Православна Охридска Архиепископија http://www.poa-info.org?l=mk ПОА-ИНФО: Информативна служба на Православната Охридска Архиепископија mk Tue, 19 Feb 2019 15:41:20 +0100 Tue, 19 Feb 2019 15:41:20 +0100 poa-info rss generator kontakt@poa-info.org (Webmaster) http://www.poa-info.org/img/poa-info.png ПОА-ИНФО http://www.poa-info.org Информативна Служба на Православната Охридска Архиепископија Архиепископот Јован одржа предавање на Богословскиот факултет во Белград (видео) http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190219.html вести 19.02.2019

]]>
Tue, 19 Feb 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190219.html
Во неделата на митарот и фарисејот Архиепископот Јован присуствуваше на Литургијата во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190217.html вести 17.02.2019

Во неделата на митарот и фарисејот, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован присуствуваше на Литургијата и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.

]]>
Sun, 17 Feb 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190217.html
Архиепископот Јован одржа предавање на Богословскиот факултет во Белград http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190216.html вести 16.02.2019

На 13 Февруари оваа година, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован одржа предавање на Богословскиот факултет во Белград на тема: Св. Григорије Палама – учење о обожењу преко Божанских енергија у контексту савременог литургијског богословља.

Предавањето се одржа на покана на професорот по патрологија, Епископот западно-амерички г. Максим, а на предавањето беше присутен и Епископот франкфуртски и германски г. Григориј, како и многу професори од Богословскиот факултет во Белград.

Подолу е поместена аудио снимката од предавањето.


Сними го предавањето
]]>
Sat, 16 Feb 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190216.html
На празникот Сретение Господово Архиепископот Јован служеше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190215.html вести 15.02.2019

На празникот Сретение Господово, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.

]]>
Fri, 15 Feb 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190215.html
На денот на споменот на светите Три ерарси: Василиј Велики, Григориј Богослов и Јован Златоуст Архиепископот Јован служеше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190212.html вести 12.02.2019

На денот на споменот на светите Три ерарси: Василиј Велики, Григориј Богослов и Јован Златоуст, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола. Верниците се поклонија на светите мошти на трите ерарси.

]]>
Tue, 12 Feb 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190212.html
Во 37-тата недела по Педесетница Архиепископот Јован присуствуваше на Литургијата во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190210.html вести 10.02.2019

Во 37-тата недела по Педесетница, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован присуствуваше на Литургијата и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.

]]>
Sun, 10 Feb 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190210.html
Најава за предавање на Теолошкиот факултет во Белград http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190209.html вести 09.02.2019

]]>
Sat, 09 Feb 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190209.html
На денот на споменот на Св. Григориј Богослов Архиепископот Јован служеше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190207.html вести 07.02.2019

На денот на споменот на Св. Григориј Богослов, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.

]]>
Thu, 07 Feb 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190207.html
Епископот Марко богослужеше во Крушевац http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190206.html вести 06.02.2019

На покана од Неговото Преосвештенство Епископот крушевачки г. Давид, на чествувањето на светата Ксенија Петрогратска, кое се одржа на 6-ти Февруари 2019 г., во местото Мудраковац, кај Крушевац, Р. Србија, учествуваше Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко.

Во храмот посветен на Света Троица, во Мудраковац, кадешто има и параклис посветен на светата Ксенија Петроградска, се отслужи света Архиерејска Литургија на која началствуваше Епископот брегалничи г. Марко во сослужение на Епископот домаќин г. Давид, храмовото братство, како и свештенослужители од повеќе епархии на Српската Православна Црква.

Во текот на светата Литургија, по прочитаното Евангелие, со пригодна беседа се обрати Епископот брегалнички г. Марко, истовремено честитајќи им го празникот на сите присутни. На крајот од Литургијата, Епископот крушевачки г. Давид, со благодарствено слово им се заблагодари на сите гости, кои со нивното присуство го увеличаа празнувањето.

По Литургијата, за присутните гости беше приредена свечена трпеза и културно уметничка програма, на која, од страна на детски хор и хорот при храмот Света Троица, беа изведени духовни и народни изворни песни од Р. Србија и Р. Македонија.

]]>
Wed, 06 Feb 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190206.html
На денот кога се прославува св. Максим Исповедник Архиепископот Јован служеше во параклисот посветен на овој светител http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190203.html вести 03.02.2019

На денот кого се врши споменот на св. Максим Исповедник, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, служеше и проповедаше во параклисот посветен на св. Максим Исповедник, во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.

Пред 4 години на овој ден, Неговото Блаженство, Архиепископот Јован ја отслужи првата Божествена Литургија по три и пол години поминати во затвор, откако на 02 Февруари 2015 г. беше ослободен.

]]>
Sun, 03 Feb 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190203.html
Архијерејско сослужување во Килкис http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190202.html вести 02.02.2019

На празникот Сретение Господово според новиот календар, со црковно благолепие, во митрополитскиот храм „Преображение Господово“, во Килкис (Кукуш), Грција, беше отслужена света Архиерејска Литургија.

На Литургијата началствуваше Неговото Високопреосвештенство Митрополитот полјанис и килкисиу г. Емануил, во сослужение на Митрополитот еласонас г. Харитон и Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид, како и мноштво свештенослужители од повеќе епархии.

На Литургијата Митрополитот г. Емануил го ракоположи јероѓаконот Нектариј во презвитерски чин.

После Литургијата за присутните беше приредена трпеза.

]]>
Sat, 02 Feb 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/02/20190202.html
Архиепископот Јован за свети Сава служеше во Женева http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190127.html вести 27.01.2019

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во денот кога Црквата го празнува споменот на свети Сава Српски, богослужеше во Женева.

Известувањето за прославата може да се прочита на официјалната страница на австриско-швајцарската епархија на Српската Православна Црква: http://www.crkva.at/свети-сава-прослављен-у-женеви/

]]>
Sun, 27 Jan 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190127.html
На денот на Соборот на Св. Јован Крстител Архиепископот Јован присуствуваше на Литургијата во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190120.html вести 20.01.2019

На денот на Соборот на Св. Јован Крстител, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован присуствуваше на Литургијата и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола. По Литургијата ги благослови принесените колива во чест на именденот на некои верници.

