Pravoslavna Ohridska Arhiepiskopija
 

Вести


 

Синаксар


 

Издаваштво


Прашања, одговори
и коментари


 

Врски


 

Видео и аудио записи


 

Архиепископ


Свет
Архиерејски
Синод


 

Историја


 

Организација
и адреси


 

Библиотека




English Version

Современите Прогони на Православната Црква: Македонскиот раскол

Митрополитот црногорско-приморски г. Амфилохиј: Никој од МПЦ не бара да стане српска или грчка црква, туку од расколот да се врати во канонска состојба


RSS  rss
FaceBook  FaceBook
Twitter  Twitter
YouTube  YouTube


рубрика: свет архиерејски синод\одлуки

→ Русский

27.05.2015

Со цел да се изнајде канонски исправно и во духот на црковното предание прифатливо решение за статусот на таканаречената македонска православна црква, начелно да се одобри продолжение на дијалогот помеѓу претставниците на Српската Православна Црква и оваа „црква“ во раскол.

Ова под услов пред конечното регулирање на ова прашање да биде постигнато позитивно решение на новиот судски процес кој е покренат против Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски Господин Јован, како и против 18 други припадници на автономната Православна Охридска Архиепископија, меѓу кои се двајца епископи.

Со цел водење на разговорите, да се формира нова Комисија на Светиот Архиерејски Собор за дијалог со претставниците на таканаречената македонска православна црква, и за нејзин претседател да се именува Неговото Високопреосвештенство Митрополитот црногорско-приморски Господин Амфилохиј, а за членови: Неговото Преосвештенство Епископот бачки Господин Иринеј, Неговото Преосвештенство Епископот захумско-херцеговачки Господин Григориј и Неговото Преосвештенство викарниот Епископ стобиски на автономната Православна Охридска Архиепископија Господин Давид, додека за нејзин секретар да се постави протојерејот мр Гајо Гајиќ, хонорарен службеник на Светиот Архиерејски Синод.

Со ова се ставаат вон сила сите досега донесени одлуки со кои беа одредени составите на поранешните комисии за водење на спомнатиот дијалог.


рубрика: архиепископ\осврти

→ Русский

Најнапред да му се заблагодарам на организаторот за овој симпосион со импозантен број на учесници, кој ме покани и ме претстави како специјален гостин на симпосионот. Почестен сум повеќекратно, како од Неговото Високопреосвештенство: митрополитот на Глифада г. Павле, така и од игуменот на братството на познатиот светогорски манастир Ватопед - архимандритот Ефрем.

Во наше време Црквата е пред голем предизвик зашто се соочува со таков технолошки и цивилизациски развој каков што никогаш досега немало во историјата на човештвото. Технологијата толку брзо се развива, што е практично невозможно да се следи секоја технолошка новост.

Несомнено дека таквиот брз развој се должи на откривањето на цифрениот запис и неговата примена во цифрената технологија. Цифрениот запис можеби и не е некоја многу голема новина за човештвото. Тој е познат неколку илјади години наназад, но пренесувањето на информација преку комбинации на нули и единици, секако дека е новост на нашата современост. Всушност, примената на тој изум го овозможи екстремниот технолошки развој на современоста.

Одовде па натаму, веќе се појавуваат неколку прашања што сметам дека се непосредно врзани со темава на овој симпосион. Дали развојот на цифрената технологија води по неопходност и кон развој на духовноста? Дали можеби тој развој е во потполна спротивност со духовниот развој? Дали средствата кои ја применуваат цифрената технологија се полезни или се штетни за духовниот развој? Тоа се неколку од низата дилеми кои денес се отвораат пред теологијата, а следствено и пред Црквата и нејзината пастирска служба. Токму затоа за пофалба е напорот на организаторите на овој симпосион да ги соберат на едно место луѓето кои имаат што да кажат за овие прашања. Одговорите на ваквите и слични прашања не би требало да се остават на случајност, напротив тие треба детално да се проучат, сеопфатно да се разгледаат и да се направи обид што повеќе елементи да се восогласат, зашто неаргументираното спротивставување на примената на средствата што користат цифрена технологија едновремено би значело и спротивставување на развојот на цивилизациските дострели, каков што несомнено е развојот на цифрената технологија. Тоа би можело да ја стави Црквата на маргините на општествениот развој, што не верувам дека некој би го посакувал - освен непријателите на Црквата.

Пред да се пристапи кон одговарање на било која од горенаведените дилеми, секој што сака да не биде порекнат од иднината, потребно е со должно внимание да ги проучи основите на кои е поставена цифрената технологија. Токму во основата на таа технологија е цифрениот јазик кој се прави како комбинација од нули и единици. Чудно, но вистинито. Со комбинирање од нули и единици може да се изразат сите постоечки јазици во светот, сета музичка и ликовна уметност, па дури и составот на материјата. Очигледно дека се работи за еден сеопфатен јазик кој има веројатно посилна изразна моќ од сите други јазици на човештвото заедно.

Прашањaта кои некако се наметнуваат се: ако тој јазик е толку изразно моќен, дали можеби е тој јазикот со кој Бог ги образува своите логоси, и дали човекот има способност да го научи тој јазик, па и самиот да може да се изразува со еден така моќен и сеопфатен јазик како што е цифрениот?

На првото прашање би ми било многу тешко да си одговорам. На секој теолог му е јасно дека Бог е нестворен, и нему не може да му се припишат ниту едно од својствата и карактеристиките на створеното. Но, прашањето што дополнително може да се постави е: Дали цифрата е нешто што е створено или нестворено? Ако за Бога велиме дека е еден, но во три лица, тогаш очигледно е дека бројот е изразување на количината и на нествореното. Но, тоа е перцепција за нествореното од страна на створените. Ние створените, на нестворениот Бог му препишуваме бројност. А дали Бог сам за себе го употребува истиот начин на броење како што тоа го правиме ние створените? Е тука веќе, барем јас немам конкретен одговор. Каков одговор и да дадам, тој ќе биде само по аналогија. Но, и кој одговор да се прифати, потврдниот или одречниот, и едниот и другиот ги задоволуваат оние претпоставки кои ги поставивме на почетокот, а се однесуваат на разликите меѓу створеното и нествореното.

Имено, ако Бог го употребува истиот начин на броење којшто го употребуваме ние - створените битија, тогаш јасно е дека не му е непознат цифрениот јазик, и можно е доколку Бог сака, да го употребува тој јазик на еден или друг начин. Ако пак Бог не го употребува истиот начин на броење којшто го употребуваме ние, тогаш одговорот е само еден: Бог има уште помоќен јазик за изразување. Мене, поприфатливо ми е ова второво, дека Бог употребува јазик за формирање и изразување на своите логоси што е уште помоќен во изразната способност и од цифрениот јазик.

Но, која варијанта и да се прифати, нас всушност ни оди во прилог на фактот дека цифрениот јазик е најмоќното изразно средство што барем до овој час му е достапно на нестворените битија.

Претходно кажаното сметам дека беше неопходно за да дадеме втемелен одговор на прашањата што ги поставивме погоре. Според нашето мислење, развојот на цифрената технологија води и кон развој на духовноста, но не по неопходност. Тоа значи дека може, но не мора да води. Но, така е во потполност и со другите средства што ги ползува човекот. Со книгата, со сликата, со музиката. Сите тие можат да бидат многу полезни за развојот на духовноста на човекот, но секако не по неопходност. Во еден личен компјутер, кој го употребуваат мнозинството од нас може да се соберат, не една книга, не две, туку многу библиотеки со книги и тие секогаш да му бидат достапни на оној кој има пристап до нив - токму преку цифрениот јазик што го употребува компјутерот. Во еден компјутер може да се сместат многу слики, фотографии и музички дела, но уште повеќе од тоа, со еден вмрежан компјутер преку интернет во секој момент на достап ни е речиси сè што е досега напишано, насликано или создадено како музика.

Сепак, иако сето гореречено може да ни биде достапно во секој момент, ние не стануваме подуховни по автоматизам. Дури не стануваме ни попаметни, ни помудри, а камоли подуховни. Духовноста потрепствува претходно очистување, кое не може да се изврши по неопходност, преку дејство на компјутер или со помош на цифрената технологија. Ако некој сака да биде провокативен и да тврди дека е можно во иднина да се стигне дотаму човек преку цифрената технологија, по механички пат, духовно да се очистува - јас ќе се спротивставам конзервативно, не затоа што не верувам дека цифрената технологија ќе има голем развој во иднина, туку затоа што не верувам дека ќе биде возможно, со примена на цифрената технологија на сите луѓе и тоа целосно, да им се одземе најголемиот дар што го добиле од Бога, а тоа е слободата.

Верата и духовното прочистување се дарови на слободата која човекот ја добил како најскапоцен дар Божји. Цифрената технологија може да ја потпомогне верата, или духовното прочистување, но никако не може по неопходност да нè направи верници или атеисти, да нè прочисти духовно без наш личен подвиг, или пак духовно да нè оскверни без наша согласност. Цифрената технологија е само средство, и ако така ја прифатиме, тогаш ќе можеме и правилно да ја употребуваме. Таа не е цел, но средство со кое постигнуваме некоја цел, која може да биде возвишена и духовна, или напротив ништожна и разградителна.

На втората дилема што ја поставивме погоре: дали можеби развојот на цифрената технологија е во потполна спротивност со духовниот развој? Ќе одговориме по аналогија на претходно кажаното. Ако не прифаќаме дека развојот на цифрената технологија по неопходност ги прави луѓето подуховни, неприфатливо е и спротивното: дека развојот на цифрената технологија по неопходност е спротивна на духовниот развој. Како што секое средство што го применува човекот може да се примени на добро или зло, исто така и средствата што ползуваат цифрена технологија можат да се применат за добри или лоши цели.

Така, доколку правилно се постават нештата, на третата дилема што во почетокот ја поставивме (дали средствата кои ја применуваат цифрената технологија се полезни или штетни за духовниот развој?),
можеме да дадеме единствено двозначен одговор: можат да бидат полезни, но можат да бидат и штетни. Можат да бидат полезни затоа што многу ни ја олеснуваат комуникацијата. Со тоа нè зближуваат едни со други, ни помагаат во содејственоста и нè прават да чувствуваме помала отуѓеност. Средствата што применуваат цифрена технологија ги прават достапни сите информации што постојат, речиси секому. Тоа секако не е најважно за духовноста, но не е и без никакво значење. Преку можноста на лесен и брз достап на информациите, човек може многу поедноставно да се запознава со началата на верата, а тоа секако помага во неговото одуховување. Учењето на верата преку цифрената технологија станува достапно и во географски средини каде до пред примената на цифрената технологија тоа било неможно.

Лесната достапност до информациите што се обезбедува преку цифрената технологија може да придонесат до развој на интелектуалното ниво на човекот. Интелектуалното знаење секако дека не го одуховува човекот по неопходност, но тоа е многу полезна претпоставка за духовниот развој. Верата и духовноста, особено кај христијаните е логосна, а тоа значи логична. Така логиката може да биде добар темел за духовноста.

