, но да се пофалам со вас не треба никој да ми замери. Зашто сведоштвото ваше засветли по вселената, спремноста да пострадате за единството на Црквата не остана необјавена меѓу Христијаните, љубовта со која го засакавте Христос не остана непризната од другите Цркви. Затоа, денес со вас ќе се пофалам пред свети Еразмо, вас ќе ве принесам, та заради вас, вашата вера и љубов кон Господа и јас недостојниот да не бидам презрен и понижен.
А Бог, Тој прекрасен срцепознавач, Тој Кој ги знае и скриените тајни на секого од нас, кој нè познава во Својот Логос уште пред да излеземе на свет, Тој денес на сите нас собрани на ова божествено тајноводство ни ја испраќа Неговата благодат, на некои од нас како поттик за поголем труд, на други како награда за добриот подвиг, но на сите како залог за вечниот живот. Ценејќи дека сме достојни да ја чуваме оваа голема благодат, дека нема да ја фрлиме пред кучињата и свињите, Господ денес ни ги донесе светите мошти на Св. Еразмо Лихнидски, трајно да останат во нашата најсвета Архиепископија Охридска, за постојан благослов и осветување на верните, за исцелување на немоќните, за помош во слабостите.
Таму каде што се чуваат светите мошти таму има благодат Божја, зашто моштите на светителите се најголем сведок за присуството на Божјата благодат во овој свет. Така, нашиот трезор денес стана побогат, не со пари со кои се наполнети трезорите кај расколниците, туку со свети мошти и благодат со кои се полнат трезорите на нашата Црква.
Пред 12 години, како на утрешен ден бев ракоположен за Епископ. Она што тогаш го најавив како програма на мојата епископска служба во голема мера денес е остварено. Единството на Црквата кое беше најголем проблем во тоа време, денес е воспоставено. Тоа што некои сепак останаа во раскол е нивна определба, ама народот на овие простори веќе не е без избор. Ако некогаш требаше да се патува надвор од државава за некој да се причести и да заедничари со Христа, сега можеби исто така треба да патува, но на помали растојанија, зашто и покрај несносливите тешкотии што ги поднесовме во овие осум години, успеавме да воспоставиме богослужбен живот барем во поголемите градови на нашата татковина. Поминаа полни осум години од денот кога воспоставивме единство со Српската Православна Црква, но во тие осум години, не се случуваа само судења врз нас, провали и палења на нашите богослужбени места и места за престој, рушења на храмови, притвори, затвори и прогонства, туку во тие осум години Господ ја градеше и Својата Црква на овие простори. Незнам каков процут би имале во овие осум години да го немаше она што го споменавме, но знам и сигурен сум, дека дури и да имаше стопати поголеми тешкотии од набројаните, процутот на Црквата на овие простори не ќе можеше да биде спречен, зашто оние што се обидуваа да го спречат, незнаеја или заборавија дека Црквата е Божја и за неа Самиот Бог се грижи. Нашата смерност е само еден од слугите Божји кои по милоста Божја се вброил во Архиепископите на оваа славна Охридска Архиепископија.