]]>
Sun, 20 Jan 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190120.html
На Богојавление Архиепископот Јован служеше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190119.html вести 19.01.2019

На Богојавление, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски  и Митрополит скопски г.г. Јован, служеше Литургија во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола. После тоа го изврши чинот на Големиот водосвет.

]]>
Sat, 19 Jan 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190119.html
(На)ум http://poa-info.org/arhiepiskop/drugite/20190115.html архиепископ - Другите за Архиепископот

Од Требиња до Охрида стиже се релативно брзо, од јутра до касног поподнева, а притом се пролази кроз четири међународно признате државе. На том недугом путовању крајолици су брзо урезују у памћење, смјењују се готово истовјетне долине и планине, а лица која срећемо успут наликују, као и природа, веома једни другима – очврслих црта и неких широких, уморних, страсних и помало уплашених очију, горопадна и мирољубива у исти мах.

Тога дана, о којем бих желио да вам причам, с пријатељима сам, правећи успут неколико пауза, стигао у Охрид око пола седам. Јавили смо се нашем домаћину, архиепископу Јовану, који живи у планини Пелистер, у новооснованом манастиру Светог Јована Златоустог. Архиепископ нам је у телефонском разговору рекао да имамо још сатак вожње до манастира. У Охриду смо се задржали кратко, тек толико да бисмо предахнули од пута и попили кафу на пристаништу. Иако је већ падао мрак, назирали су се обриси града, вјешто утиснутог у природу и брежуљке над језером. Неки сиромах, кад је видио наше таблице на ауту, затражио је од нас милостињу. Упитао нас је како је код нас, у Босни и Херцеговини, додавши да је код њих биједа и да омладина одреда одлази у Њемачку. Из Охрида смо наставили ка планини Пелистер, а у девет увече већ смо вечерали у пријатној атмосфери манастира Светог Јована Златоустог, који је био уређен без иједне трунке кича и сувишног. Какав манастир, лијеп и скроман, такав и наш домаћин, и тихе, господствене, и љубазне монахиње. Ујутро, послије јутрења у 7, обишли смо с владиком Јованом манастир. Том приликом нам је испричао како је све почело, како су се ту обрели он и сестринство манастира као прогнаници те докле су стигли са изградњом и какве жеље и планове имају за будућност.

Недуго потом спустили смо се до куће владичиних родитеља. Отац му је умро док је он био у затвору, а мајка је још увијек била жива, иако поприлично нарушеног здравља, а боравила је с владиком и сестрама у новом манастиру. Кућа владичиних родитеља била је прво њихово склониште, у којем су уточиште пронашли кад су их избацили из Епархије у Битоли, гдје је раније столовао млади и одважни епископ Јован, мој друг с факултета, који је, прије теологије у Београду, завршио Грађевински факултет у Скопљу. Јован је, и док смо били студенти, био ватреног духа, искрен и пун вјере, и оно што је било сасвим јасно – Македонац до сржи. Није тврдио да је потомак Александра Великог, али никад није говорио ни да је Србин, нити је нама, својим колегама и пријатељима, дозвољавао да се шалимо на рачун Македонаца. Био је веома вриједан, паметан и самосвојан, и зато ме је донекле зачудило кад сам чуо да је на писмо којим је Српска православна црква позвала Македонску цркву на јединство са СПЦ – а тиме уједно и на свеопште јединство са свим православним црквама – одговорио позитивно. Синоћ сам га, много година након тог чина, упитао зашто је то учинио. Кроз смијех ми је одговорио да је можда на његов потез ипак имало утицаја и то што је, поред Богословског, завршио и Грађевински факултет, те је, додао је, знао да се кућа не може градити на пијеску, а у расколу је баш тако – све што зидаш пропада, као да је на пијеску или живом блату саграђено. Међутим, од његовог прихватања позива за јединство од стране СПЦ до данас збило се неописиво много тога: прогонство, муке, патње и страдање, о чему није једноставно у кратким цртама говорити, о којима заправо уопште није једноставно говорити. Прогонство, затвор, пљување, шамари на улици, клевете, и оно најгоре – осуда за издају, националну издају, јер владика Јован је у Македонији био означен као издајник вјере и нације, цркве и државе. Називан је најпогрднијим именима, расколником и богохулником. Отац му је убрзо након тога преминуо, мајка је обољела од дијабетеса, а сестра се као лав борила за опстанак у средини у којој је због владичиног потеза била стигматизована. Истовремено, сестринство манастира је малтретирано, тучено и у праскозорје 21. вијека, ради одмазде, шишано, док су цркве у којима је владика служио рушене. И баш тог јутра, у манастиру Светог Јована Златоустог, стајали смо код једне срушене цркве. Гледајући те рушевине и слушајући владику Јована, нисам могао а да се не запитам каква се то пошаст усидрила међу народима и људима на овим просторима, нагризајући изнутра сваки иоле здрав и разборит покушај суживота и узајамног дијалога?

Међутим, владици Јовану није, унаточ свему што му се догодило протеклих година, силазио осмијех с лица. У међувремену је, без обзира на све недаће које су га снашле, успио да докторира у Грчкој, а написао је и потресну књигу о свом тамничком искуству, јер је у затвору провео пет година, и то с најокорјелијим осуђеницима, а скоро двије године био је смјештен у истражном затвору, који је, како кажу, најтежи од свих. Али – поред ведрине духа и огромног искуства које је кроз поменуту муку и страдање стекао – владичино снажно и жилаво тијело ипак није било неокрзнуто болом и на њему су се могле запазити озбиљне посљедице вишегодишњег тамновања и психичких притисака. Једном ногом корачао је тешко, али никако и ничим није показивао да га то спутава у његовој мисији за јединство Цркве, за шта је – и дословно – заложио свој живот.

Али да се вратимо обиласку манастира. Сестре су нас тог јутра послужиле домаћим производима из њихове баште, међу којима је био и чери парадајз, који овдје, на благодатном југу, успијева на чак 1100 м надморске висине, усред питоме планине. Након доручка и разгледања манастира, кренули смо у Охрид. По доласку у Охрид најприје смо посјетили цркву Богородице Перивлепте, чија љепота исијава и са фотографија, а уживо изгледа уистину нестварно. Фреске у цркви тек што су биле очишћене и читава унутрашњост била је свијетла и благоухана. Након скорашње посјете Рајкс музеју у Амстердаму, ово је за мене, као православца, представљало истинско освјежење и повратак наде, у првом реду јер ме је снажно подсјетило на наш духовни стожер, пратемељ, којем се, ма колико човјек био изгубљен, увијек може вратити. Младић који се старао за цркву Богородице Перивлепте примио нас је срдачно, као своју браћу, иако је био, како сам схватио, теолог и члан Македонске православне цркве. Након цркве посјетили смо и музеј икона, што је за мене представљало искуство какво сам доживио још само једном, у Цариграду, у цркви Хора, искуство пуно топлине, једноставности и божанске хуманости.