Неправилната употреба на цифрената технологија секако дека би можела да биде и штетна. И тоа многукратно. Цифрената технологија многумина ги направила зависни од неа, а тоа значи дека ги поробила. Ако човек потпадне под нечие ропство принудно и без негова согласност, за тоа речиси и да не сноси вина. Но, ако доброволно потпадне под нечија зависност, па нека е тоа и под зависноста на цифрената технологија, тогаш тој самиот е виновен. А цифрената технологија со својот огромен потенцијал што го поседува ја има таа моќ да се наметнува. Ако човекот не направи одбранбен механизам и да се заштити од нејзината наметливост, многу лесно може да биде поробен. Последиците од таквото ропство се огромни, не само по духовното здравје, но и по телесното.

Втората опасност демне од понудата на лажни информации, следствено на тоа и од понудата на квази духовност. Човек неупатен, или нерасудителен, многу лесно може да залута во странпатица.

Сепак, без разлика дали цифрената технологија има повеќе полезни или повеќе штетни карактеристики, таа веќе одамна стана неодминлива карактеристика на човековиот развој. Како се развиваат нештата, во многу блиска иднина цифрената технологија ќе стане средство без кое животот ќе биде или многу отежнат или дури и невозможен. Затоа, она што сметам дека е важно за современата теологија, следствено и за духовноста, е да се откриваат полезните својства на цифрената технологија, да се препорачуваат и истите да се надградуваат. Но барем исто толку важно, ако не и поважно, е да се откриваат и штетните последици од цифрената технологија, истите да се озлогласуваат и да се укажува на нивата противпоставеност на духовниот развој.

Пред крајот замолувам да имате трпение да чуете и нешто што го преживеавме последниве години на моите гонења, судења и затварања. Целите на властите во земјата во која пастироначалствувам првично не беа да ме затворат, зашто знаеја дека со тоа ќе предизвикаат меѓународна осуда, туку сакаа да ме изолираат. Но, бидејќи не успеаја во тоа да ме изолираат, решија да ме судат и затвараат. Не успеаја да ме изолираат само затоа што Црквата на која ѝ претстојам многу рано започна да се ползува со предностите што ги дава цифрената технологија. Што би се случило да немавме можност преку интернет да ја објавуваме вистината, во моментов тешко би ми било дури и да замислам. Но, сигурен сум дека властите во земјата каде пастироначалстувам во многу ќе успееја во поставената цел да ме изолираат. Сите медиуми во мојата татковина беа здружени во целта: прво да нè тепаат со невистините што ги објавуваат против нас, а потоа да не ни даваат ниту да плачеме, со тоа што ќе нè изолираат и нема да ни даваат простор ниту да одговориме на невистините што ги изнесуваат за нас. Еве веќе полни 13 години живееме со ограничена слобода. Единствен простор каде што имаме малку слобода е литургискиот и цифрениот простор. Засега само овој вториов се покажа како потполно слободен. Првиот, литургискиот, не само што ни е мал и несоодветен - вие знаете дека ние имаме можност да служиме само во приватни станови, подруми, магацини, а најчесто во летниот период и под отворено небо, туку дури и него се обидоа да ни го узурпираат. Се случи и тоа што верувам дека ви е познато, еднаш полицијата дојде да ме апси токму во време и на место кога служев Литургија. Отпорот што го покажавме сметам дека ви е познат. Им рековме само мртов можат да нè изнесат пред да ја завршиме Литуријата. Литургијата ја завршивме, а како што гледате, јас сè уште сум жив.

Благодарам на вашата трпеливост.

Архиепископ охридски и Митрополит скопски Јован


рубрика: вести

22.05.2015

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, на 22 Мај 2015 год., одржа вдахновено предавање на тема "Сите едно да бидеме", на Теолошкиот факултет при Универзитетот во Белград.

Предавањето на Архиепископот Јован предизвика голем интерес, а присутните во исполнетата сала имаа можност по пат на ѕмѕ пораки да поставуваат прашања на коишто Архиепископот Јован, во продолжение на предавањето, ги изнесе своите одговори.


рубрика: вести

21.05.2015

На празникот Вознесение Христово, Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован началствуваше на светата Архиерејска Литургија во манастирот Високи Дечани, на Косово и Метохија.

На Архиепископот охридски Јован му сослужуваше Неговото Преосвештенство Епископот рашко-призренски г. Теодосиј, како и повеќе свештенослужители.

После прочитаното Евангелие, Архиепископот охридски Јован се обрати пред монашкото братство и насобраниот народ со вдахновена беседа.

После Литургијата беше совршена и свечена литија, а потоа беше приредена и трпеза за сите присутни.


рубрика: вести

21.05.2015

Празникот на Вознесението Христово, кој е слава на градот Белград, денес беше празнуван торжествено и со особено црковно благолепие.

Во храмот посветен на Вознесението Христово, во Белград, на светата Архиерејска Литургија началствуваше Неговата Светост Патријархот Српски г.г. Иринеј во сослужение на повеќе Архиереји: Неговото Високопреосвештенство Митрополитот црногорско-приморски г. Амфилохиј и Преосвештените Епископи, бихачко-петровачкиот г. Атанасиј, захумско-херцеговачкиот г. Григориј, полошко-кумановскиот г. Јоаким, австралиско-новозеландскиот г. Иринеј, брегалничкиот г. Марко, австриско-швајцарскиот г. Андреј и стобискиот г. Давид.

После Литургијата беше совршена величествена литија низ улиците на Белград.


рубрика: вести

20.05.2015

Додека трае редовното заседание на Светиот Архиерејски Собор на Српската Православна Црква, во чија работа учествува и Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, од печат излезе второто и дополнето издание на неговата книга „Слобода у затвору“.

Првото издание на оваа книга беше објавено во 2007 година и предизвика голем интерес меѓу читателската публика, па беше набргу распродаден целиот тираж.

Сегашното второ издание е дополнето со текстови и сведоштва на Архиепископот Јован поврзани со најновото и последно негово затворање. Ова издание веќе е преведено на руски и на други јазици.

Во продолжение го пренесуваме предговорот на второто издание на книгата „Слобода у затвору“ којшто го напиша Неговото Преосвештенство Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид.



рубрика: организација\Струмичка Епископија

„Архиепископ охридски Јован је, и поред свих злостављања и затварања, до краја остао веран Светом Предању Православне Цркве“, пише у Томосу о Аутономији, који је најсветија Пећка Патријаршија издала Православној Охридској Архиепископији. Овде поменуто Свето Предање нас учи да Бог постоји слободан као заједница; и још нас учи да слободну заједницу људи са Богом, у Цркви, ни врата пакла, врата смрти неће надвладати.

Због очувања саборности и јединства Цркве, Његово Блаженство Архиепископ охридски и Митрополит скопски г.г. Јован је, у задњих десет година, утамничен већ седам пута! Припадници раскола настављају прогон. Прошле 2013. године, Архиепископ охридски Јован је осуђен и по осми пут. Осуђен је на нове три године затвора. Са њим су осуђени на две године затвора условно и два Епископа, свештеници, монахиње и верници Охридске Архиепископије, само зато што су хтели да помогну и организују живот канонске Цркве у Републици Македонији.

Суштинско питање које се сада намеће јесте: да ли је могуће затворити слободну љубав? Свакако да то није могуће. Питање слободе, питање слободне љубави увек подразумева одговорност, јер ако у слободи нема одговорности, онда та слобода постаје – насиље према другима. Слобода без одговорности јесте лажна слобода, попут оне до танчина прецизно описане у овој књизи код философа на нарко-тржишту. Том лажном слободом расколници, без икакве одговорности пред Богом, тиранишу Цркву, тоталитаристички желећи да народу ускрате заједницу са Саборном Црквом. Зато и говоримо да је утамничени Архиепископ охридски Јован решио проблем раскола у Р. Македонији. Данас свако ко не жели да буде у расколу, има ту могућност да учествује у Саборној Литургији. Логично, због тога и постоји сав тај поменути прогон.

За време боравка у затвору, Архиепископ охридски Јован је написао књигу која има упечатљив наслов Слобода у затвору! Прво издање је распродато већ прве године штампања. Прогон Архиепископа охридског Јована се одужио и није било прилике да се књига поново одштампа. Данас се у рукама читалаца налази друго, допуњено издање. Нови материјал, нови текстови су произашли управо из тог настављеног прогона. У тренутку док пишемо овај предговор, Архиепископ охридски Јован се налази две године и шест месеци у затвору, и из овог периода произилази његова Друга окружна посланица из затвора. У допуњеном издању се налазе још и најновија обраћања Архиепископа охридског Јована пословичним македонским судовима, обраћања која имају своју правну, теолошку и књижевну димензију.

Сама суштина поруке која провејава из теологије ове књиге, најкраће речено је – слобода од смрти! Проблемом смрти се не баве политичке партије, владе, хуманитарне организације, амбасаде широм света. Оне на изборима не обећавају победу над смрћу. Слобода у затвору, Архиепископа охридског Јована, управо то обећава. Превазилажење смрти је могуће само у Саборној Цркви, и то не због тога што Црква има средства спасења, јер Црква спасава не толико оним што има, већ оним што јесте.

У поглављу Очева пасха, Архиепископ охридски Јован пише да Црква и јединство Цркве представљају јединство са самом Светом Тројицом, јединство које треба да се одстрада. То страдање, које и сада док пишемо овај предговор, Архиепископ подноси утамничен у затвореном одељењу скопског затвора Идризово (тридесет затвореника у једној соби, са једним тоалетом), актуелизовање је мученичког етоса у XXI веку! Његово страдање је актуелизовање подвига у свакодневном животу, који увек подразумева корелацију, који подразумева подвижнички однос према Богу. Зато, начин живота на који позива теологија саборности и јединства је, према речима светог Николаја охридског и жичког, управо – неговање бесмртности!

Када се дешавају такве неправде логично је поставити питање: где је Бог љубави и мира? Због чега се све ово дешава? Ово је скандал. Али то је људска логика, а Божја логика је потпуно другачија. Он није рекао да ће послати неколико вукова у велико стадо, него обрнуто, да ће кротке, мирне људе, личности које имају одговорност за Цркву, да ће управо такве људе послати међу вукове.

Тако слобода Архиепископа охридског Јована, парадоксално, не лежи у удаљавању од страдања, него у прихватању страдања! Сведочимо о његовим речима, које смо чули кад смо имали могућност да га видимо у затвору или на суђењима. Говорио је: „Ми не тражимо страдања, али када дођу, ту смо да их до краја, по цену живота, издржимо, јер је сада нама као помесној Цркви дошао ред за то!” Одатле произилази и његова слобода у затвору, јер као што говори старац Емилијан Симонопетријски, када човек престане да жели да се ослободи страдања, тада ће видети да је слободан. Затварање Архиепископа, суђење Епископима, свештеномонасима, монахињама, рушење цркава, и тако даље, показује да у недоглед транзициона, македонска државно-расколничка политика, слободу подразумева једино као ослобођење од другог, и да нема капацитета да схвати да је то најсуровији вид самољубља.