Прилика на оваа годишнина е да заблагодарам на Епископите на Охридската Архиепископија за нивниот труд, нивната пожртвованост и напор што го прават да служат на Црквата во вака тешки услови во кои се наоѓаме. Им благодарам на овде присутните, Епископот брегалнички г. Марко, и Епископот стобиски г. Давид за сета подршка што ми ја даваат во објава на единството на Црквата. Господ да им даде сила, мудрост и знаење да го пасат нивното словесно стадо со божествената мана која е самиот Логос Божји. Им благодарам на презвитерите и ѓаконите кои беспреконо го носат товарот на нивната служба, го носат заедно со нас истиот товар и спремни се секогаш да се најдат на помош за напредок на Црквата. Ви благодарам и вас, народе Божји кој знаете да ја распознавате благодата, да ја примате и да ја намножувате. Вие сте тие што го умоливте Св. Еразмо денес да биде кај нас, вашата љубов е таа што го одоброволи тој од денес неразделно да биде со нас. Особено, срдечно му благодарам на Високопреподобниот Архимандрит г. Епифаниј Димитриу, чие потекло е од овој град на Манастирите, од Битола, од каде по Балканските војни, неговите претци се преселиле во Грција. Тој е најзаслужен што денес се поклонуваме на светите мошти на Св. Еразмо Охридски. Тој е најзаслужен што денес е напишана и нова служба за Св. Еразмо, и веќе излезе од печат, а првите примероци отецот Епифаниј ни ги донесе нам. После онаа што ја има напишано Максим Грк, оваа служба за која нашата смерност беше замолена да напише пролог, е прва служба на Св. Еразмо Охридски напишана после многу векови, и за сега е само на грчки. Со согланост на игуманијата на Кипарискиот манастир во Мегара, старицата Исидора, која е составувач на службата на Св. Еразмо, истата треба да биде преведена и во најскоро време издадена од нашата Архиепископија. Нема да скријам пред вас, во овој свечен момент, дека овој голем љубител на светителите Божји, Архимандритот Епифаниј ни подари честитици од светите мошти уште на двајца светители засега не толку познати во народната побожност, преподобниот Лазар по потекло од Сирија, подвижник од шестиот век, и светиот Медикус, маченик од првиот век. Отецот Епифаниј е презвитер во Атина и многу добро запознат со славната историја на Охридската Архиепископија. Затоа помага со неговите молитви, со неговиот труд и напор да нашата Архиепископија светне со некогашниот сјај со кој светела кога на тронот биле познатите охридски Архиепископи: Лав, Теофилакт, или Димитриј Хоматијан. Им благодарам и на презвитерите Амфилохиј и Антониј кои дојдоа во придружба на отец Епифаниј, а со кои денес сослужувавме. Господ нека им ја преумножи благодата, па да даваат таму каде што е потребно.
На крај да им заблагодарам и на игуманијата на манастирот Успение на Пресвета Богородица во Скопје, Кирана монахиња која заедно со сестрите од нејзиното сестринство и со нивното прекрасно пеење го увеличаа овој дочек на моштите на Св. Еразмо. Особена благодарност до настојателката на Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст, во кој денес ги дочекуваме светите мошти, Олимпијада монахиња со сето нејзино сестринство за трудот, пожртвованоста и напорот што го направија во организацијата на овој голем настан за нашата Црква. Да се организираат вакви свечености не е лесно ниту за поголеми и побогати Цркви од нашата, но спремноста на овие сестри да послужат на Црквата ги удостојува да ја добијат благодатта Божја, и да направат дело со големина што ги надминува и самите нив. Господ нека им даде здравје со радост да служат како и до сега, а нивниот број по благословот на Св. Еразмо да се наголемува.
Благодатта Божја да биде на сите вас, но ако некогаш по слабоста наша се оддалечи, Св. Еразмо ќе нè чека овде, во овој манастир за да нè подигне, да нè обнови, да не поткрепи.
На Св. Атанасиј Атонски 5/18 Јули 2010г.
во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола
АРХИЕПИСКОП И МИТРОПОЛИТ
+ Охридски и Скопски Јован
рубрика: библиотека\богослужбени текстови
Тропар и кондак на светиот Еразмо Охридски
Тропар на Свети Еразмо Охридски гл. 1-ви
Кон Господа стремејќи ги желанијата, Еразме, идолите на прелеста си ги строшил, и со раката твоја дваесет илјади верни си крстил, кои ги посече мечот на гонителите. Ти оковите на затворот си ги претрпел и на огнот маките. Радувај се свештеномачениче Христов, радувај се ангелу на Охрид, радувај се ти кој го прими венецот на мирниот завршеток.
Кондак гл. 4
Многуте твои битки ги пофалувам, Ерарху Еразме, и венците твои ги почитувам, со кои Христос те дарува, преку Кого чесно, во верата се подвизуваше.
Кондак друг, гл. 8
Прочуениот Син на Антиохија, мудариот свештенопроповедник на Македонија, на Охрид Ерархот забележан, во подвигот и страстите кој победи, и верата во Христа кој ја исповеда, со химни да го венчаме, Радувај се сепочитуван Еразме.