Након музеја отишли смо у град који је подигао Свети Климент, град који стоји на гори, изнад несвакидашње бистрог Охридског језера. Киша која је непрестано ромињала управо је у том тренутку престала, а у даљини су се назирале разнобојне крошње дрвећа. У ваздуху се осјећао дах јесени обилате љепотом која је сијала као лице светитеља. Блага свјетлост испод облака над језером треперила је док смо улазили да се поклонимо чувеном Клименту Охридском, који није био епископ охридски, него је, у оно доба, био учитељ који је имао преко 3000 ђака који су га посветили и прогласили Климентом Охридским. Док нам владика Јован то прича, на великом археолошком налазишту прилази нам један фин човјек који је очигледно ту радио. Све нам је лијепо објаснио, показао нам мозаике и вјероватно најљепшу сачувану крстионицу на цијелом свијету. Помислио сам како је све то заједно нестварно и како ране нашег домаћина владике Јована полако зацјељују раскол и размирице међу народом. Тек што ми је та мисао прошла кроз главу, на излазу се, практично ниоткуда, појавио неки младић који нас је најгрубље напао инсистирајући на томе да морамо да платимо улазнице. Ту одједном настаде бурна препирка током које нам је изговорио свакојаке рђаве ријечи. Владика Јован, осјетљив на овакве ствари због свог голготског пута – такође плану и ова свађа, пуна тешких ријечи, била је, као и свака свађа – непријатна и незгодна, али за мене на извјестан начин и отрежњујућа, јер сам се поново, док је све то трајало, пратећи покрете судоника, у мислима отиснуо у историју парадоксалности народа који живе у овом дијелу Балкана. Присјетио сам се намах и Самуила, бугарског цара, који је довео и промовисао словенске учитеље на овом тлу. Не пада ваљда, помислих, ниједном Македонцу на памет да пориче то како су Кирило и Методије од Грка послани те да су њихови ученици, међу којима и Свети Климент, били наши основни учитељи, над чијим гробом се сад овај млади члан МПЦ залијеће као разјарен пијетао на Јована, помињући, а шта би друго него Македонце и Србе. Док је препирка трајала, моје мисли су и даље тумарале рубним просторима наше заједничке историје. Сјетио сам се и како је Самуило побио сву своју браћу, само је заборавио убити једнога из својега рода – оца Светог Јована Владимира, па је то учинио његов син. Муњевито сам се, док је још увијек жучна распра текла, у мислима вратио преко Елбасана до Бара, Подгорице, Требиња и Мостара, мислећи о томе како је на овим тачкама све врло слично и како све нетрпељивости наше имају најчешће заједнички коријен и именитељ, ону безимену пошаст која се угнијездила у нашим животима. Из тих мојих мисли пренуо ме је неки огроман човјек који се довезао у мерцедесу с неким Русима, очигледно богатим. Излазећи из кола, својим сапутницима је, препознавши Јована, показивао на нас који смо унаоколо стајали окамењени, као у каквом истргнутом кадру из филмова Слободана Шијана, те на некаквом исквареном руском самоувјерено објашњавао како због оваквих као што смо ми македонска нација нема напретка.

Уто је и свађа била окончана, а ми смо одатле кренули даље, у неизвјесност. Пошли смо у катедрални храм Свете Софије (Премудрости). Премудрост нам је уистину свима била потребна као лијек, али на вратима храма смо, авај, затекли катанац. Неки странци су нас, зачуђени подједнако као и ми, упитали: „Closed?”. „Closed”, узвратио сам им. Владици Јовану, који је још увијек био под утиском тек минуле свађе, није се допало то што је црква била закључана усред бијела дана те је почео да се срди. Рекао сам му да сигурно постоји неки оправдан разлог и да би било добро да кафу попијемо док неко откључа храм. Послушао ме је овај Божји човјек за кога сам као на бијелом дану видио да важе оне ријечи Светога писма – да „ревност за дом Твој једе ме”. Попили смо кафу у оближњој кафаници и попричали мало. Објашњавао сам владици Јовану и осталим пријатељима из наше дружине како је тако свугдје, те да и код нас, у Србији и Босни и Херцеговини, има тога, а све то не бих ли барем мало ублажио владичину жалост и тугу због тога што је црква била затворена. Радници и гости у кафани поред цркве према нама су се опходили пријатељски и срдачно. Покушавао сам с њима да разговарам на македонском а они са мном на српском. Учинило ми се да нас не би тако нико у цијелом српском народу дочекао. Боже, мислио сам, како је ово диван народ, а какви су нас јади све заједно снашли. У тај мах неко нас је обавијестио да је црква коначно отворена. Испоставило се да је црквењак ишао да купи ужину. Под утиском претходног немилог догађаја питао сам се како ли ћемо проћи у тој цркви. Базилика је била велелепна, из 12. вијека, а около ње све је било лијепо уређено. Црквењак нас је љубазно дочекао, није помињао улазнице и чинио се врло уљудан. На крају обиласка попели смо се и на галерију с које смо могли, ту пред западним вратима, видјети прастари амфитеатар. Врло јасно сам могао да замислим призор са сиједим главама које су некоћ у том амфитеатру расправљале о важним стварима. Да ли би, којим случајем, они умјели да пруже одговор на питање које ме је у стопу пратило тога дана. И док су свуда око мене шкљоцали фото-апарати у намјери да овјековјече опустјели амфитеатар, ја сам, за успомену, одатле понио тај замишљени призор, водећи успут нечујни дијалог с његовим актерима.