Ко није слободан у себи, мртав је човек. Пре свега, није човек онај који није слободан, јер није људски живети без слободе. Архиепископ охридски Јован је постао заробљеник Божје љубави. Сви чланови канонске Цркве у Р. Македонији сведочимо да је са Архиепископом охридским Јованом завладао Христос, и да је он своју слободу дао Богу. А Бог узвраћа освећењем. Управо то значе речи Апостола Павла: „Не живим ја, већ Христос живи у мени“. Сматрамо да ова књига показује пут, који сваки хришћанин треба да пређе, да би могао рећи: живи Христос у мени, а то значи – да му је Христос постао све.

Живећи слободу у затвору, Архиепископ охридски Јован указује да је и те како могуће да човек буде заробљен ван затвора. Имамо у виду епилог поглавља Осмо крило, где Архиепископ Јован прецизним потезима четкице, веома успешно слика затвор, као огледало савременог македонског друштва.

Ова књига још показује да је саможртвена љубав – пут јединства, и зато она представља молитву Архиепископа охридског Јована да сви једно буду, јер посвећеност његове службе је да буде чувар канонског јединства нераскидиво повезаног са Литургијом, која изражава јединство Цркве Божје. У поглављу Велики патриота, Архиепископ охридски Јован пише: „Потребан је евхаристијски живот да би се продрло у смисао јединства, које је у Цркви постигнуто“. Зато је јасно да искључивост расколничке МПЦ укида љубав, јер за њих постоји нешто важније од учествовања у заједничкој Евхаристији, а према Светом Максиму Исповеднику, само савршена љубав у Евхаристији Цркве побуђује да подједнако буде љубљен сваки човек. Став је и Архиепископа охридског Јована да се  један народ потврђује као народ, само ако није изолован, већ у заједници са другим народима.

На крају, ова књига даје оно што је најпотребније уморном, савременом човеку, а то је – радост.

„Када дође време да примиш Христа, веруј да ти ни затворска капија неће бити препрека. Причешће је смисао живота. Само немој престати да се крећеш према Христу, Он ће ти засигурно изаћи у сусрет, чак и пре него што пређеш пола пута”, очински и са васкршњом радошћу Архиепископ охридски Јован саветује осуђеника на доживотну робију, а спремног, да после тих речи, у затвору Идризово остави старог, како би се обукао у новог човека.

После ових редова свако треба да се пита: „Нисам радостан? Онда треба да схватим да немам Бога. Треба да будем радостан чак и у случају да сам грешан. Јер Бог се настањује у радосном човеку”.

Свети Порфирије Кавсокаливит каже да уколико стигнемо до ступња на којем осећамо радост, љубав и служење Богу без икаквог страха, а то нам демонстрира књига коју држимо у рукама, онда можемо да покажемо на делу горе поменуте речи: „А живим не више ја, него живи у мени Христос“.

Слобода у затвору Његовог Блаженства Архиепископа охридског и Митрополита скопског г.г. Јована је живо сведочанство да нам сада ништа не смета да уђемо у ову тајну.

Епископ стобијски и Местобљуститељ струмички Давид


рубрика: вести

17.05.2015

Со благослов на Неговата Светост Патријархот српски г.г. Иринеј, г.г. Јован денес, на 17 Мај 2015 началствуваше на светата архијерејска Литургија во Спомен – храмот на светиот Сава, на Врачар, во Белград.

На Архиепископот охридски г.г. Јован му сослужуваа преосвештените Епископи бихачко-петровачки г. Атанасиј, брегалничкиот г. Марко, стобискиот г. Давид и вомировениот захумско-херцеговачки г. Атанасиј.

После прочитаното Евангелие на насобраниот народ со вдахновена беседа му се обрати Неговото Блаженство Архиепископот охридски г.г. Јован.

По завршувањето на Светата Литургија насобраниот народ пристапи да земе благослов од Архиепископот охридски г.г. Јован изразувајќи му ја радоста заради ослободувањето од затворот и заради неговото сведочење на соборноста на Црквата.

Во продолжение приложуваме аудио запис од беседата на Архиепископот Јован.


Сними ја беседата

рубрика: вести

16.05.2015

Редовното годишно заседание на Централното тело на Светиот Архијерејски Собор на Српската Православна Црква за довршување на Спомен – храмот „Свети Сава“, во Белград, се одржа во парохискиот дом на храмот. На заседанието на коешто претседаваше Неговата Светост Патријархот српски г.г. Иринеј, учество зеде и Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован.

По завршувањето на седницата, во Спомен – храмот беше отслужен парастос за сите блаженоупокоени српски Патријарси, Митрополити, Епископи, ктитори, приложници и добротвори на храмот „Свети Сава“.

Извор: http://spc.rs/sr/sednica_centralnog_tela_za_dovrshenje_spomenhrama


рубрика: вести

14.05.2015

Со света Архиерејска Литургија во соборниот Храм на светиот Архангел Михаил, на 14 Мај 2015 година, во Белград, започна овогодишното собрание на Светиот Архијерејски Собор на Српската Православна Црква.

На Божествената Литургија началствуваше Неговата Светост Патријархот српски г.г. Иринеј во сослужение на Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, како и на голем број Архијереи.

После Светата Литургија беше отслужен и призив на Светиот Дух, и со овој чин официјално започна заседанието на овогодинешниот Свет Архијерејски Собор.

На Соборот учествуваат и Архијереите на канонската Црква од Р. Македонија, Православната Охридска Архиепископија.


рубрика: вести

10.05.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован учествуваше во многуархиерејската Литургија која се служеше во храмот „Св. Богородица Објавена“ во Глифада, Атина.

На Литургијата началствуваше претставникот од Константинополската Патријаршија, Митрополитот на Кесаму и Селини г. Амфилохиј.

На Литургијата проповедаше Архиепископот Јован.

Во многуархиерејската Литургија зедоа учество и многу од учесниците на конференцијата „Цифровите средства за информирање и пастирската грижа“.


рубрика: вести

09.05.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во својство на почесен гостин, последен говореше на меѓународната конференција: „Цифровите средства за информирање и пастирската грижа” што се одржа од 5-9 Мај 2015г. во Атина.

Учесниците на конференцијата го посетија и новиот музеј на Акропол.


рубрика: вести

08.05.2015

Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко, го прослави својот именден, споменот на светиот Апостол и Евангелист Марко.

Во параклисот „Свети Николај Мирликијски“, во Штип, беше отслужена света Архиерејска Литургија на која началствуваше Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко.

На Литургијата сослужуваше Неговото Преосвештенство Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид, како и свештенослужители од Охридската Архиепископија.

После прочитаното Евангелие беседеше Епископот г. Давид, воедно честитајќи му го именденот на Епископот г. Марко. На крајот од Литургијата, со свое слово отпоздрави Епископот брегалнички .

После Литургијата, за сите кои со своето присуство ја зголемија радоста на прославата на светиот Апостол и Евангелист Марко, Епископот г. Марко приреди трпеза.


рубрика: вести

07.05.2015

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован како почесен гостин учествува на меѓународната конференција: „Цифровите средства за информирање и пастирската грижа“ што се одржува од 07-09 Мај 2015 год. во Атина.

Конференцијата се организира под покровителство на Архиепископот константинополски и Вселенски Патријарх Вартоломеј, а со директно залагање на светогорскиот манастир Ватопед.

Митрополитот на Глифада г. Павле во чија Митрополија се одржува конференцијата го претстави Архиепископот Јован како современ маченик во Православната Црква. Неговото Блаженство, Архиепископот Јован ќе говори како последен учесник во последниот работен ден (9 Мај), со што практично ќе ја затвори конференцијата.


рубрика: вести

06.05.2015

По тримесечен престој во Руската Федерација, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован утрово со авион отпатува од Санкт Петербург за Атина каде во својство на специјален гостин ќе говори на симпосионот: „Цифровите средства за информирање и пастирската грижа”, што ќе се одржи од 07-09 Мај 2015г. во Атина. На симпосионот учествуваат 75 излагачи од 21 земја.

Симпосионот се организира под покровителство на Архиепископот константинополски и Вселенски патријарх Вартоломеј, а со директно залагање на светогорскиот манастир Ватопед.


рубрика: вести

06.05.2015

По повод празникот на светиот великомаченик Георгиј, во царскиот град Призрен, на Косово и Метохија, беше служена света Архиерејска Литургија, во обновениот соборен храм на рашко-призренската Епископија, кој е посветен на овој голем светител на Црквата.

По покана на Неговото Преосвештенство Епископот рашко-призренски и косовско метохијски г. Теодосиј, на Литургијата сослужуваше Неговото Преосвештенство Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид. На Литургијата на која началствуваше Епископот г. Теодосиј сослужуваа и голем број свештенослужители.

Епископот г. Давид беседеше после прочитаното Евангелие, а со црковно благолепие беше совршена и литија околу храмот како и молитвата за славскиот колач, бидејќи денешниот празник воедно е и слава на Епископот г. Теодосиј.


рубрика: вести

04.05.2015

На крајот од својот престој во Санкт Петербург, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован го посети познатиот музеј Ермитаж.


рубрика: вести

03.05.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, во Неделата на раслабениот служеше Литургија во Воскресенскиот Новодевички манастир во Санкт Петербург.

На крајот од Литургијата ја предводеше литијата околу храмот, а потоа и заблагодари на игуменијата на манастирот Високопреподобната Софија и нејзиното сестринство за сите благодејства што му ги направија во текот на неговиот престој во Санкт Петербург. Во знак на сеќавање на неговиот престој во манастирот, Архиепископот Јован на игуменијата Софија ѝ подари игуменски крст, а таа возврати со икона од Свети Климент и други подароци од манастирската шивачница.

Игуменијата Софија, на настојателката на Ставропигијалниот манастир Св. Јован Златоуст во Битола, Магдалина која последниве денови од престојот на Архиепископот Јован се наоѓа во Санкт Петербург, ѝ подари игуменски крст.


рубрика: вести

02.05.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во текот на својата посета на Новгород ги посети старите цркви и некои од манастирите во Новгород.

Неколку од црквите во Новгород ги има животописано познатиот животописец и иконописец Теофан Грк.

Покрај многуте градски цркви, Архиепископот Јован ги посети и манастирите во близината на градот: Вараамо – хутискиот, Јуриевиот и манастирот во Вјазици.


рубрика: вести

01.05.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во текот на својата посета во Русија го посети градот Новгород и старата катедрална црква во Новгородскиот Кремаљ посветена на Света Софија (Премудроста Божја).

Архиепископот исто така ја посети галеријата на стари икони во Новгород.


рубрика: вести

30.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во текот на својот престој во Русија се поклони и пред светињите во областа Стара Ладога.

Тој го посети Александросвирскиот манастир и се поклони пред светите мошти на свети Александар Свирски, потоа го посети манастирот посветен на свети Никола во Стара Ладога, Успенскиот манастир и Тихвинскиот манастир каде се наоѓа познатата тихвинска икона на Пресвета Богородица.


рубрика: вести

26.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски Јован учествуваше во литургиското славење на именденот на Митрополитот санктпетербуршки и ладожки Варсонуфиј.

Литургијата и честитањето беа во Казанскиот катедрален храм на митрополијата.


рубрика: вести

26.04.2015

На крајот од престојот во Москва, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован ги посети храмовите на Кремљ, подворјето на Соловецкиот манастир во Москва и подворјето на Валаамскиот манастир во Москва.