рубрика: вести
05.07.2010
Европската комисија против расизам и нетолеранција изрази силна загриженост заради нерегистрирањето на Православната Охридска Архиепископија
Европската комисија против расизам и нетолеранција (ЕКРН), којашто работи во составот на Советот на Европа, во својот најнов Извештај, објавен на 15-ти Јуни 2010 год., изрази силна загриженост заради нерегистрирањето на Православната Охридска Архиепископија.
Европската комисија против расизам и нетолеранција значаен простор во својот Извештај посветува токму на нерегистрирањето на малцинските верски групи во Р. Македонија.
Во продолжение пренесуваме само дел од Извештај-от, во којшто се изразува загриженоста заради нерегистрирањето на Православната Охридска Архиепископија од страна на судските власти во нашата татковина.
Во делот за верските малцинства, на страна 38 од извештајот, запишано е следново: „ЕКРН е загрижена за потешкотиите со кои се соочуваат одредени малцински верски групи во нивнте настојувања да се регистрираат, иако регистрацијата претставува законски услов тие да бидат признати како посебни правни лица и да можат целосно да ги извршуваат своите активности. Законот беше изменет на 5 септември 2007 година во поглед на статусот на црквите, верските зедници и верските групи (кој стапи на сила на 1 мај 2008 година), со јасна цел да се разрешат сите овие потешкотии, но се чини дека тие не се во целост решени. Така, се чини дека барањата за регистрација поднесени од страна на околу десет верски заедници или групи, вклучително и на независната Охридска православна Архиепископија... сè уште не се одобрени.
ЕКРН силно им препорачува на властите, без одлагање, да го решат прашањето за регистрација на малцинските верски групи и заедници. Исто така, им препорачува тие да покажат будност кон сите облици на дискриминација или нетолеранција по основ на вероисповеста.“
Прогонот и дискриминацијата врз верска основа од страна на Р. Македонија против Православната Охридска Архиепископија се одвива во форма на продолжување на судското гонење на Архиепископот г.г. Јован и одбивање на државата да ја регистрира Православната Охридска Архиепископија. Државата го донесе новиот закон за регистрирање на верските заедници за да остави впечаток пред меѓународната заедница дека ги прави неопходните реформи, но во пракса тој закон воопшто не профункционира, и власта продолжува да го штити државниот монопол на Македонската православна црква.
Регистрирањето, пак, на помалите верски заедници и почитувањето на основните верски слободи, подеднакво на сите граѓани на Р. Македонија, е неопходен услов за достигнување на цивилизациските вредности на Европската Унија кон коишто Р. Македонија, засега декларативно, се стреми.
Целиот Извештај можете да го прочитате на следнава адреса: http://www.coe.int/t/dghl/monitoring/ecri/Country-by-country/Former_Yugoslav_Republic_Macedonia/MKD-CbC-IV-2010-019-MKD.pdf
рубрика: вести
03.07.2010
Архиепископот г.г. Јован и верниот народ ги пречекаа моштите на Светите Три Јерарси во манастирот „Св. Јован Златоуст“
На денот на прославата на светиот Наум Охридскиот Чудотворец, Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован чиноначалствуваше на Литургијата во манастирот „Св. Јован Златоуст“, во Битола. Токму на овој голем празник, Господ ја дарува Православната Охридска Архиепископија со голем благослов и благодат во изобилие. Имено, Високопреподобниот Архимандрит од манастирот на светиот пророк Илија, од островот Санторини, Грција, Игуменот Дамаскин, во траен благослов на Архиепископијата ги донесе светите мошти на големите Три Јерарси: Василиј Велики, Јован Златоуст, Григориј Богослов.
При пречекот на моштите беше прочитана повелбата за предавање на моштите на Архиепископот охридски г.г. Јован, а потоа со свечена литија моштите беа внесени во храмот, кадешто Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован отслужи света Литургија во сослужение на Високопреподобниот игумен Дамаскин и повеќе свештенослужители на Православната Охридска Архиепископија.
Верниот народ на Архиепископијата се слеваше за да ги целива благодатните мошти на Светите Три Јерарси на Црквата Божја. Архиепископот г.г. Јован пред верниот народ се обрати со вдахновено поздравно слово на коешто одговори Архимандритот Дамаскин. Поздравното слово и одговорот ги пренесуваме во продолжение.
Сними го поздравното слово