Убрзо смо кренули даље старим градом Охридом. У једном тренутку пред нама је искрсао свештеник у мантији. Први тога јутра. Шта ли ће сада бити, запитах се с извјесном зебњом. Видим да је ријеч о проти, искусном као што су и све наше проте које су у свом вишедеценијском службовању прошле сито и решето. Потпуно неочекивано, прота се с осмијехом обрати архиепископу. „Ми се познајемо, бре”, узврати му владика Јован, те се прота опусти па нам исприча како тај дан има много обавеза. „Имамо много туриста. Ево, сад треба да вјенчам неке из Србије. Долазе из Ниша, из Београда, из Новога Сада, из свих крајева. Лијепе су ове наше цркве, па воле људи”, рече нам. Све вријеме сам мислио о томе да већина српског и македонског народа заправо и не зна да смо ми у расколу. Док је прота говорио, око нас су стражариле старе складне и допадљиве куће, некада давно с пажњом и бригом подигнуте. Непогрешиво сам осјећао да свему томе припадам, као када се нађете крај дједове куће, ма у каквом стању да је, па осјетите топлину његовог крила и топли дах онога који вас воли и говори вам лијепе и утјешне ствари, трудећи се да вас заштити од сваког зла и невоље. А, с друге стране, и даље се наметао утисак да нешто непрестано изједа здраво ткиво у људима с ових простора, како год се ти људи звали и под којом год заставом били, али нисам умио да кажем каква је то неман и како јој се супротставити. Послије тог сусрета наставили смо ка пристаништу, гдје смо се опет сусрели с Ћирилом и Методијем, Климентом и Наумом, јер овдје сваки пут ка њима води. Њихове статуе су биле извајане у великим форматима. Чинило ми се да је вајар добро урадио свој посао.

Одатле смо се запутили ка Светом Науму, који је био удаљен 30 км, а налазио се на обали језера. Окруживала га је несвакидашње лијепа природа – с лијева је била разнобојна и прозрачна шума, а с десна плаво, заталасано језеро. Наум је, кажу, био монашки тип, за разлику од Климента, учитеља. Нигдје, веле, народ тако не хрли као код испосника и монаха. Када сам видио колоне људи, сјетио сам се Острога. На капији неко узвикну – „Ено нашег владике”. Били су то неки наши људи из Црне Горе и из Херцеговине. Фини и уљудни. Поздравили смо се срдачно. У самом храму све је било скромно, али аутентично. Био је пун дјеце и омладине која се молила и замишљала жеље. Са сјетом сам призивао владику Николаја и захваљивао му за Молитве на језеру. Да, овдје их је писао и није био свјестан колико ће уцвељених душа својим ријечима утјешити. Показали су нам и пирг који је подигао Михајло Пупин, а на крају смо дошли и до гроба у којем је лежао Свети Наум. У припрати сам дуго стајао пред фреском словенских учитеља Кирила и Методија, Климента и Наума, Горазда, Саве и Ангеларија, и размишљао о парадоксу који је пратио ове просторе. Док сам тако замишљено зурио у фреску, за рукав ме је ухватио отац Мојсије, један од монаха који радосно служи уз ахиепископа Јована.  „Знаш ли причу о светом Науму и медвједу?”, упитао ме је. „Не”, одговорио сам. „Дођи да видиш фреску”, изустио је тихо, повукавши ме за собом. „Наиме“, тумачио је, „медвјед је појео краву некој сиромашној породици, а онда је Свети Наум отишао у шуму и пронашао медвједа, а потом га натјерао да тим сиромасима оре умјесто оне краве коју је појео и тако им надокнади губитак“. То што је отац Мојсије испричао било је јасно приказано на фресци. Посматрао сам нетремице призор пред собом, док су десно од фреске неки средњошколци тихо шапутали своје молитве на гробу свеца. Сама по себи прича о медвједу је била поучна и занимљива, али ја сам стајао непомично, затечен оним што ми је у том тренутку прошло мислима. Коначно сам нашао одговор на моју цјелодневну муку. Животиња национализма је оно што је сиромашној породици на Балкану „појело краву“. Није то, дакле, била само мржња и вишевјековна нетрпељивост, већ истинска неман, дивља и незасита, која је унесрећила читаве народе. И не, ту животињу не треба убити, већ је треба неодступно укротити и упрегнути да оре, а не да коље, убија и завађа. А за то ће нам, несумњиво, осим стрпљења и воље, бити изнад свега потребно да имамо и Ума и Наума!

На Божић 2019.
Епископ дизелдорфски и на цела Германија Григориј (Дуриќ)

Извор: https://vladikagrigorije.info/naum

]]>
http://poa-info.org/arhiepiskop/drugite/20190115.html
Архиепископот Јован за Нова Година служеше во параклисот Св. Нектариј Егински, во Скопје http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190114.html вести 14.01.2019

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, служеше Божествена Литургија во параклисот Свети Нектариј Егински, во Скопје, на денот кога Православната Црква го празнува споменот на Обрезанието Господово и на светиот Василиј Велики, Архиепископ на Кесарија Кападокиска.

По прочитаното Евангелие, Архиепископот Јован му се обрати на верниот народ со вдахновена беседа.

На крајот на Литургијата беше благословено коливо, а по службата Архиепископот Јован ја благослови василопитата.

]]>
Mon, 14 Jan 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190114.html
Епископот Давид го прослави именденот http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190113.html вести 13.01.2019

Во неделата на светите богоотци, кога Црквата го празнува споменот на светиот пророк, цар и псалмопевец Давид, Неговото Преосвештество Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид, го прослави својот именден.

Во молитвено присуство на Претстојателот на Православната Охридска Архиепископија, Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, на светата Литургија во манастирот „Успение Богородично“, Скопје, началствуваше Епископот г. Давид, во сослужение на Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко, како и на свештенослужители од Православната Охридска Архиепископија.

На Литургијата, после прочитаното Евангелие, беседеше Епископот г. Марко.

После благословувањето на коливото, на верниот народ со вдахновена беседа му се обрати Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, воедно честитајќи му го именденот на Епископот г. Давид.

Со кратко поздравно обраќање, упатено кон Архиепископот г.г. Јован се обрати и Епископот г. Давид, кој благодарејќи му на Блаженејшиот Архиепископ г.г. Јован, истовремено им заблагодари и на Епископот г. Марко, на чесното свештенство, на игуманијата Кирана со сестринството и на собраниот верен народ на честитките за именденот.

После завршувањето на Литургијата, за присутните беше приредена трпеза, а во изведба на кавали беа исполнувани и изворни народни песни.