рубрика: вести

25.04.2015

Во текот на својата посета на Москва, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован ги посети Зачатиевскиот и Смоленскиот новодевички манастир во Москва. И двата манастири се женски.

Зачатиевскиот бил потполно срушен за време на комунистичкото владеење во Русија и тој е обновен од темел.

Смоленскиот новодевички манастир пак, привремено бил одземен од Советската власт, но не бил разрушен. Манастирот бил запален при повлекувањето на Наполеон од Москва. Во него е закопана првата сопруга на императорот Петар Велики, Евдокија, со монашко име Елена.


рубрика: вести

24.04.2015

Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во текот на својот престој во Москва го посети манастирот посветен на Рождеството на Пресвета Богородица во Москва.

Исто така го посети храмот во изградба посветен на Покровот на Пресвета Богородица во населбата Јасењево во Москва. Храмот во Јасењево е целосно нова градба, врз нови темели и сè уште не е потполно завршен. Карактеристичен е по тоа што е еден од ретките храмови во Русија во целосно византиски архитектонски стил, ѕидната и подната декорација се во мозаик. Во приземниот храм направена е копија од светите места во Јерусалим и Витлеем: пештерата на раѓањето Христово, затворот, Голгота, гробот Христов, како и гробот на Пресвета Богородица. Наредната година црквата треба да ја освети московскиот Патријарх Кирил.


рубрика: вести

24.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован го посети Сретенскиот манастир во Москва каде е сместена и Сретенската духовна семинарија.

По поклонувањето на моштите на свети Иларион Веријски, Архиепископот Јован ја посети Духовната семинарија во манастирот.

Во манастирот се гради голема црква посветена на Руските новомаченици.


рубрика: вести

23.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, во текот на својот престој во Москва ја посети Троице – сергеевата лавра во Сергиев Посад.

Архиепископот се поклони пред моштите на свети Сергеј Радоњешки во храмот на Пресветата Троица, но и пред моштите на многу други светители кои се чуваат во ризницата на мошти на манастирот.

Го посети храмот посветен на Успението на Пресвета Богородица, како и Трапезниот храм, но и други храмови и параклиси кои се во лаврата. Исто така ја посети и Духовната Академија и го разгледа музејот што е во склоп на Академијата.

На враќање кон Москва, Архиепископот Јован го посети женскиот манастир посветен на Покровот на Пресвета Богородица во градот Хотково. Таму се моштите на родителите на свети Сергеј Радоњешки, преподобните Кирил и Марија Радоњешки.


рубрика: вести

22.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во текот на неговиот престој во Москва, заедно со Епископот зворничко тузлански г. Хризостом и Епископот моравички г. Антониј ги посети манастирите: Донски и Новоспаски.

Во Донскиот манастир се вари светото миро за целата Московска Патријаршија и таму се моштите на светиот Тихон, патријархот московски, кој е првиот Патријарх на превоспоставената Московска Патријаршија во 1917г.


рубрика: вести

22.04.2015

Во Даниловиот манастир во Москва каде е сместен Одделот за надворешни црковни врски на Московската Патријаршија, се наоѓаат моштите на свети Данило Московски пред кои Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован се поклони.

Архиепископот ја посети и црквата посветена на светите Петар и Павле каде се наоѓа подоворјето на Српската Патријаршија во Москва.

Во текот на својот престој во Москва, Архиепископот Јован, заедно со Епископите: зворничко-тузлански Хризостом и моравички Антониј се поклони и пред моштите на света Матрона Московска во манастирот Покров на Пресвета Богородица во Москва.


рубрика: вести

21.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во седиштето на Одделот за надворешни црковни врски на Руската Православна Црква во Даниловскиот манастир во Москва, се сретна со претседателот на Одделот, Митрополитот волоколамски г. Иларион.

По размената на подароци, Архиепископот Јован во присуство на Епископот моравички Антониј, претставник на српскиот Патријарх во Москва со Митрополитот волоколамски Иларион разговараа на повеќе теми.


рубрика: вести

19.04.2015

На Томина недела (Антипасха), Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше и проповедаше во духовното училиште „Св. Владимир“ кое припаѓа на Воскресенскиот Новодевички манастир во Санкт Петербург.

По Литургијата беше направена литија околу училиштето.

Архиепископот Јован ги разгледа и просториите што припаѓаат на училиштето, а кои неодамна (на Велики Четврток) му беа вратени на Новодевичкиот манастир од страна на градската управа во Санкт Петербург која доскоро управувала со нив.

Архиепископот Јован присуствуваше и на приредбата што ја приредија децата од духовната школа.


рубрика: вести

19.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован присуствуваше на пасхалниот концерт кој беше приреден за затворениците во затворот „Крст” во Санкт Петербург.

Затворот го носи името „Крст” затоа што е изграден во облик на крст уште во времето на царска Русија. Но, оттогаш па сè до денес тој работи како затвор. Во него има и голем храм посветен на Св. Александар Невски, но заради неуредени имотно правни односи, храмот сè уште не е реновиран. Во затворот има околу 5000 затвореници.

На директорот на затворот г-динот Игор Василевич, Архиепископот Јован му ја подари неговата книга „Слобода во затвор“, во превод на руски јазик.


рубрика: вести

18.04.2015

При својата посета на Царско Село, местото каде била летната резиденција на руските цареви, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован ги посети храмовите посветени: на Теодоровската икона на Мајката Божја, на Премудроста Божја, на Св. вмч-ца Екатерина, и на преподобен Сергеј Радоњешки.

Во Тодоровскиот собор, под главниот храм има црква во која царското семејство редовно доаѓало на молитва. Од десната страна на олтарот има простор од каде царицата можела да гледа што се случува во олтарот, а сепак да не влезе во олтарот. Во состав на црквата има мала трпезарија каде царското семејство обедувало по Литургијата.

Храмот на Предмудроста Божја името го добил по Константинополската Света Софија, но иако првобитно бил замислен да биде нејзина копија, никогаш не бил направен со такви димензии и убавина.

Храмот на Св. Екатрина бил разрушен во времето на комунизмот и на негово место бил поставен споменик од Ленин. Пред неколку години отстранет е тој споменик и храмот е изграден од темел, според изгледот што го имал пред да биде срушен.

Храмот пак на  Преподобен Сергеј Радоњешки во чиј склоп има и музеј за руските војни, целосно е обновен са само една година. За толку кратко време храмот да се изгради, да се опреми и во него да почне редовно да се извршува богослужба навистина е воодушевувачки.


рубрика: вести

18.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски во текот на својот престој во Санкт Петербург ги посети Екатеринскиот и Александровиот дворец во Царско Село.

Повеќе за Екатеринскиот дворец може да се најде на: http://tzar.ru/museums/palaces/c_atherine, а за Александровиот дворец на: http://www.tzar.ru/museums/palaces/alex_ander.


рубрика: вести

17.04.2015

Во текот на неговиот престој во Санкт Петербург, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован ја посети Петропавловската тврдина. Внатре во тврдината се наоѓа храмот посветен на светите апостоли Петар и Павле и во него е гробницата на руските цареви од династијата Романови.

Во Петропавловската тврдина сместен бил и затвор кој сега е претворен во музеј. Низ тој затвор, на по неколку денови, месеци или години поминале многу познати личности од руската историја. Кога ќе ги погледне човек условите што биле во затворот во 19-ти век ќе забележи дека тие биле подобри од они во македонските затвори сега во 21-ви век.

Постои и една анегдота врзана за затворот. Имено, некоја жена го плукнала царот и заради тоа била ставена во затвор. Наредниот ден царот наредил веднаш да биде ослободена. Кога го прашале зошто да биде ослободена онаа која го навредила царското достоинство, царот одговорил дека прво затоа што во затворот самиот тој треба да ја храни, а второ, затоа што преку затворот ќе ѝ направи кариера. За жал оваа лекција е многу далеку од денешниве политичари во Р. Македонија кои без разлика на потеклото, по однос на затворот имаат исто гледиште, дека треба да бидат затворени сите што не мислат како нив.


рубрика: вести

17.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован во Санкт Петербург го посети музејот кој се наоѓа во подворјето на манастирот св.св. Константин и Елена, а посветено е на св. Андреј Критски. Во музејот има богата колекција на крстови, икони, богослужбени предмети, но и слики  изработени од сликари на Запад.

Архиепископот Јован исто така во Санкт Петербург го посети и подворјето на манастирот Оптина  пустина, посветено на Успението на Пресвета Богородица.

На крај го посети и храмот посветен на Преображението Христово во Санкт Петербург.


рубрика: вести

15.04.2015

Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован го посети Исакиевскиот собор во Санкт Петербург каде детално беше запознат  со историјата, градбата и уметничката вредност на Исакиевскиот собор во Санкт Петербург. Се смета дека Исакиевскиот собор е трет храм по големина во Европа, по црквата „Св. Петар“ во Рим и „Св. Павле“ во Лондон.

Истиот ден Архиепископот Јован го посети и храмот посветен на Воскресението Христово, познат под името „Спас на крови“. Храмот е подигнат е на местото каде бил убиен рускиот цар Александар ΙΙ во 1881г. Името: „Спас на крови” всушност означува дека храмот е подигнат на местото каде е пролиена крвта на царот.


рубрика: вести

14.04.2015

На третиот ден од Пасха, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован служеше во нововоспоставениот манастир во Ленинградската област на Санкт Петербург посветен на Св. св. Константин и Елена.

По Литургијата беше направена литија околу манастирот со копија од светогорската икона: Богородица Портаитиса насликана на Света Гора.

Архиепископот Јован на подарок од игуменијата Илариона доби икона со ликот на Покровот на Пресвета Богородица.

По литијата Архиепископот присуствуваше на приредбата која во негова чест ја изведоа децата од неделното училиште на манастирот.


рубрика: вести

13.04.2015

На вториот ден на Пасха, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски Јован служеше заедно со Митрополитот Санктпетербуршки и Ладожки Варсонуфиј во Исакиевскиот собор во Санкт Петербург.

Во спомен на заедничката служба, Митрополитот Санктпетербуршки и Ладожки Варсонуфиј му подари на Архиепископот Јован комплет архиерејски енколпии.


рубрика: вести

12.04.2015

Полноќната пасхална Литургија, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски ја служеше во Казанскиот храм на Воскресенскиот Новодевички манастир во Санкт Петербург.

На празничната трпеза во манастирот, Архиепископот Јован им подели подароци на децата од Основното училиште „Св. Владимир” коешто припаѓа на Воскресенскиот манастир.

На трпезата, Архиепископот одржа и празнична беседа.


рубрика: вести

11.04.2015

На Велика Сабота, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован го прими благодатниот оган кој со специјална линија на Аерофлот беше донесен од Ерусалим.

Од тој оган монахињите и верниците во Воскресенскиот Новодевички манастир во Санкт Петербург ги запалија свеќите со кои одеа на пасхалната литија.

Пред дверите на Казанскиот храм на Новодевичкиот манастир, Архиепископот Јован во објави Воскресението Христово.