]]>
Sun, 13 Jan 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190113.html
Архиепископот Јован служеше во Успенскиот манастир во с. Лагово http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190108.html вести 08.01.2019

На вториот ден Божик, кога Православната Црква го празнува соборот на Пресвета Богородица, Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во манастирот „Успение Богородично“, во с. Лагово, Прилеп.

По богослужбата за сите присутни беше подготвена трпеза.

]]>
Tue, 08 Jan 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190108.html
Рождеството Христово прославено во Православната Охридска Архиепископија http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190107.html вести 07.01.2019

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, за празникот на Рождеството Христово богослужеше во Ставропигијалниот Манастир „Свети Јован Златоуст“, во Нижеполе, Битола.

Епископот полошко-кумановски и Местобљустител дебарско-кичевски г. Јоаким богослужеше во Охрид.

Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко богослужеше во Штип.

Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид богослужеше во Скопје.

Божикни Литургии беа отслужени и во сите други богослужбени места на Православната Охридска Архиепископија.

]]>
Mon, 07 Jan 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190107.html
Во неделата на отците Архиепископот Јован присуствуваше на Литургијата во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190106.html вести 06.01.2019

Во неделата на отците, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован присуствуваше на Литургијата и проповедаше во Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола.

]]>
Sun, 06 Jan 2019 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2019/01/20190106.html
http://poa-info.org/arhiepiskop/poslanija/20190103.html архиепископ - посланија

Ј О В А Н

по милоста Божја, Архиепископ охридски и Митрополит скопски, до целата полнота на нашата најсвета Архиепископија Охридска

Благодат, милост и мир, од Христа Спасителот наш Кој се роди во тело

 

Браќа сослужители и чеда во родениот како човек Бог и наш Спасител Исус Христос,

 

Денес се случува надумната тајна, тајна која со разумот ниту може да се  докаже, ниту пак, може да сфати, но затоа може да се прими со вера. Денес Бог се раѓа како човек и ние тоа го примаме со вера. Да се прима со вера, не значи дека за веруваното немало докази, но верата е поголема, поширока посеопфатна од доказите. Верата е исто така доказ, ама не за секого, туку само за тие што веруваат. Затоа и ја викаме тајна.

Законите во природата кои можат да се докажат не ја бараат човековата согласност, па затоа се принудувачки но тајните преку кои Бог се пројавува во овој створен свет, не се принудувачки  на ниту еден начин. Затоа, иако има сведоштва од витлеемските пастири за ѕвездата што ги водеше мудреците и за пеењето на ангелите на денот на раѓањето на Богомладенецот, тие може да се прифатат, но и да не се прифатат.

За многумина тие докази се доволни за ненаметливо, без никаква принуда да се прифати надумната тајна на боговоплотувањето. За други пак, тие докази не се доволни, па затоа не го прифаќаат рождеството Божјо во тело, а за трети, кои веројатно се најмногубројни, тие докази се прифатливи, но бидејќи не се обврзувачки како другите докази, се беззначајни и остануваат без влијание во нивните животи.

Синот Божји кој постои со Отца и Духот Свети уште пред да постои земјата на која живееме, вселената која се распростира до недоглед, но и целата од Бога створена природа, денес се раѓа во тело за сите кои веруваат во Неговото рождество. Додуша, Тој се раѓа за сите, зашто Неговата промисла и милост ги држи и оние кои не го примаат ниту историското, ниту современото негово раѓање во тело, но тоа за нив нема никакво значење. На луѓето што го живеат животот без Бога, денешниов ден може да им биде како и секој друг ден, само што  истиот е неработен.

Но, за оние кои прифатиле дека Христос роден во тело е „пат, вистина и живот”, за нив овој ден е посебен, зашто свесно учествуваат во еден спасителен настан, раѓањето на Бога во тело.

Тие знаат и трезвеноумно согледуваат дека Бог ништо не можеше да го принуди да се понижи до таа мера, да се роди на начин како што се раѓаат створените битија, но дека тоа го направи за нас, смртните луѓе, за ние, преминувајќи преку мостот што тој ни го подигна да влеземе во вечноста.

Ете затоа денес му благодариме, затоа се собираме во Црква, за да се потсетиме на историјата, но да се потсетиме и на вратата што ни се отвори за иднината, со еден збор да заблагодариме за сегашноста што има свое минато, но во која почнува и бескрајот.

Постои ли нешто поголемо што можеме да добиеме за подарок? Тој подарок се вика господарење со времето, дар што сами никогаш и  никако не би можеле да го заработиме. Ако ја следиме аналогијата на зборовите на Св. Атанасиј Велики, дека „Бог стана човек, за човекот да стане бог”, би рекле: денес вечноста продира во времето за времето да постане вечност.

Но, колку луѓе денес ја живеат вечноста на времето, за да можат истата да ја разгласат? Вие сте сведоци дека само малкумина. Луѓето најчесто се заинтересирани за материјални задоволства, кои колку и да изгледаат силни  со својата примамливост , прво се минливи, а потоа празни. Тие се како меури од сапуница кои во моментот кога  ќе посакаш да ги допреш, исчезнуваат.

Впечатлив пример за тоа ви се луѓето што живеат во наша непосредност, со кои ја делиме сегашноста, но големо прашање е дали со нив ќе ја делиме иднината? Оние што во сегашноста се борат со страстите преку воздржувања, како дар Божји ќе ја добијат вечноста, но оние не само што не се борат со страстите, туку нив ги промовираат како единствен можен начин на живот, тие никогаш не би можеле да ја делат истата вечност со оние што се научиле да ги победуваат страстите.

Некои од нив ќе продолжат да се борат за национален идентитет, за име на државава, и заедно со големиот Пруст ќе бидат во потрага по изгубеното време. Не од независноста на државава во 1991 година, туку од 1945 година кога почнува прекин на историското предание на овој народ и тоа ги донесе луѓето на овие простори да се збунети пред иднината. За тоа најмногу  придонесоа фалсификатите на историјата што смислено се правеа во кујните на некои од националните институти, но тие фалсификати го донесоа нашиот народ во ваквата мизерна состојба во која се наоѓаме, зашто таквите фалсификати не останаа непрепознаени од будното око на науката.

Некому таквите лажирања му носеа слава и почести. Но, одамна нашиот народ констатирал дека на лагата ѝ се кратки нозете. Додуша, тие лаги траеја со децении, нас Вашиот Архиепископ нѐ ставаа во затвор кога се обидувавме да им ги отвориме очите, ама вие ги надживеавте сите лаги и фалсификати за кои нема место во вечноста. Дури и во овој век, оние што лажат и фалсификуваат брзо ја губат почитта од другите, но и самопочитта. А ние, сведоци сме за таквиот морален пад на многу наши сонародници.

За жал на сите православни христијани, со последните признавања на расколниците во Украина, веројатно нема православец што остана несоблазнет. Најмалку две прашања ги збунуваат сите, може ли да се примаат во општење расколниците, па дури и расчинетите без никакво покајание и може ли само една Црква, па нека е тоа и првотрона, самоволно, без согласност со другите помесни Цркви да раздава статуси на сѐ уште непризнати Цркви? Ако некој ви вели дека може, вие само потсетете го дека царството на Ромеите одамна го нема, а ако некој ви рече дека и во туркократијата првотроната Црква дејствувала самоволно, речете му дека ние живееме во 21 век и или ќе успееме како Црква да бидеме независни од политиката, или ќе дозволиме пред наши очи политиката да ни ја растура Црквата.

Но, бидејќи имаме вера, а тоа значи дека знаеме, оти Црквата „ниту вратите на пеколот нема да ја надвладеат” (Мт. 16,18), да бидеме спокојни, но будни, со вера во родениот во тело Бог и со надеж дека Црквата е Негова, а постанува наша кога ние стануваме Негови.

 

Христос се роди! Нека ви е честита Новата 2019 година.

 

 

 

Издадено на Божик 2018 г.

во Ставропигијалниот манастир „Св. Јован Златоуст“ во Битола

 

 

Ваш молитвеник пред Бога,
Архиепископ и Митрополит
Охридски и Скопски Јован

]]>
http://poa-info.org/arhiepiskop/poslanija/20190103.html
Божикна посланица по повод Рождеството Христово: Автокефалијата, според логиката на светот, е хула на Светиот Дух http://poa-info.org/sinod/poslanija/20190103.html свет архиерејски синод - посланија

Во годинешнава Божикна посланица, со која Неговата Светост Патријархот српски Иринеј со сите Архиереји на Српската Православна Црква и на автономната Православна Охридска Архиепископија им го честита претстојниот празник на Рождеството Христово на припадниците на нашата света Црква, помеѓу останатото, посветено е внимание на состојбите, кои се однесуваат на црковниот живот и во нашата татковина.

Во Божикната посланица, меѓу другото, се вели:

„Со пастирска грижа и одговорност, ги повикуваме нашите браќа и сестри во Македонија, кои се во раскол, да сфатат, во духот на љубовта Христова, дека автокефалијата е исклучиво црковна институција и дека таа треба да придонесува за напредокот и зацврстувањето на единството помеѓу Православните Цркви. Во таа смисла Српската Православна Црква се трудеше и работеше низ изминатите осум векови. Доколку автокефалијата би се сфатила на поинаков начин, според логиката на овој свет, како елемент на државна сувереност, национална посебност или одвојување, тогаш таа не придонесува за единството и градењето на Црквата, туку поттикнува самодоволност и саможивност, постанува и таа, парадоксално, хула на Духот Свети.“

Целата содржина на посланицата:

http://spc.rs/sr/bozhitshna_poslanica_srpske_pravoslavne_crkve_7

]]>
http://poa-info.org/sinod/poslanija/20190103.html
http://poa-info.org/./../cestitka_rozdestvo.html - Честито Рождество Христово

Од Информативната служба на Православната Охридска Архиепископија

]]>
http://poa-info.org/./../cestitka_rozdestvo.html
Излезе од печат црковниот календар за 2019 г., на Архиепископијата охридска и Митрополија скопска http://poa-info.org/vesti/2018/12/20181225.html вести 31.12.2018

Од печат излезе православниот календар за 2019 г., во издание на Архиепископијата охридска и Митрополија скопска. Овој календар е посветен на христијанскиот идентитет.

Календарот започнува со пролог на Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, којшто во продолжение го пренесуваме во целост. Во ова издание поместен е и извадок од текстот: „Дали може нацијата да биде христијанска, а црквата национална“ од протојереј ставрофор д-р Владан Перишиќ.

Како и секоја година, во календарот се отпечатени и табелите со евангелските и апостолските читања за неделите и за сите поголеми празници во годината, како и кратки поуки.

Календар 2019


]]>
Mon, 31 Dec 2018 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2018/12/20181225.html
Пролог за календарот за 2019 година http://poa-info.org/arhiepiskop/osvrti/20181225.html архиепископ - осврти

Оваа година, главна тема на која е посветен календарот е „христијанскиот идентитет”. Идентитетот е нешто со кое човекот во овој иконичен свет се поистоветува за да има потпора во нешто за кое мисли дека е реално и дека има постоење дури и самото по себе.

Во времето во кое живее оваа генерација, нацијата им претходи на сите луѓе, без исклучок, зашто таа на некои места во Европа почнува да постои од крајот на 18 – тиот век, а некаде од 19 – тиот век. Нациите во Европа, значи постојат најмалку веќе два века, па така, постари се од секој поединец што се родил во минатиот или во овој век. Скоро од самата појава на нацијата, таа почнала да ја ползува религијата како средство, некогаш со цел дури и истата да ја замени. Во тоа секако до сега не успеала, но забележливо е дека до нашава современост, повеќе од два века од нејзината промоција во Европа, таа ги ползува истите методи да ја потчини религијата.

Тоа го прави најчесто со наметнување на нешто со што граѓанинот треба да се поистовети, а тоа се нарекува „национален идентитет”. Човекот може да има повеќе, па дури и многу идентитети. Идентитет од полот, од расата, од образованието, од воспитувањето, од општествениот статус, од имотната состојба, од нацијата и секако од верата. Но, еден од тие идентитети самиот поединец дозволува да му превосходи, со други зборови да биде идентитет што им дава идентитет и на другите идентитети.