рубрика: архиепископ\интервјуа

→ Русский

Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, по повод празнувањето на Воскресението Христово, говореше за емисијата „Седмица“ на Радио Белград 1.

„Единството на Црквата, единството на човекот со Бога, единството на сите луѓе меѓусебно, тоа е највозвишената цел. Токму за тоа се молам денес на Велигден.“ – вели за „Седмица“ Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован.

Во продолжение Ви го пренесуваме аудио записот од споменатиот разговор.


Сними го интервјуто

Извор: http://www.rts.rs/page/radio/ci/story/27/Радио+Београд+1/1884182/Седмица.html


Више од 10 година Архиепископ охридски Јован пролази личну голготу. Страда, трпи и прашта. Све само због једне молитве. Молитве за јединство Цркве. Данас, после три године затвора, архиепископ Јован је десету недељу на слободи. Из Петрограда, где је на лечењу и опоравку, говори специјално за Седмицу (Радио Београд).

Ваше Високопреосвештенство, хвала Вам што управо на Васкрс говорите за Седмицу.

Хвала и Вама заиста на позиву да се можемо обратити људима и проговорити o стварима које заслужују да се чују шире, зато што можда неки још нису чули, можда су неки погрешно чули, тако да је Ваша иницијатива за сваку похвалу.

У Петрограду сте на позив Патријарха московског Кирила. Данас са руском сабраћом прослављате највећи хришћански празник. Јесу ли Ваше ране зацељене?

Рана се тешко зацељује после свега онога што сам проживео свих ових година, али је нада у Господу код хришћана таква да надокнађује све оне недостатке које човек евентуално има и трпи у овом свету и животу. Наравно, затворски третмани, да тако кажем – а до сада сам седам пута био у затвору – утицали су на то да се јаве и неки здравствени проблеми, и то не само проблеми које таква ситуација може да остави на психичко здравље човека, већ и здравствени проблеми таквог карактера да је требало да дођем на рехабилитацију и лечење овде у Русију. Истински благодарим Његовој Светости Патријарху московском и све Русије г. Кирилу што ме је љубазно позвао да дођем овде о трошку Патријаршије Московске и прођем кроз сва неопходна медицинска испитивања и терапије. Ево, већ неколико недеља овде сам у Санкт Петербургу, и за то хвала Богу, хвала Патријарху и хвала свој браћи овде у Русији. Осећам се све боље и боље.

Руски лекари лече Ваше тело. Може ли се рећи да петроградски манастири и светиње лече Вашу душу? Јесте ли обновили духовну снагу? Јесте ли заборавили Идризово?

Тешко се заборављају ти дани, а мислим да није и непоходно ни потребно да се то заборави. Важно је да, ако може, човек некако опрости и прашта у животу. Заборав није својствен ни Цркви којој припадам, пошто она памти историју, има своју историју, пише историју, бележи све догађаје из црквеног живота, али и из живота појединца. На крају крајева, не сматрам да треба да заборавимо ни лично ја, ни сама Црква: из оваквих догађаја сви се ми учимо и поучавамо какви треба да будемо у будућности. Из таквих примера којих смо имали у прошлости и ми смо се учили; учимо се на примерима из историје и прошлости, а неко ће се можда учити на нашим примерима. Дакле, не трудим се уопште да заборавим, него је највећи мој подвиг управо ако могу да опростим зато што сматрам да су ми људи сасвим неправедно учинили, и то они који изјављују да су црквени људи, људи који верују у истога Бога, кажу, у којег верујемо и ми, и управо они су узрок свих страдања која сам проживео ових неколико година уназад. Но, то је што је, слава Богу за све, како каже Свети Јован Златоуст, треба да будемо бодри и храбри, јер не знамо шта нас још чека у будућности, можда нешто боље, а можда и нешто горе, те у сваком случају треба да будемо сваки пут предострожни и трезвени.

Служите Литургије, обилазите манастире, били сте и у Петроградској духовној академији. Како доживљавате руску духовност сада после свог страдалничког искуства на Балкану?

Заиста је дивно бити овде међу браћом у Русији. Руска култура је словенска култура, али словенска култура која има своје корене у византијској култури, јер, као што је познато, Руси, као и сви Словени, крштени су од стране Византинаца, и зато су то тако блиске и тако сродне појаве. Ми смо толико сродни не само као Словени, него, пре свега, као хришћани зато што нас много дубље и више повезује хришћанство него само словенство. Руси, као и Срби, Македонци и Грци, сви су утемељени на истом корену вере, на вери у Свету Тројицу, на вери у васкрсење, на вери у јединство Цркве и саборност у другом свету. Зато могу да кажем као да сам овде у Русији као код куће – тако су ме примили, а тако се и осећам. Заиста је предивно овде, и у манастиру где живим, и на свим местима где богослужим пријем је веома топао, увек је свечано, знају да поштују не само чин архиепископа, него и све оно што смо проживели зарад јединства Цркве.

II

Ваша лична и голгота Ваше сабраће у Македонији и Цркве којој припадате почела је 2002. године, и то из крајње хришћанских побуда и намера ради превазилажења раскола и успостављања јединства Цркве. Шта се, уствари, десило?

Четири године пре тога, отприлике 1998. године, почели су преговори између такозване Македонске Православне Цркве и Српске Патријаршије о успостављању јединства и канонског поретка те непризнате Цркве у Македонији. Водили су се исцрпни и дуги преговори, и после свих тих преговора, након четири године, дошло је до Нишког споразума, који су у граду Нишу потписале делегације Српске Православне Цркве и такозване Македонске Православне Цркве. Тим споразумом решавао се највећи спор који је постојао од 1967. године до данас са Македонском Православном Црквом, а то је да она прихвата да има аутономни статус у границама јурисдикције Пећке Патријаршије, односно Српске Православне Цркве, али зато Српска Православна Црква гарантује најширу могућу аутономију те Цркве у Македонији. Сви смо сматрали да је то већ завршено, јер је до те мере исцрпљено да више, по мом скромном мишљењу, није имало шта да се придода том Нишком споразуму. Када смо мислили да је све већ готово, и поред тога што је Сабор Српске Православне Цркве у потпуности прихватио Нишки споразум, највише под притиском власти у Македонији, Синод Македонске Православне Цркве одбацио је тај споразум, и тако је све пропало, да тако кажем.

Неколико недеља после тога, да би се спасло што се спасти могло, блаженопочивши Патријарх Павле је, као Патријарх Српске Православне Цркве, упутио позив свима архијерејима, свештенству и монаштву, али и сваком вернику у Републици Македонији да се прикључе јединству Цркве са Српском Православном Црквом. Тада сам био Митрополит у Вардарско-велеској митрополији и, наравно, у саветовању са свештенством, монаштвом и верним народом, ја сам прихватио тај позив, и само пар дана после тога почела је ова, како Ви кажете, голгота. Жалосно је што се у све то умешала држава, и до данашњег дана то је најтрагичније; зато можда и нема црквеног решења овог питања. Да се није умешала Република Македонија од тих зачетака, 2002. године, и да она још не настоји да буде чинилац решавања тога спора до данашњег дана, мислим да би његово решење  било много лакше. Али они штите неке замишљене, виртуелне интересе, сматрајући да Македонска Црква не може и не треба да промени своје име док није решен проблем имена државе, и на тај начин читаву једну Цркву држе као таоца да не буде у јединству са свима другим Црквама.

Кажете да су то идеје за које вреди живети и дати живот. Одакле проистичу, где су рођена таква Ваша убеђења?

Ја чак не мислим да је то идеја, иако се може чак и сврстати под појам „идеје”. То је чиста вера коју нам нуди то непатворено јеванђеље које смо примили од наших претходника, да је јединство са Богом немогуће без јединства са ближњим својим; то су Господње речи, то није измислио неко од нас људи и није пренео неко од људи, него је то рекао сам Господ Христос. Зато је јединство основа у самој Цркви – не може постојати јединство са Богом без јединства са људима, и обрнуто, никакво јединство са људима на трајној основи не може се постићи ако то јединство није зајемчено од Бога. Дакле, на основу те вере и на основу тог убеђења ја, са својим скромним способностима, радио сам све што сам радио. Хвала Богу, ипак, да се таква вера и такво знање о вери постигне, били су потребни добри учитељи; ја сам срећан што сам у животу имао такве велике учитеље, способне да предају, и кроз знање и кроз сопствени живот, веру у Богочовека Христа и у Свету Тројицу, наравно, прво у Београду где сам школован, а после тога у Грчкој где сам био на последипломским студијама, и све то је утицало на формирање мога карактера, моје вере, моје љубави према Цркви. Заиста сам благодаран Богу и свима мојим учитељима који су ми дали квасац који се после развијао у мени, и, ево, стигао до оваквих димензија да треба да покажем шта сам научио. Изгледа да је дошло време и ред на мене да ја то покажем. Како саветују Оци Цркве, никада не треба тражити само мучеништво, али ако дође ред на тебе, никада не треба да се уклониш из тог реда, који захтевају и Бог и сама Црква.

То Вас је коштало страдања, прогона, мржње, затвора, па и срамних оптужби за ширење верске и националне мржње, или проневеру новца.

Видите, то уопште није чудно. Највише блаженство од оних блаженстава које је на гори изрекао сам Христос управо је то да будемо лажно оптужени од других; када можемо да претрпимо лажне оптужбе, онда смо на врху духовности. Али, наравно, не треба само да их истрпимо, тако стихијски, зато што морамо, него да их претрпимо са ширином праштања, да не узимамо зло тим људима, кад бисмо то могли, као што нам је показао Христос. Он на крсту каже: „Опрости им, оче, јер не знају шта чине.” То нису само речи, Он је заиста могао да опрости. А сада је питање можемо ли ми људи да праштамо као Бог. Али то нам је зацело пример и треба да се трудимо да тако радимо као што нас је Он учио. Да ли ћемо у томе успети, зависи од много чинилаца, пре свега, од наше воље, затим од нашег подвига, али и од културолошких аспеката, од саме средине. У сваком случају, то је пре свега избор вере.

Ваш лични и духовни живот је под деценијским притиском. А Ваш циљ, где је сада?

Циљ је и на почетку био, као и сада, на крају – јединство. Јединство човека са Богом, јединство свих људи са Богом, јединство свих људи међусобно – ето, то је циљ. То треба, пре свега, да буде циљ сваког човека, а поготово једном архипастиру који при самом рукоположењу у такав епископски чин добија задатак од самог Бога да се брине о јединству Цркве. Сви епископи треба да се брину о јединству Цркве, јер ће управо најтеже питање на Страшном суду за њих бити да ли су очували јединство Цркве. Све друго је можда нижег ранга, неважно; сва служба епископска је велика служба, али епископ се, пре свега, поставља да сабира народ око Бога, да га сабира у јединству – а како да га сабира ако сам не сведочи то јединство? Да има јединство са Богом, да има јединство са народом и да се труди да покаже народу да и он сам треба да буде у јединству.

Каква је будућност Ваше борбе?