За верникот тоа треба да биде идентитетот што се востановува врз верата. Таа му дава одговор на прашањата и од каде дошол, а особено каде ќе отиде по упокојувањето. Сместувањето меѓу овие два граничници, но со вера во иднината, помалку во сегашноста, а уште помалку во минатото, може да се нарече идентитет од верата христијанска. За христијанинот сите други идентитети се со недостаток, па дури и оние што навидум ветуваат добра иднина. Но, тие нудат нешто што го немаат, слично како политичарите кои ветуваат и не исполнуваат.

Ветувањата пак, за иднината преку верата не доаѓаат од човек, туку од самиот Господ Христос. Тој понижувајќи се себе си, бивајќи Бог стана човек, за да ни го донесе најважното и нелажно ветување, ветувањето за воскресение од мртвите. Верата во тоа ветување им дава идентитет на Христијаните, затоа нив никој не може да ги излаже со некој повпечатлив идентитет.

Тие имаат и други идентитети, некои и од оние што ги набројавме погоре, но не допуштаат кој било друг идентитет, освен идентитетот причинет од верата да им превосходи. Затоа не се подложни на манипулации и политички заведувања. Трпат и повеќе од границите на вообичаеното, зашто  заповед од  Бога им е да трпат во овој свет, но не се наивни по однос на идентитетите. Никој не може да ги заведе во тоа на пример дека националниот идентитет е позначаен од идентитетот што човек го добива од верата.

Ете затоа христијаните не ги поддржуваат и протестите што се против промена на името на државата, а со тоа и промена на националниот идентитет. Но, од друга страна ги разбираат тие што превасходен идентитет им е националниот. И ги жалат. Колку сиромашни ќе останат тие луѓе сега кога им се зема идентитетот врз кој ја полагале сета надеж? Но, зошто навреме не се пренасочиле? Христијанскиот идентитет е секогаш достапен, а се влегува низ една врата која се вика покајание. И тогаш никогаш нема да останеш сирак, секогаш идентитетот ќе го црпиш од Црквата како мајка што те раѓа за вечен живот.

Архиепископ и Митрополит
+Охридски и Скопски Јован

]]> http://poa-info.org/arhiepiskop/osvrti/20181225.html Втор том на книгата „Заради идното Царство“ http://poa-info.org/vesti/2018/10/20181024.html вести 24.10.2018

Православната Охридска Архиепископија на различни начини го одбележува јубилејот 1000 години од основањето на Охридската Архиепископија. Оттука, по повод споменатиот јубилеј, канонската црква во нашата татковина, на јавноста ѝ го предочува и новото печатено издание - вториот том од книгата „Заради идното Царство“.

Ова, од еклисиолошки и историски аспект, скапоцено издание на Светиот Архијерејски Синод на Православната Охридска Архиепископија, е збир од документи, писма и текстови, кои го претставуваат историското сведоштво на Православната Охридска Архиепископија за единството и соборноста на Црквата во нашата татковина.

Првиот том „Заради идното царство“ беше објавен во 2005 година и неговата содржина го опфаќа временскиот период пред потпишувањето на Нишката согласност во 2002 год., сè до моментот на објавувањето на книгата, во 2005 година.

Овој втор том, пак, го опфаќа периодот од 2005 до 2018 година.

Како и првиот том, така и овој том, излегува со паралелен превод на англиски јазик.

Воведниот текст на книгата е студијата „Бесмислата на расколот, посматрана низ решетките на затворот“, на Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, пишувана во 2013 год., во времето на неговото повеќегодишно затворање, во затворот Идризово, во близина на Скопје.

Завршниот текст е пресудата на Европскиот суд за човекови права во Стразбур, во однос на барањето за признавање на правен статус на Православната Охридска Архиепископија од страна на државата.

Текстовите поместени во двата тома објавени со ист наслов: „Заради идното царство”, сведочат за напорите и жртвите на Православната Охридска Архиепископија, а пред сè на Неговото Блаженство Архиепископот охридски г.г. Јован, за решавање на проблемот на долгогодишниот раскол на Црквата во Р. Македонија. Како што вели Архиепископот охридски г.г. Јован, во предговорот на книгата: „текстовите ќе сведочат дека е многу лесно да се направи раскол во Црквата, но дека многу тешко истиот се залечува. Потребни се многу години да се поправи она што некои од негрижа и заради други, па дури и лични интереси го растуриле.“

Книгата е достапна во пдф формат на следнава адреса: http://poa-info.org/mk/izdavastvo/knigi/kingdom2.pdf

]]>
Wed, 24 Oct 2018 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2018/10/20181024.html
Интервю на Двери с Охридския архиепископ Йован Вранишковски: Църковните разделения в Македония и Украйна се коренят в етнофилетизма и политиката (02.10.2018) http://poa-info.org/arhiepiskop/intervjua/20181002.html архиепископ - интервјуа 02.10.2018

Църковните разделения в Македония и Украйна се коренят в етнофилетизма и политиката

Интервю на Двери с Охридския архиепископ Йован Вранишковски (Православна Охридска архиепископия, автономна църква към Сръбската патриаршия)

Три съседни Православни църкви решиха да отбележат отделно 1000-годишнината от основаването на Охридската архиепископия, претендирайки за институционална връзка с църковната структура, основана от император Василий II Българоубиец. Според Вас, симптом на какво са тези поредни чествания в Охрид, София и Битоля? Боледува ли Православието на Балканите?

Това, което споменавате, е може би най-малкият проблем в Православието. Да се празнува църковен юбилей на повече места не е болест, а полза. Това показва, че Църквата е едно тяло и че юбилеите са общи. Това, което не е добре, е друго - ако това, което споменахте, е мотивирано от етнофилетизма, или по-лошо - ако то има политически причини. От всички поместни Православни църкви в Скопие беше поканена единствено Българската православна църква, но тя не отиде. В София не беше поканена нито една православна Църква, а в Битоля заедно с другите православни църкви беше поканена и Българската църква, но тя не изпрати своя делегация. Сега вие, като журналисти, проучете защо е станало така, но дори и да е някаква болест, тя е много по-незначителна от това, което ни се случва като проблем въобще в Православието.

За добро или лошо решаването на македонския църковен въпрос се обвърза с украинския църковен проблем. Има ли основания за такъв паралел и обвързване?