Ако не верујем да је будућност те борбе успешна, ја је не бих ни почињао. Наиме, бесмислено је нешто почињати ако не верујеш да ће се то благополучно завршити. Ја сам убеђен у то. Сматрам да је то Божја воља. Пошто сам убеђен да је то Божја воља, да Бог воли то јединство, да је њему то драго, да он помаже нама – и то видим свакодневно у свом животу, без обзира какву голготу пролазим, да видим да је Бог са мном, да ми помаже у свему томе –, онда сам убеђен да ће и крај бити врло успешан. Само у своје време. То можда не можемо сада да кажемо, али Бог зна када и како ће то да се покаже - да је било најбоље решење које спроводимо према коначном циљу.

III

Прихватили сте Нишки споразум, односно канонско и литургијско јединство са СПЦ. Да ли то значи да се Ви потпуно осећате као архијереј СПЦ?

Аутономија Охридске Архиепископије је најшира могућа аутономија коју је добила било која Црква у историји. Има више аутономних Цркава, и у Руској Патријаршији их има више, и других аутономних Цркава под Васељенском Патријаршијом, али сматрам да је најшира аутономија управо аутономија Охридске Архиепископије. Она је таквог ранга да смо ми у јединству са Српском патријаршијом преко личности Српског патријарха који потврђује Охридског архиепископа. Узимамо свето миро од Српске Патријаршије, и то је отприлике све – све је друго као аутокефална Црква. У том контексту и ја говорим – као аутономни Архиепископ. Ја сам епископ Охридске архиепископије, и Српска Црква не тражи ништа више од мене, а ја поштујем Српску Патријаршију и на свакој Литургији помињем Српског патријарха, што значи да знам да је Охридска Архиепископија у јурисдикцији Српске Православне Цркве. Дакле, Охридска Архиепископија је у свему аутономна, али је ипак у канонском подручју Српске Православне Цркве.

Како Ваш религиозни идентитет утиче на Ваш национални идентитет?

То сам некако можда много раније разрешио и зато немам тај проблем који се можда јавља понекад и код људи са високим црквеним чином. Ја сам можда као млад приступио Цркви сасвим искрено и онако како каже апостол Павле: „У Цркви нема Јелина ни Јеврејина“, значи сви смо једно у Исусу Христу. Тако ми никад национално опредељење није било важније од црквеног опредељења. Нико те не пита у којој нацији ћеш се родити, као што те нико не пита ни ког ћеш пола бити, или било које друге биолошке карактеристике. То се добија наследно и за то човек није одговоран. Али црквени идентитет се не изграђује по наследству – напротив. Црквени идентитет се изграђује по избору вере; ми смо слободни да прихватимо или не прихватимо одређени идентитет. Е, драго ми је што сам рано у животу одабрао црквени идентитет, који ме је ослободио од свих тих биолошких карактеристика, колико год то човек може. Ако човек успе да се ослободи свих биолошких стега које га притискају, или ако се бар бори да се ослободи – а црквени идентитет подразумева то да се човек слободно определи за други идентитет који он воли, а не идентитет који му је наметнут, - онда он одабира да смо сви једно у Исусу Христу. Тако сматрам да и код мене национални идентитет има другостепени или трећестепени значај.

А како Вас у Македонији доживљавају, као Србина или као Македонца?

Не могу прецизно да вам одговорим, јер нико никада није рекао да нисам Македонац, а сваки пут када неко хоће да ме увреди и окарактерише као издајника, онда ми каже да сам Србин. Али код мене су се у последње време прошириле и иницијативе – кажу ми да сам Грк, Бугарин, откад сам у Русији можда ће ми додати да сам Рус. Још нисам чуо да су ми рекли да сам Албанац, али могуће је и то.

А у каквом је данас канонском положају Македонска Православна Црква?

Она је непризната Црква, у расколу са свим осталим православним Црквама, и тако је од 1967. године. Ништа се није променило у њеном статусу. Била је прилика да се то промени Нишким договором, и жао ми је што Македонска Православна Црква то није прихватила. Не знам како ће се све то решавати. Дај Боже да има решења, али док политика не дигне руке од овог проблема, мени изгледа врло тешко.

Да ли после свега цео овај процес против Вас испаде искључиво политички?

Па јесте, постао је искључиво политички после бруталног мешања политике у моје гоњење и затварање. Политика није имала велики утицај у време преговарања са Српском Православном Црквом, али када се видело какав је исход преговора, онда се активно укључила и до данашњег дана она неће да се искључи из позиције коју је сама наметнула. Нажалост, сматрам да Црква у Републици Македонији, која није призната, нема унутрашњи капацитет да одоли таквом притиску, и то је можда највећи проблем. Када би она имала унутрашњи капацитет да каже властима „Немојте да нам се мешате у ово“, онда би било много лакше. Али они, изгледа, желе, чак и подстичу ту заштиту, јер сматрају да имају унутрашњу конкуренцију у Охридској Архиепископији и, ако немају такву заштиту од државе, они би могли потпуно да се распадну. Тако они сами себе подјармљују под власт у Македонији.

У каквој су вези МПЦ и политика македонске државности и стварање македонског националног идентитета?

То је већ познато. Историја је то већ запечатила; јасно је да је политика створила Цркву у Македонији – стварање Македонске Православне Цркве је политичка одлука. Само се формално прича да је неки црквени народни сабор дао иницијативу, али сабор без иједног епископа! То је неканонско, непостојеће у Цркви. Зато нико и не признаје такве иницијативе. То је политички организовано још после ослобођења од фашиста, да би касније притисак био све јачи и јачи; то је била жеља да се преко Цркве обезбеди идентитет македонског народа, и тако се стигло до 1967. године када је, под притиском власти, показана непослушност према Мајци Цркви - Српској Патријаршији и кад су насилно извојене територије Републике Македоније из јурисдикције Српске Православне Цркве.

Ви сте држављанин и Србије и Македоније. Да ли сте се некад наљутили на власт у Београду што се није више борила за Вас и што је ћутала на Ваш проблем?

Тешко ми је да говорим о томе да ли сам се наљутио у овом тренутку када говоримо о праштању, чак и онима који су умешани у моје затварање. Према мојим подацима, власт у Србији је радила нешто – да ли су могли више, нека остане на њиховој савести. Многи су говорили да они могу више: могу да запрете, могу неке односе са државом да поставе на другачије основе када знају да су у праву, да је затворен један држављанин Србије, а поготово Архијереј Српске Православне Цркве, а сви знају да је затворен по измишљеним оптужницама. Мислим да је могло и другачије да се поступи, но не могу да кажем да се љутим пошто су у свим контактима са властима у Републици Македонији разговарали о мени и мом статусу.

Руска Православна Црква се, учествујући у Вашем ослобађању, укључила у решавање раскола у Македонији. Може ли се под њеним ауторитетом пронаћи и решење? Какво је то могуће решење?

Изгледа да су овде Патријарх московски и власти у Русији очигледно могли више, јер је моје ослобађање извршено под њиховим великим утицајем. Бескрајно сам захвалан Московском патријарху зато што је врло одлучно наступио и према Цркви у Републици Македонији и према њиховим властима. Да ли постоји неко решење, незахвално је говорити пре почетка било којих разговора. Колико је мени познато, Македонска Православна Црква у расколу већ је упутила писмо Српској Патријаршији тражећи обнављање дијалога, али сматрам да до Архијерејског Сабора у мају не би могло ништа у вези тога да се реши, зато што је то решење које треба Сабор да донесе, а ми да се сагласимо. Тек после Сабора може отпочети неки дијалог, без нашег противљења да у њему учествује и Руска православна Црква, зато што се показала и као пријатељ и као Црква која жели да постоји јединство у Православној Цркви, а исто тако и можда зато што има сличне проблеме чија решења би се могла применити и на друге проблеме Православне Цркве у свету.

Која је граница преко које СПЦ неће ићи?

Српска Црква не може да дâ више од онога што је дато Охридској архиепископији. Могла би да се добије и аутокефалија, коју треба да дају све православне Цркве у свету. СПЦ нема право да дâ аутокефалију, и зато је крајња граница оно што је већ дато.

IV

Сва искушења, па и ова Ваша, лична су, како кажете, победа за Цркву. Је ли то Ваша сатисфакција?

Све што је победа за Цркву јесте и моја сатисфакција, јер сам предао свој живот Цркви још у тренутку када сам се замонашио, а поготово када сам постао Епископ, ја више не припадам себи. Оженио сам се својом Црквом, немам другу породицу, Црква ми је једина и јединствена породица. Логично је да је свака победа Цркве и моја сатисфакција, и то не само на помесном нивоу, него на нивоу Васељенске Цркве. Радујем се ако успемо у овоме – да са овом малом, скромном жртвом коју сам поднео постигнемо јединство Цркве у Републици Македонији, а касније и опште јединство у васцелој Цркви у свету – то би ми била велика сатисфакција.

Написали сте есеј „Слобода у затвору“. Објасните нам како је стилски оксиморон постао суштина Ваше снаге?

У Цркви је све некако парадоксално. Парадокс је живот насупрот смрти, парадокс је девичанство Пресвете Богородице, а у исто време и њен порођај, и још много има оваквих парадокса у Цркви. Ти парадокси су саставни део и човековог живота, па можда та супротстављеност коју ја излажем у књизи извлачи из дубине духовног живота поједине проблеме са којима се сусреће човек, али истовремено предлаже и решења тих проблема – бар у овоме свету. Наравно, коначна решења добићемо тек у Царству небесном: апостол Павле каже: „Сад видимо као уогледалу”, и зато сам се трудио да у књизи никад не будем математички прецизан, већ да оставим слободу да читалац сам протумачи то што чита онако како је њему најприкладније.

То је необично када се узме у обзир да сте истовремено и грађевински инжењер.

С једне стране као математичар не бих могао да допуштам тако поетичан израз, али сам, с друге стране, теолог, у већем ступњу него грађевински инжењер. Зато осећам да је теологија једна фаза духовне надградње, која ми је омогућила да схватим да је математика основа за односе који се развијају у овом створеном свету. За односе које развијамо са Богом и духовне односе које људи развијају међу собом важи друга законитост, а то је законитост слободе, где два и два често нису четири.

Живимо у време у коме егоизам побеђује љубав и у коме жртва губи значај. Како данас повратити њен смисао?

Једино човек који верује у Христову жртву може себе принети на жртву другима, зато што човек који не верује да жртва има смисао, није спреман ни сам себе да жртвује, а најчешће такви људи жртвују све друге, а не самог себе. Али човек који је задојен хришћанском вером, који живи том вером, он барем једном недељно учествује у приношењу саме жртве Христове. А то, другим речима, значи сећање на Христову жртву, односно на Христову смрт за нас и његово Васкрсење. И ако се тако често сећамо његове жртве, онда то има велики утицај и на наше прилагођавање тој жртви. Тако и ми постајемо саможртвени. Тешко је очекивати да људи који нису ушли у цркву прихвате саможртву као начин живљења. Наравно, има алтруиста, има хуманитараца...

Али слажете се са мном да живимо у време егоизма?

То се не може порећи. Али је времена егоизма било и раније, биће их и после нас. Човек је без Бога егоистично биће; то је разумљиво и може се лако доказати. Човек који нема наду у васкрсење, који нема наду у вечни живот, заиста је егоиста, јер мисли само на себе и како боље да прође у овом свету у коме му је некако све супротстављено. Наравно, онда је и лакше жртвовати друге него самог себе. Али када човек дубље схвати како је Христос својом жртвом променио историју човечанства, тек онда почиње да схвата смисао жртве и вежба се у томе да се саможртвује. То је велики подвиг, то не долази одједанпут, то се не може практиковати без вежбе; зато су и све духовне вежбе у хришћанском животу, и пост, и молитва – само мале вежбе за ову велику потребу да свој живот прилагодимо тако да буде саможртвен.

За шта се молите данас на Васкрс, док сте далеко од завичаја?

Пре свега, прослављамо Васкрсење Господње, што је најважније за сваког хришћанина. То му осмишљава живот; све муке које пролази кроз живот, добијају сатисфакцију кроз Васкрсење Христово. И наравно, никада не заборављамо јединство Цркве зато што нас Црква на свакој литургији подсећа да се молимо за њено јединство. То је нешто што никада неће изаћи из мог живота – молитва за Цркву, за њено јединство, за јединство хришћана, свугде у свету где се налазе.

Када нам се враћате?

Ако Бог дâ, планирам да у мају будем на Архијерејском Сабору у Београду.

Хвала много што сте говорили за Седмицу. Христос васкрсе!

Уредник и водитељ Ана Томашевић


рубрика: вести

12.04.2015

Оваа година празникот на Воскресението Христово во Православната Охридска Архиепископија беше празнуван со особено голема радост заради ослободувањето од затвор на Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован.

Верниот народ на Православната Охридска Архиепископија и на овој голем празник усрдно се молеше за конечен прекин на државниот прогон врз Архиепископот охридски г.г. Јован и врз канонската православна Црква во Р. Македонија, Православната Охридска Архиепископија.

На Велигден, Неговото Преосвештенство Епископот полошко-кумановски и Местобљустител дебарско-кичевски г. Јоаким богослужеше во Куманово.

Неговото Преосвештенство Епископот брегалнички и Местобљустител битолски г. Марко богослужеше во Штип.

Неговото Преосвештенство Епископот стобиски и Местобљустител струмички г. Давид богослужеше во Скопје.

Никогаш не заборавајќи, но токму заради Воскресението простувајќи им на оние што продолжуваат да креваат рака на Христа и Неговата Соборна Црква, верниот народ на Православната Охридска Архиепископија на овој празник на победата на животот над смртта, согласно на зборовите од велигденската посланица на Архиепископот охридски г.г. Јован, истовремено се помоли и за преумување на расколниците и за конечно враќање на непризнатата МПЦ во единство со Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква!

Христос Воскресна!

 


рубрика: вести

11.04.2015

На Велика сабота, Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и Митрополит скопски г.г. Јован, служеше во Воскресенскиот Новодевички манастир во Санкт Петербург.

По Литургијата ги благослови лебовите што ќе се употребуваат во Светлата седмица, и прочита молитва за мир во Светата Земја која во Руската Православна Црква се чита на Велика сабота.  

На излегување од Казанскиот храм на Мајката Божја, каде и ја служеше Литургијата, го благослови насобраниот народ кој дојде во црквата за благослов на велигденските јајца.




ХРИСТОС ВОСКРЕСЕ!



Од: Информативната служба на Православната Охридска Архиепископија


рубрика: архиепископ\посланија

Ј О В А Н

по милоста Божја, Архиепископ охридски и Митрополит скопски,
до целата полнота на нашата најсвета Архиепископија Охридска




Сними ја пораката

Благодат, милост и мир, од воскреснатиот во слава, Господ и Бог и Спасител наш Исус Христос.

Со овие зборови почнуваше и последната, до Вас испратена, наша Пасхална порака од 2011 година; со овие зборови и сега, по четири години спреченост да Ви го честитаме Воскресението Христово, заради затворот во кој нè сместија непријателите на единството на Црквата, Ви се обраќаме со пожртвувана љубов, чеда наши возљубени, да ја споделиме радоста на денешниов настан кој не е само едно историско случување, туку e пред сè есхатолошка реалност која го осмислува нашето постоење, ја вреднува нашата жртва, ја наградува нашата вера и љубов.

Еве веќе четврта година како на Пасхата Господова не сме меѓу Вас. Четврта година како не сме во можност на пасхалното утро да го објавиме Воскресението Христово. Четврта година по ред како не можеме со Вас да скршиме велигденско јајце. Првите три години зашто од Вас нè разделија ненавистниците, ставајќи нè во затвор со намера Вие да нè заборавите, а ние да се одречеме од своите деца. Оваа година пак, затоа што сме на лечење во Русија од претрпените злодејства за време на затворските денови. Поканети од Неговата Светост, Патријархот московски и на цела Русија г.г. Кирил, за закрепнување по затворските рани, веќе два ипол месеци сме во Санкт Петербург каде ако Бог нè удостои, носејќи Ве и Вас во срцето, ќе го дочекаме и славното Христово Воскресение.

Но, настанот кој денес го славиме, љубени чеда во Господа, на таинствен начин ги оприсутнува отсутните. Затоа, потполно сме сигурни дека денес сме со Вас во секој стих од пасхалната утрена, во пламенот на пасхалните ламбади кои ги држите во рацете, во мирисот на темјанот. А Вие пак со нас низ секој збор на воскресното Евангелие, низ секој стих на пасхалните стихири, низ секој благослов со дикиро-трикирите. Ние денес ги пееме истите стихови: „Нека воскресне Бог и да се распрскаат непријателите Негови, и да бегаат од лицето Негово оние кои го мразат! Како што исчезнува чадот, така да исчезнат, како што се топи восокот од лицето на огнот!“ И така, ние денес заедно славиме, без оглед на физичката оддалеченост, зашто денес сè е соединето, денес се надминати сите поделби, денес створеното и нествореното се едно. Барем така е според верата што ја имаме во Воскреснатиот, а верата во Воскреснатиот нималку не се разликува од реалноста што ќе ја живееме во иднината.

И така, со верата ние всушност ѝ претходиме на сегашноста, а тоа ни дава можност да го оприсутниме она што уште не дошло во потполност, да живееме со воскреснатиот Христос уште пред тој да дојде по втор пат. Но, животот со Христа потребува многу наши одрекувања. Не заради Него, туку заради нас. Ниту заедницата со другите не можеме да ја одржиме без одрекувања од сопственото самоволие, а особено не заедницата со Оној Кој е совршен.

Затоа го минувавме патот на Великата Четириесетница. Постевме, се молевме, се воздржувавме, се вежбавме во духовната атлетика, се восовршувавме. Ама и покрај сè, ако не успеавме да им простиме на оние што ни згрешиле, на непријателите и злонамерните, како денес ќе излеземе пред Воскреснатиот? Не ни вели залудно пасхалната стихира, која денес се пее во сите Православни Цркви, да им простиме на сите. Не затоа што тие станале подобри, ниту за тоа што се покајале и ни се извиниле за тоа што ни згрешиле, туку едноставно да им простиме заради Воскресението. Зашто ако не простиме, или за нив, или за нас ќе нема место со Воскреснатиот.

На единството со Бога спротивставено му е непријателството со другите. Невозможно е да живееме во единство со Бога, ако уште во овој свет не се навикнеме да живееме во единство и со луѓето што сакаат да бидат жители на рајот. Неспорно е дека е многу тешко да им се прости на непријателите, особено ако тие се непокајници. Но, нема ли да ни биде уште потешко заради немоќта да простиме да бидеме отфрлени и од заедницата со Воскреснатиот?

Нема да криеме од Вас, љубени чеда во Христа, дека ниту една рана добиена во затворот не ни беше толку болна, колку борбата со простувањето на оние што со лаги и клевети нè затворија. И не само ним, туку и на оние што нè осудија по нарачка и без докази, па дури и на тие од власта што ги нарачуваа нашите судења. Требаше да се избориме да им простиме на тие што не само нам, туку и Вам ви нанесоа непроценлива штета.

И сосем е во ред да се прашате дали успеавме да простиме? Ние пак Ви одговараме: ако успеавме, тогаш тоа е само заради Воскресението. Единствено само затоа што тоа од нас го бара Христос, но не сме сигурни дека едностраното проштевање од страна на оној кому му погрешиле може да биде трајно ако нема извинување од страна на оној што погрешил. Нека не ни се извинуваат нам лично, но барем нека ѝ се извинат на Црквата, односно Вам, зашто со нашето неправедно затварање не помалку се огрешија и пред Вас.

Благодатта на денешново торжество кое е над сите други торжества, ги превосходи сите наши личносни драми, проблеми и недостатоци. Денешниов ден дава смисла на сите бесмисли со кои се судруваме во животот. Овој благословен ден ги решава сите наши потреби и побарувања. Не затоа што можеби од утре ќе се променат или надминат причините за нашите стравови, неспокојства, таги и болки, туку затоа што преку благодатта на денешниов Велигден, ние ќе се промениме.

Ќе се промениме во насока животот да го сфаќаме во поголема полнота отколку што сме го сфаќале до вчера. Ќе се промениме во правец центарот на сите наши животни збиднувања да го восогласиме со надежта за воскресение. Тоа пак, ќе нè направи поспокојни за иднината, помалку вознемирени од секојдневието и едноставно многу поосмислени во животот. Верата и животот со Воскреснатиот ќе ни овозможат, не само знаење за нашето потекло и од каде происходиме, туку ќе ни дадат претвкус на животот во Царството на Воскреснатиот. И така со тој претвкус, нема да се чувствуваме странци кога ќе влеземе во Неговото Царство, туку напротив, како Негови домашни, блиски, не само со Христа и Неговиот Отец, туку и блиски меѓусебно, собрани во Духот Свети.

Посакувајќи Ви Христос Кој воскресна од мртвите да биде вечна Ваша Пасха, Ве поздравуваме со најрадосниот поздрав:

Христос Воскресе!

На Пасха 2015 г.

од Воскресенскиот Новодевички манастир во Санкт Петербург

Ваш во Воскреснатиот Христос,
Архиепископ охридски и Митрополит скопски Јован


рубрика: свет архиерејски синод\посланија

Српска Православна Црква својој духовној деци о ВАСКРСУ 2015. године

ИРИНЕЈ

по милости Божјој

православни Архиепископ пећки, Митрополит београдско-карловачки и Патријарх српски, са свим Архијерејима Српске Православне Цркве – свештенству, монаштву и свим синовима и кћерима наше свете Цркве: благодат, милост и мир од Бога Оца, и Господа нашега Исуса Христа, и Духа Светога, уз радосни ВАСКРШЊИ поздрав:

ХРИСТОС ВАСКРСЕ!

Ако си и у гроб сишао, Бесмртни,
но разорио си силу пакла
и васкрсао си као победитељ, Христе Боже,
женама мироносицама говорећи: Радујте се!
и Својим апостолима мир дарујући,
Ти који палим смртницима дајеш Васкрсење!

Ову песму бесмртности, драга наша децо духовна, певамо неућутно у ове дане у којима прослављамо Христово Васкрсење, које се догодило, како сведоче древни тајновидци Божји, у исти онај дан у који је Бог у почетку, ни из чега, створио небо и земљу.