Донякъде има основание да се правят паралели. Двата въпроса са дълбоко повлияни от етнофилетизма и политическите мотиви. Каква еклисиологическа разлика съществува между автономията и автокефалията? Смятаме, че няма такава. Но исканията за автокефалия имат една нецърковна цел, а това е чрез Църквата да се потвърди националната идентичност. Онези, които правят такова обвързване, забравят, че живеем в 21 век, в ера, когато информацията за по-малко от една секунда обикаля целия свят. Ако това не е достатъчно ясно, ще поясня. Точно върху тази бърза информация се основава съвременният глобализъм, който не само по името, а и по основните си характеристики е много сходен на глобализма от времето, когато проповядваха апостолите. Тогава е прието онова, за което говори св. апостол Павел: че няма нито евреин, нито елин. Това не е било прието в 19 в, дори в 20 век - не съвсем. Но то е повече от прието в 21 век, когато дори и онези, които не са в Църквата, търсят осъществяването на личността, която винаги е съборна и единствено в личностния живот, който е различен от живота като индивид, няма значение дали си евреин или елин.

Онова което, все пак, е много сходно, да не кажа еднакво между Украйна и Македония, е, че двете схизматични организации искат да получат автокефалия, а и двете са в схизма. Трябва първо да влязат в Църквата със статут, който Църквата ще им даде, а не със статут, при който те ще поставят условия на Църквата, пък когато узрее времето, със сигурност ще може да им се даде и статут на автокефалия, който много малко (дори никак) не различава от статута на автономия.

Започнал ли е преговорният процес между Константинопол и другите поместни църкви по въпрос с автокефалията на Македонската църква?

Ние все още не сме получили никаква официална информация от Константинополската патриаршия, че тя има някакво намерение да направи нещо по искането, изпратено от председателя на правителството на Р. Македония до Константинополския патриарх. За писмото от председателя на правителството на Р. Македония ние разбрахме от медиите и получихме косвена информация, че Македонската православна църква е подготвена да се откаже от името македонска, с цел да получи автокефален статут. Православната Охридска архиепископия направи това още през 2002 година, но конкретно за това изтърпях пет години и половина затвор, а срещу другите епископи, свещенослужители, монаси и монахини се водиха съдебни процеси. Въпреки това, драго ни е, че бяхме квас за ситуацията да узрее, и след толкова години да се разбере, че трябва да се откажат от името, което грабливо са присвоили.

Конкретно ще отговоря на вашия въпрос: Църквата майка има право, пък дори и задължение, да се грижи за единството на Църквата и решаването на разколите, но няма никакво право да действа еднолично и едностранно. Процесът за получаване на автономия е приет на Светия и Велик Събор, проведен в Крит през 2016 година, и дори и Църквата майка няма право да действа в противоречие с тези решения.

Според вас какви условия ще постави Сръбската православна църква за признаването на Македонската църква?

Сръбската православна църква не поставя други допълнителни условия от онези, които са приети на Светия и Велик Събор на Крит през 2016 година. Даването на автономен статут е вече установено и това е същият начин, по който е дадена автономия на Православната Охридска архиепископия през 2005 година. Както вече казах, безсмислено би било да се говори за автокефален статут на някаква организация, която е все още извън Църквата, без значение дали е тя в Украйна или в Р. Македония.

Обсъжда ли се промяна в името на Македонската църква като условие за даване на автокефалия? Какво е вашето мнение по този въпрос?

Аз вече отчасти отговорих на това и в предишния въпрос. Мисля че като Македонска църква не би могла да бъде призната. Църквата не е политическа организация и не би трябвало да се държи като такава. Ако политиката успее да завладее Църквата, тя ще престане да бъде сол. Църквата прави вечността да присъства във времето и всяко временно решение ще наруши репутацията на цялата Църква. Затова всяко решение, което не би било дългосрочно, повече ще навреди на Църквата, отколкото ще допринесе за единството. Дори името на Кока Кола не може да се използва от други, защото фирмата го е патентовала преди десетилетия, още по-малко може да се присвоява онова, което произлиза от съществителното Македония, защото то отдавна е защитено от елинската цивилизация.

Неотдавна публично достояние стана едно писмо на Сръбския патриарх Ириней до Константинополския патриарх Вартоломей (тук), в което той го призовава да не дава автокефалия на Украинската църква. Там обаче той споделя и свои мисли за църковната криза в Македония, а някои негови думи се сториха скандални на медиите в Македония. Какъв е езикът, на който днес трябва да се говори за проблемите в Православието, така че разделенията да се лекуват, а не да се задълбочават?

Езикът на всички архиереи, но особено на патриарсите, трябва да е език на истината, но едновременно и език на любовта. Ако е само език на истината, в повечето ситуации може да звучи грубо и да бъде меч с две остриета, но той все пак е истинен. Ако е само на любовта, той задоволява само сантименталните нужди на хората. Но, ако в някоя ситуация не може едновременно да бъде и език на истината, и език на любовта, тогава по-добре е в този век да се съобщава истината, защото любовта и любезното общение, ще останат за вечността, както казва апостол Павел, обаче тогава всички ще знаем истината и тя ще бъде основен код за съжителство в Царството Божие.

Оптимист ли сте за бъдещето на Православната църква?

Понякога мисля за бъдещето на Православието и се питам: дали и как ще издържи при разрешаването на големите предизвикателства, които носи съвременността. Но единственият отговор, който ми е известен, е че Църквата е Божия, а това означава че Православието е от Бога и то ще има бъдеще докато Бог има воля за това. Не искам обаче да кажа, че ние, хората, не трябва да имаме грижата за това и да оставим всичко на Бога. Господ чрез нас хората осъществява Своята воля, ако разбира се, сме съгласни с това. Но, докато има хора, които са съгласни да се осъществи волята Божия, Православието ще има бъдеще.

Извор: https://dveri.bg/uw6yh

]]>
Tue, 02 Oct 2018 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/arhiepiskop/intervjua/20181002.html
ТВ Храм: Прослава на јубилејот 1000 години од основањето на Охридската Архиепископија http://poa-info.org/vesti/2018/10/20181001-1.html вести 01.10.2018

]]>
Mon, 01 Oct 2018 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2018/10/20181001-1.html
Архиепископ охридски Јован: Омилија на јубилејот 1000 години од основањето на Охридската Архиепископија http://poa-info.org/vesti/2018/10/20181001.html вести 01.10.2018

]]>
Mon, 01 Oct 2018 00:00:00 +0100 http://poa-info.org/vesti/2018/10/20181001.html