У исти тај дан, сагласно истим тајнозналцима, избавио је Господ Свој изабрани народ из египатског ропства; зато се он и зове Пасха – то јест прелаз из ропства у слободу у Господу кроз Црвено море.

Пуноћа Божјег присуства у Његовој творевини открива се управо у тајни Христовог Васкрсења, овога светога дана у који Му појемо: У гробу телесно, у аду с душом као Бог, у рају с разбојником, и на Престолу био си, Христе, са Оцем и Духом, све испуњавајући, Неограничени.

Очевидно је, да се Васкрсење Христово јавља и показује не само као победа над смрћу и пролазношћу, него и као откривење пуноће Божанског промисла о свету и човеку.

Најдубља чежња човекова јесте чежња и вапај за слободом и бесмртним животом. Но, истинска слобода човекова је само она слобода која га ослобађа од тираније пролазности и смрти – свака друга и другачија слобода представља чежњу за њом или просто привид слободе.

Сила, пак, Христовог Васкрсења јесте управо квасац једине истинске слободе, као квасац и залог бесмртности и вечног живота. Том силом и божанском светлошћу се обједињује Бог и човек, обасјава небо и земља, анђели и људи, време и вечност. Светлошћу Васкрслог Христа и Љубављу Божјом, прожети и загрљени, постају једно у Христу Васкрсломе преци и потомци, сва људска покољења, и сва творевина сабрана у Цркви као Његовом Богочовечанском телу.

Ми Хришћани смо по томе Хришћани што смо сведоци и носиоци тог вечног и непролазног људског достојанства, поставши, по благодати, „синови Светлости и Дана“.

Отуда је празновање Христовог Васкрсења – празновање Живота вечног и непролазног. Земаљски живот је само семе за тај вечни живот. То семе се зачиње у материној утроби, силом и дејством једног за свагда делотворног Божанског благослова: Рађајте се и множите се, и напуните земљу. (в. 1. Мој 1,28).

У светлости Христовог Васкрсења – свако зачеће, рођење, и свако људско биће има вечни смисао, представља рађање за вечност, као и нашу вечну људску одговорност за њега.

Васкрсли Христос, „Који је смрћу смрт уништио и онима у гробовима живот вечни даровао,“ основа је човекове пробуђености за одговорност за свако људско биће, не само у времену него и пред вечношћу. Исповедајући Васкрсење Христово и верујући у опште Васкрсење мртвих, ми исповедамо и постајемо свесни своје непролазне одговорности за светињу сваког људског бића и сваког створења, и празнујемо неуништивост вере и људске наде у вечни смисао живота, у Христу, Богу љубави, Жртвованом „за живот света“.

Данас, као и одувек, самољубље и саможивост прете да униште значај ове и овакве несебичне саможртвене Христове љубави, на чијем пламену се греју сва бића и сва створења. Само вера у човекову бесмртност и вечну одговорност за свој живот и дела сажиже својим пламеном саможивост као лажно начело живота, откривајући, да је у саможртвеној љубави према Богу и ближњем, нашем вечном брату и сабрату, излаз и спас из свих човекових заблуда, мрака и безизлаза. Само душе обасјане и обновљене светлошћу Васкрсења Христовог и надом у опште Васкрсење мртвих ослобађају се себичности и непоштења, страха и грамзивости; задобијајући стид и доброту, налазе праву меру свега што је пролазно и равнотежу између светиње општег и заједничког добра и личних потреба; уче се братском дељењу добара и срдаца у тајни ломљења хлеба живота, то јест, у Тајни Причешћа Телом и Крвљу Христовом.

Славећи Васкрсење Христово, „у Коме живимо, крећемо се и јесмо” (Дап 17,28), руковођени пастирском бригом, позивамо вас, браћо и сестре, да исповедате и чувате своју веру православну, и то, не речима, већ животом – делатно и истрајно. Чувајмо се свих оних који „долазе у оделу овчијем, а изнутра су вуци грабљиви” (Мт 7,15). У миру и љубави похађајмо своје храмове и своје светиње, учествујући у богослужењу и причешћујући се Божанским Тајнама Христовим.

Знамо добро шта значи држати се здравог учења о побожности, а шта, пак, значи и куда води залудно препирање, „од чега настаје завист, свађа, хуљења, лукава подозрења, празна надмудривања људи изопаченог ума и лишених истине, који мисле да је побожност извор добитка” (1. Тим 6,4-5). Зато, у заједничкој молитви, „сами себе, једни друге и сав живот свој Христу Богу предајмо!” Једним устима и једним срцем пева се молитва јединства вере и заједништва Духа Светога, на славу Свете Тројице и очување православне црквено-народне саборности.

Помолимо се Господу Васкрсломе да се мир врати свуда одакле је протеран, на првом месту у наша срца и у наше домове. Чувајмо светињу хришћанскога брака, јер је она основ узвишене, здраве и честите хришћанске породице.

Велики руски старац, Свети Серафим Саровски, све своје посетиоце је увек поздрављао речима: „Христос васкрсе, радости моја,!” показујући тиме да Црква Христова и њени светитељи живе у реалности Васкрсења. Дај Боже да и ми будемо сведоци те истине, и да у нашим душама и на нашим лицима непрестано блиста радост Васкрсења.

Поздрављајући вас, браћо и сестре, најрадоснијим Васкршњим поздравом, позивамо вас да живите у љубави према Богу и ближњима, ходећи тако путем који води у вечни живот, јер ћемо само тако постати и бити синови и кћери Васкрсења. Стога, чувајте у љубави тајну живота коју је установио и осветио Сâм Бог. Ово ради благостања и угледа нашега, ради наше деце – највећега блага, због којих живимо и радимо. Искрена верност и узајамно праштање да не изостане.

Кад знамо да је Господ са нама и у нама, треба Њему и да се обратимо, Њему своју тугу и муку да исповедимо. Он ће нас утешити, ојачати и кроз овоземаљски живот водити. Чувајмо тај Божји дар у себи, и чувајмо се да Господа не увредимо својим гресима. Кад нас непријатељ нападне, завапимо попут Апостола Петра: „Господе, спаси ме!“ (Мт 14,30).

У животу ћемо доживети многе невоље, неправде и жалости, али знајмо да Господ – уколико смо са Њим – и највећу жалост претвара у радост, и да је Својим ученицима и Апостолима, а преко њих и свима нама рекао: „У свету ћете имати жалост; али не бојте се, Ја сам победио свет“ (Јн 16,33).

На овај Празник над празницима, обрадовани радошћу Васкрсења Христовог, поздрављамо све: мајку која чува чедо под срцем и нагнуту над колевком свога болесног детета; поздрављамо оне који страдају и пате, прогнане правде Божје ради; поздрављамо све презрене и понижене, и сужње у тамници; поздрављамо трудбенике и раднике, путнике по сухом, мору и ваздуху; поздрављамо учене и неуке и све оне који трагају за вечним смислом и тајном живота; поздрављамо све болесне и напаћене; поздрављамо све људе поздравом вечне победе: Христос васкрсе – веру, наду, љубав и вечни живот донесе, тугу и смрт однесе!

Овим поздравом, обрадујмо нашу браћу и сестре на Косову и Метохији који данас са нама славе победу Добра над злом, Живота над смрћу, Христа Васкрслога над силама таме.

Обраћамо се свим нашим синовима и кћерима, духовној деци наше Цркве која живе на свим континентима, али са којима смо у молитви сједињени, да се са нама радују Васкрсењу Христовом, које нас позива да чувамо јединство Свете Цркве Христове, да у љубави и слози једни са другима чувамо „јединство Духа свезом мира” (Еф 4,3), и да никада своје земаљске интересе не стављамо изнад интереса Цркве и свеопштег добра нашег народа.

Нека мука и тескоба наших дана узмакне пред светлошћу и радошћу Васкрсења Христовог! И никада не заборавимо да Васкрс значи почетак, сигурни залог и темељ нашега Васкрсења.

У радости Васкрсења Христовог загрлимо једни друге и сва створења, и запевајмо свету песму вечног живота и Светлости:

Христос васкрсе из мртвих, смрћу смрт победивши и онима у гробовима живот даровавши.

Христос Васкрсе! Ваистину Васкрсе!

Дано у Патријаршији српској у Београду, Васкрсу 2015. године.

Ваши молитвеници пред Васкрслим Христом:

Архиепископ пећки, Митрополит београдско-карловачки
и Патријарх српски ИРИНЕЈ

Митрополит црногорско-приморски АМФИЛОХИЈЕ
Митрополит дабробосански НИКОЛАЈ
Митрополит загребачко-љубљански ПОРФИРИЈЕ
Епископ шабачки ЛАВРЕНТИЈЕ
Епископ сремски ВАСИЛИЈЕ
Епископ бањалучки ЈЕФРЕМ
Епископ будимски ЛУКИЈАН
Епископ канадски ГЕОРГИЈЕ
Епископ банатски НИКАНОР
Епископ новограчаничко-средњезападноамерички ЛОНГИН
Епископ источноамерички МИТРОФАН
Епископ бачки ИРИНЕЈ
Епископ британско-скандинавски ДОСИТЕJ
Епископ зворничко-тузлански ХРИЗОСТОМ
Епископ осечко-пољски и барањски ЛУКИЈАН
Епископ западноевропски ЛУКА
Епископ жички ЈУСТИН
Епископ врањски ПАХОМИЈЕ
Епископ шумадијски ЈОВАН
Епископ браничевски ИГЊАТИЈЕ
Епископ милешевски ФИЛАРЕТ
Епископ далматински ФОТИЈЕ
Епископ бихаћко-петровачки АТАНАСИЈЕ
Епископ будимљанско-никшићки ЈОАНИКИЈЕ

Епископ захумско-херцеговачки ГРИГОРИЈЕ
Епископ ваљевски МИЛУТИН
Епископ рашко-призренски ТЕОДОСИЈЕ
Епископ нишки ЈОВАН
Епископ западноамерички МАКСИМ
Епископ горњокарловачки ГЕРАСИМ
Епископ аустралијско-новозеландски ИРИНЕЈ
Епископ крушевачки ДАВИД
Епископ славонски ЈОВАН
Епископ аустријско-швајцарски АНДРЕЈ
Епископ средњоевропски СЕРГИЈЕ
Епископ тимочки ИЛАРИОН
Епископ умировљени зворничко-тузлански ВАСИЛИЈЕ
Епископ умировљени захумско-херцеговачки АТАНАСИЈЕ
Епископ умировљени средњоевропски КОНСТАНТИН
Епископ умировљени славонски САВА
Викарни Епископ моравички АНТОНИЈЕ
Викарни Епископ топлички АРСЕНИЈЕ
Викарни Епископ јегарски ЈЕРОНИМ

ОХРИДСКА АРХИЕПИСКОПИЈА

Архиепископ охридски и Митрополит скопски ЈОВАН
Епископ полошко-кумановски ЈОАКИМ
Епископ брегалнички МАРКО
Викарни епископ стобијски ДАВИД

© православна охридска архиепископија 2004-2015
http://spc.rs - Српска Православна Црква Orthodox Christianity.ru www.kolivart.com - интернет каталог на манастирот Успение Богородично
wap презентација - www.poa-info.org/wap